Tuesday, November 10, 2009

ေရေႏြးစိမ္ျခင္း



(ပုံ---ဂူဂယ္မွ)

ေဆာင္းဝင္ကာ ေအးလာျပီမို႕ အိမ္မွာေရေႏြးျပန္စိမ္ျဖစ္တယ္။ တေႏြလုံး မသုံးျဖစ္တာမို႕ တလတခါမွ ေဆးျဖစ္တဲ့ Bathtubကို ေသခ်ာ ျပန္ပြတ္ေဆးတယ္။ ဆဲန္းေဆးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဂ်ပန္ေတြက ေႏြဘက္လည္း ေရေႏြးစိမ္တယ္၊ တႏွစ္ပတ္လုံး စိမ္တယ္ ေျပာပါတယ္။ အပူခ်ိန္ကိုေတာ့ ေႏြဘက္မွာ ေလွ်ာ့စိမ္တယ္တဲ့။ ကိုယ္တိုင္က် ေႏြမွာ ဘယ္လိုမွ ေရေႏြးမစိမ္ႏိုင္လို႕ ေဆာင္းက်မွ စိမ္တာ မ်ားပါတယ္။ ဒီေရာက္ခါစက လုံးဝ ေရေႏြးမစိမ္ႏိုင္ပါဘူး။

အရင္အိမ္က အခန္းက်ဥ္းတာမို႕ ေရခ်ိဳးခန္းလည္း က်ဥ္းပါတယ္။ Bathtub က ေျခေထာက္ဆန္႕မရပါဘူး။ နဲနဲဒူးေကြးထိုင္ရတဲ့ Bathtubကို ျမင္ဖူးခါစက ဘယ့္ႏွယ့္ၾကီးလဲလို႕ ထင္မိတယ္။ အျမဲတမ္း Showerသာ သုံးျဖစ္ပါတယ္။ အရမ္းေအးလာတဲ့အခါက် ေရေႏြးနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ ေလာင္းခ်ိဳးခ်ိဳး ေရရပ္လိုက္တဲ့အခါ ခိုက္ခိုက္တုန္တက္ေအာင္ ေအးလာတယ္။ ဒါနဲ႕ဘဲ အိမ္ၾကီးရွင္က ေရေႏြးစိမ္ဖို႕ တိုက္တြန္းတယ္။ အဲဒီအိမ္မွာ ေရပိုက္ေခါင္းတခုမွာ ေရဖြင့္ဖို႕ ေခါင္း၂ခုရွိပါတယ္။ အနီေရာင္ကို ဖြင့္ရင္ အခန္းျပင္မွာရွိတဲ့ gasလိုက္ကိုျဖတ္ျပီး ေရပူထြက္ပါတယ္။ အျပာေရာင္ကိုဖြင့္ရင္ ပုံမွန္ေရေအး ထြက္တယ္။


ဒါေၾကာင့္ ေရစပ္တိုင္း ေရပူကို အရင္ဖြင့္ခ်ထားျပီး ကိုယ့္မွန္းေခ်ေလာက္ေရာက္ရင္ ေရေအးျပန္ဖြင့္ရတာမ်ိဳးပါ။ အပူဖြင့္လိုက္ အေအးဖြင့္လိုက္နဲ႕ နဲနဲေတာ့ အလုပ္ရွုပ္ပါတယ္။ ကိုယ္ရွုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ေရေႏြးစပ္တာ အိမ္ၾကီးရွင္အလုပ္မို႕ သူရွုပ္တာပါ။းD ဂ်ပန္မွာ ေရေႏြးမစိမ္ခင္ ေဂ်းေညွာ္ကင္းေအာင္ အရင္ဆုံး ေသခ်ာေရခ်ိဳးရပါတယ္။ ေရေႏြးစိမ္ကန္ထဲ စဝင္ခါမွာ ေျခေထာက္ခ်ရုံနဲ႕ ပူလြန္းလို႕ ထိုင္ဖို႕ရာ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မရဲခဲ့ဘူး။ အားယူရင္း တျဖည္းျဖည္းထိုင္ရတယ္။ ၂ခါ ၃ခါေလာက္ ဝင္ဖူးအျပီးမွာ က်င့္သားရလာတယ္။ ေရေႏြးစိမ္တာ ဘာထူးျခားလည္းဆို အေၾကာအခ်င္ေျပတယ္ ေျပာရမယ္။ တကိုယ္လုံး relaxျဖစ္ျပီး ေနလို႕အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ေရေႏြးကန္က ထြက္ရင္ အိပ္ခ်င္လာတာမို႕ မအိပ္ခင္ ေရေႏြးစိမ္တာ အေကာင္းဆုံးလို႕ ထင္ပါတယ္။ ေနလို႕ေကာင္းေပမယ့္ ေရေတြက သြန္သြန္ပစ္ရတာမို႕ႏွေျမာမိတယ္။


ဒီဘက္အိမ္ေရာက္လာေတာ့ အိမ္ခန္းက က်ယ္လာတာမို႕ ေရခ်ိဳးခန္းလည္း က်ယ္တယ္ေျပာရပါမယ္။ အဲဒါအျပင္ ေရကိုျပန္ေႏႊးလို႕ရတဲ့ Systemပါပါတယ္။ အရင္လို တခါသုံးျပီး အလဟႆမျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဂ်ပန္ေတြလည္း လူနည္းတဲ့ အိမ္ဆို ၃ခါေလာက္ ျပန္သုံးတယ္လို႕ ဆဲန္းေဆးကေျပာတယ္။ ျပန္ေႏႊးတဲ့စက္မပါရင္ေတာ့ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ထဲ ခ်ိတ္တဲ့ ပိုက္နဲ႕ ခ်ိတ္ျပီး အဝတ္ေလွ်ာ္ရာမွာ သုံးၾကပါတယ္တဲ့။ အရင္အိမ္တုန္းက အဝတ္ေလွ်ာ္စက္က ဝရန္တာမွာမို႕ ပိုက္ခ်ိတ္ဖို႕ရာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပပါဘူး။ သြန္ရုံဘဲ ရွိပါတယ္။ ခုက်ေတာ့ အဆင္ေျပသြားတယ္။


Bathtubရဲ့ ေခါင္းရင္းနားမွာ စက္ကေလးရွိပါတယ္။ အဲဒီမွာ Bathtubထဲ ျဖည့္တဲ့ ေရအပူခ်ိန္နဲ႕ ပမဏကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ settingထားထားျပီး "ဂ်ိဒိုး"自動 (Auto)ဆိုတာ ႏွိပ္လိုက္ရင္ တီးလုံးသံနဲ႕အတူ "ေရျဖည့္ပါမယ္" ဆိုတဲ့ အသံထြက္လာျပီး ေရျဖည့္ေနပါတယ္။ ေရျပည့္ခါနီး ၅မိနစ္အလိုမွာ စက္က "ေနာက္၅မိနစ္မွာ ေႏြးရပါေတာ့မယ္"၊ ေရျပည့္တဲ့အခါမွာလဲ "ေရေႏြးစိမ္လို႕ရပါျပီ" (お風呂が沸きました)လို႕ အသံထပ္ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ရက္မွာ အဲဒီေရကို ျပန္သုံးခ်င္ရင္ "အိုအိဒကိ" (おいだき) ဆိုတာႏွိပ္ထားလိုက္ရင္ အဲလိုဘဲ တီးလုံးသံနဲ႕ အဆင့္ဆင့္ ထြက္ျပီး အသိေပးပါတယ္။ ေရရျပီလားလို႕ သတိထားျပီး သြားသြားေခ်ာင္းစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ (ကိုယ္သိတာ အဲေလာက္ပါဘဲ။ ခလုပ္ခုံေအာက္ဘက္က အဖုံးထဲမွာ ဘာေတြမွန္းမသိတဲ့ ခလုပ္ပိစိေကြးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္။ အဲဒါက သူ႕အလုပ္ဆိုျပီး တခါမွ မႏွိပ္ၾကည့္ဘူးပါ။)


ေရခ်ိဳးခန္းမွာအျပင္ ဟင္းခ်က္ရင္း ေရျဖည့္လို႕ရေအာင္ မီးဖိုနားမွာပါ ခလုပ္ခုံအေသးေလးတခု ထပ္ထားထားေပးပါတယ္။ ေရေႏြးစိမ္ရင္ အေရးၾကီးတာက ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းဖို႕ပါ။ မဟုတ္ရင္ ေရေႏြးေငြ႕ေတြလုံေနတဲ့အခန္းထဲ မြမ္းျပီး ေနလို႕မေကာင္းတတ္ပါဘူး။ ေလစုပ္ပန္ကာျဖစ္ျဖစ္ ေလေပးစက္ျဖစ္ျဖစ္ ဖြင့္ထားရပါမယ္။ ေရေႏြးစိမ္ကန္ထဲက ထြက္ရင္ ေရေအးေအးနဲ႕ ဘက္ေျခကေန ညာလက္/ ညာေျခကေန ဘယ္လက္ ေအာက္ကေန အေပၚကို ခဏေလာင္းခ်ိဳးေပးရပါတယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ ေရေလးတခြက္ေသာက္ျပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ေနဖို႕ပါ။ ေရေႏြးစိမ္ကန္က ထြက္ရင္ ေရေအးနဲ႕ ျပန္ေလာင္းခ်ိဳးပါေစ ေခြၽးနဲနဲထြက္တာမို႕ တခ်ိဳ႕က airconေလနဲ႕ အေအးခံၾကတယ္။ အဲဒီအက်င့္က မေကာင္းပါဘူးတဲ့။ ပုံမွန္ဘဲ ေခြၽးေျခာက္ေအာင္ ေနသင့္ပါတယ္။

ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ေတာ့ ေရေႏြးစိမ္တတ္သြားေပမယ့္ အမ်ားနဲ႕ေတာ့ မစိမ္ျဖစ္ပါဘူး။ မႏွစ္က ဂ်ပန္စာအတန္းကေန ေရပူစမ္းကို ေန႕ခ်င္းျပန္ ခရီးသြားရာမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္ေလာက္အေဖာ္စပ္ပါေစ မဝင္ပါဘူး။ ေျခေထာက္သာစိမ္ရတဲ့ ကန္ဘက္ကိုဘဲ လိုက္သြားတယ္။ ေရေႏြးစိမ္တာမွာ ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ Bathtubထဲစိမ္တာကို "အိုဖုရို" (お風呂)ဝင္တယ္လို႕ ေျပာၾကတယ္။ ပိုက္ဆံေပးျပီးဝင္ရတဲ့ ေနရာေတြကိုေတာ့ ေရပူစမ္း "အြန္းစမ္း"(温泉)လို႕ ေျပာၾကပါတယ္။ "အြန္းစမ္း"မွာေတာင္ အမိုးအကာေအာက္မွာ လုံလုံျခဳံျခဳံကာရံထားတာမ်ိဳးဆို "အြန္းစန္း / အိုဖုရို"လို႕သာေခၚျပီး အမိုးအကာမရွိတဲ့ေနရာကို "႐ို႕တဲန္းဘုရို" (露天風呂)လို႕ ေျပာၾကတယ္။ "႐ို႕တဲန္းဘုရို"က ေျမၾကီးကို ကန္ပုံျဖစ္ေအာင္တူးျပီး ဂ်ပန္စတိုင္ ပန္းျခံနဲ႕ သဘာဝလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတာမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို လွမ္းျမင္ရတာမ်ိဳးပါ။ ေရေႏြးစိမ္ကန္ေတြကို အမ်ားအားျဖင့္ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီး သီးသန္႕ခြဲထားၾကျပီး မခြဲထားတဲ့ "ကြန္းေရာ့ကု" (混浴)ဆိုတဲ့ ဘုံေရေႏြးစိမ္ကန္ေတြလဲ ရွိပါတယ္။

ေရပူစမ္းေတြမွာ ေရထဲဘာဓာတ္ပါတဲ့ ေရပူစမ္း ညာဓာတ္ပါတဲ့ ေရပူစမ္း စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးစြဲေဆာင္ၾကပါတယ္။ တခါက တီဗီမွာ ဝိုင္အရက္နဲ႕စိမ္တာေတြ ေခ်ာ့ကလက္ကန္ၾကီးထဲ စိမ္ေနၾကတာေတြ ျပပါတယ္။ ေရေႏြးစိမ္ကန္ထဲဝင္ရင္ တကယ္က ဘာအဝတ္မွ ဝတ္လို႕မရပါဘူး။ တီဗီမွာ ေၾကာ္ျငာဖို႕အတြက္ဆိုရင္သာ bath towelပတ္ျပီး ဝင္ခြင့္ေပးပါတယ္။ ဒါကိုက်င့္သားမရတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားအခ်ိဳ႕က ေရကူးဝတ္စုံနဲ႕ဝင္လို႕ သူတို႕ယဥ္ေက်းမႈကို ဖ်က္တယ္လို႕ ျမင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က ကိုယ္တည္းတဲ့ ဂ်ပန္စတိုင္ တည္းခိုခန္းရဲ့ "အိုဖုရို"ထဲ ဆပ္ျပာအျမႇဳပ္ေတြလုပ္လိုလုပ္မို႕ ပိုင္ရွင္ေတြ စိတ္ရွုပ္ၾကရပါတယ္တဲ့။

အမ်ားနဲ႕ေရေႏြးစိမ္ဖို႕ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့ပါဘူး။ အားကစားရုံမွာလည္း Shower Room ထဲမွာ ေရေႏြးစိမ္ကန္ အၾကီးၾကီးနဲ႕ ေခြၽးထုတ္ခန္းရွိပါတယ္။ ခက္တာက တခါမွ အဲလိုမဝင္ဘူးေတာ့ Showerျပီးတာနဲ႕ Locker room ထဲ အျမန္သြားေတာ့တာပါ။ အားကစားရုံထဲမွာ အနံ႕အသက္ကင္းေအာင္ အားေကာင္းတဲ့ ေလေအးေပးစက္ေတြ တပ္ထားတာမို႕ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္နားေနရင္ ခဏတျဖဳတ္နဲ႕ ေအးလာပါတယ္။ Shower Roomကေန Locker roomကို အသြား စကၠန့္ပိုင္းက အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ ခ်မ္းတုန္တက္တာပါ။ ဒါနဲ႕ဘဲ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းက တိုက္တြန္းတာနဲ႕ ၾကိဳးစားျပီး ေရေႏြးစိမ္ကန္ထဲဝင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ အားကစားရုံရဲ့ ေရေႏြးစိမ္ကန္က အေတာ္အသင့္ၾကီးပါတယ္။ Staffေတြက အခ်ိန္အလိုက္ test stripေလးနဲ႕ ကန္ထဲလာတို႕တာ ေတြ႕ရတယ္။ ေရသန္႕မသန္႕စစ္တယ္ ထင္တာဘဲ။ ကန္ရဲ့ အလယ္မရွိတရွိတေနရာမွာ ေအာက္ဘက္ကေန သံျပားကို အေပါက္ေသးေသးေလးေတြေဖာက္ထားျပီး ေလထြက္ေအာင္လုပ္ထားတာမို႕ အဲဒီေနရာက ေရပြက္သလို ပြက္ေနပါတယ္။ အဲဒီေနရာသြားေနရင္ အရွိန္နဲ႕ပြက္ေနတဲ့ေရေၾကာင့္ ႏွိပ္ေပးသလိုခံစားရတယ္။

အဲဒီေနရာက ဇိမ္က်တာမို႕ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေရပြက္တဲ့ေနရာကို ၾကိဳက္ၾကတယ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ လူသိပ္မမ်ားရင္ သြားထိုင္ပါတယ္။ ေရေႏြးစိမ္က ၄၂ဒီဂရီ နီးနီး အပူခ်ိန္ထားထားပါတယ္။ ျပင္ပ ရာသီဥတုေပၚမူတည္ျပီး အပူခ်ိန္ ျမႇင့္တာ ႏွိမ့္တာေတြလုပ္ပါတယ္။ ကန္ေရျပင္ရဲ့ က်န္တဲ့ေနရာေတြထက္ ေရပြက္တဲ့ေနရာက ေရေႏြးေငြ႕ပို႐ိုက္တယ္လို႕ ခံစားရတယ္။ ေရပြက္ထဲ ဇိမ္က်ရင္း တခါတေလ အေတြးေခါင္မိတယ္။ ငရဲအိုးထဲက်တာဆိုရင္ ခုလိုဘဲ ပူေလာင္ျပီး ပြက္ပြက္ထေနမွာထင္တယ္လို႕။ အဲ့အခါက်ရင္ အားလုံးလဲ ခုလို ဇိမ္ေလးနဲ႕ ျငိမ့္ေနႏိုင္ၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ေရေႏြးစိမ္ရင္း ဒီလို ေပါက္တီးေပါက္ရွာ ေလွ်ာက္ေတြးေနတာ ကိုယ္တေယာက္ထဲမ်ားလားေလ။

Read More...

Sunday, November 8, 2009

မိုင္ပဲျပဳတ္


ပဲျပဳတ္စားခ်င္တာ ၾကာပါျပီ။ တူညားေတြဘေလာ့က ပဲျပဳတ္ကိုျမင္တိုင္း သြားရည္က်တယ္။ စားခ်င္တာ ဝယ္မရေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္ဖို႕ျဖစ္လာတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့လက "တာကဒႏိုဘဘ"က ျမန္မာဆိုင္သြားတုန္း အဲဒီက ပဲျပဳတ္ျပဳတ္တဲ့ပဲလို႕ ေျပာတာနဲ႕ ဝယ္လာခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာင္ လုပ္တတ္တယ္လား?လို႕ ေမးေနတာနဲ႕ အင္တာနက္ထဲမွာ "ျမင္ဆရာ"ေတြရွိတယ္ အဲဒါၾကည့္လုပ္မယ္လို႕ ေျပာျဖစ္တယ္။ တကယ္တန္းက် ဝယ္လာျပီး မစမ္းရဲတာနဲ႕ ဒီအတိုင္း ထားထားတာ။ တသက္နဲ႕တကိုယ္ အိမ္မွာ ပဲျပဳတ္ျပဳတ္တာ တခါမွ မေတြ႕ဖူးဘူးကိုး။ ဒီလိုနဲ႕ ျမင္ဆရာမ်ား ေရးသားထားတာ အားကိုးျပီး ဆန္တခြက္စာ ေရစိမ္ျပီး အပင္ေဖာက္လိုက္တယ္။ အပင္မွေပါက္ရဲ့လားလို႕ သြားလွပ္ၾကည့္ ခဏခဏပဲ။ ပထမတညမွာ အေညွာက္လုံးဝမထြက္တာနဲ႕ စိတ္မ်ားေတာင္ ပူမိတယ္။ ညအိပ္တာေတာင္ ပဲစိေတြ ျမင္ေယာင္ေနတာ။ မနက္လင္းေတာ့ ထပ္ေခ်ာင္းၾကည့္တာ အေညွာက္ပိစိေကြးေလးထြက္ေနလို႕ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ဇကာေလးကိုင္ျပီး အိမ္ၾကီးရွင္ကိုလဲ သြားျပနဲ႕ တကယ္ပါ ေမ်ာက္အုန္းသီးရတဲ့အတိုင္းပဲ။ ခဏေန သြားေခ်ာင္းလိုက္နဲ႕မို႕ ပဲစိေတြေတာင္ အျမင္ကပ္ေလာက္တယ္။

"ပဲေစ့အေညွာက္ေပါက္ျပီ"


အေညွာက္ကေတာ့ ေပါက္ျပီ။ ျပဳတ္ဖို႕လုပ္ငန္းစရေတာ့မယ္။ pressure cooker မရွိေတာ့ ထမင္းအိုးေပါင္းအိုးနဲ႕ဘဲတည္မယ္။ အခက္ေတြ႕တာက "ေရ"။ ပဲတခြက္ကို ေရဘယ္ေလာက္ထည့္ရမယ္မသိဘူး။ ခြက္အခ်င္နဲ႕ ေရးထားတာ မရွိေတာ့ ခက္ျပီ။ ကိုယ့္အထင္နဲ႕ကိုယ္ ေရတခြက္နဲ႕ ေလးပုံတပုံေလာက္ ထည့္တည္လိုက္တာ က်က္ေတာ့က်က္တယ္။ နဲနဲမာတယ္။ အိုးပြက္ကတည္းက အိမ္ထဲမွာ ပဲျပဳတ္နံ႕က ေမႊးၾကိဳင္ေနတာဘဲ။ ညဘက္ကက်က္ေနတဲ့ပဲကို မနက္က် ခလုပ္ႏွိပ္ျပီး ျပန္ေႏႊးထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆီဆမ္းဆားျဖဴးျပီး 'ျမန္မာျပည္အလြမ္းေျပမနက္စာ' လုပ္စားလိုက္တယ္။

"ပဲျပဳတ္ဆီဆမ္းဆားျဖဴး"


ထန္းပင္တက္လက္မွတ္ရသြားေတာ့ အိမ္ၾကီးရွင္ကလည္း အားေပးတာနဲ႕ ေနာက္ထပ္ ပဲ၂ခြက္စာ ေရထပ္စိမ္ျပီး အပင္ထပ္ေဖာက္ထားလိုက္တယ္။ ဒီတခါ ေရပိုထည့္တည္မယ္ဆိုျပီး ထည့္လိုက္တာ အိုးတက္ေတာ့ ပဲႏူးေပမယ့္ ေရေတြက်န္ေနလို႕ မီးဖိုေပၚ ခနျပန္တည္လိုက္တယ္။ ေရခမ္းခါနီး တီဗီသြားေမာ့မိလို႕ ေအာက္ဘက္ကပဲေတြ အိုးကပ္သြားေရာ။ တူးျခစ္မသြားတာ ေတာ္ေသးတယ္။

"ဒုတိယအၾကိမ္ျပဳတ္တဲ့ပဲ"


ဒီတခါ အမ်ားၾကီးျပဳတ္ထားတာမို႕ အိမ္ၾကီးရွင္အတြက္ ရုံးမသြားခင္မနက္စာကို ထမင္းကို ပဲျပဳတ္ထည့္ ဆားျဖဴး ႏွမ္းဆီဆမ္းျပီး ျပင္ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္တရက္ေတာ့ ပဲျပဳတ္နံျပားလုပ္စားတယ္။ နံျပားက စူပါက ဝယ္လာတာပါ။ ナン"နန္"လို႕ေခၚတဲ့ ၾတိဂံပုံ နံျပားရွိတာကို စမ္းသပ္ၾကည့္ခ်င္တာနဲ႕ ပီဇာအခ်ပ္ျပား ဝယ္လာၾကည့္တယ္။ ပါဝင္တဲ့ ingredients ေတြ တူတာမို႕ အရသာ အတူတူဘဲျဖစ္ေလာက္မယ္ထင္လို႕။ တကယ္တန္းက် ナンက ပိုေကာင္းတယ္။ ေစ်းၾကီးေပးရတဲ့ ပီဇာခ်ပ္က ပြမလာဘူး။ (ေနာက္ဆို ナンဘဲ ဝယ္ေတာ့မယ္။)

"ပဲျပဳတ္နံျပား နဲ႕ ေရေႏြးၾကမ္း"


လက္က်န္ပဲျပဳတ္ကို ဒီမနက္ ထမင္းနဲ႕နယ္ျပီး အိမ္ၾကီးရွင္အတြက္ မနက္စာပါ။ ကိုယ္တိုင္က် ဒီအတိုင္းဘဲစားခ်င္တာမို႕ ပလိမ္းပဲျပဳတ္ေပါ့။ ေန႕လည္ေန႕ခင္းဘက္ ပဲျပဳတ္စားလိုက္ ေရေႏြးခ်မ္းေသာက္လိုက္နဲ႕ အေတာ္ဇိမ္က်ပါတယ္။ မလုပ္တတ္ရင္ ငတ္တာမို႕ စမ္းလုပ္ရင္းနဲ႕ တတ္လာျပီလို႕ အေမနဲ႕ ဖုန္းဆက္ရင္း ေျပာမိတယ္။

"ပဲျပဳတ္ထမင္း"


ဒီကေန႕ေတာ့ လက္က်န္ပဲျပဳတ္ ျပတ္သြားျပီမို႕ ပဲျပဳတ္သည္ၾကီး ေရာင္းလို႕ကုန္သြားပါျပီ။:D

Read More...

Wednesday, October 28, 2009

Maitake



(ပုံ---ဂူဂယ္မွ)

"မအိတကဲ" (舞茸 / Hen of the Woods)ဆိုတာ မိႈတမ်ိဳးပါ။ ျမန္မာလို ဘယ္လိုေခၚတယ္ မသိပါ။ "မအိတကဲ"မိႈမွာပါတဲ့ β-Glucansက ကိုယ္ခံအား (immunity)ကို တက္ေစျပီး ဝက္တုပ္ေကြးကို ကာကြယ္မႈေပးတယ္လို႕ သတင္းမွာ ၾကည့္လိုက္ရတယ္။ မိႈက ထုတ္တဲ့အရည္ (Extract)ကို ကိုယ္ခံအားဆဲလ္ (Macrophage)ထည့္ထားတဲ့ Microbiological culture fluidထဲ ထားၾကည့္တဲ့အခါ ဗိုင္းရပ္စ္ပြါးႏႈန္းကို 30 ~ 40% ေလွ်ာ့ခ်ေပးတယ္ ဆိုပါတယ္။ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္ခ်က္အရ အၾကမ္းအားျဖင့္ ၁၀နာရီအၾကာမွာ အဲဒီလို ထင္ရွားတဲ့ ရလာဒ္ကို ရတာျဖစ္ျပီး အမ်ားအားျဖင့္ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြ ထက္ဝက္နီးပါး ေသဆုံးကုန္ပါတယ္။ မိႈရဲ့ Extract က ဗိုင္းရပ္စ္ကို တိုက္႐ိုက္တိုက္တာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ခံအားဆဲလ္ေတြကို လံႈ႕ေဆာ္ျပီး ဗိုင္းရပ္စ္ပြါးႏႈန္းဖိႏွိပ္ျခင္းမွာ ကူညီေပးပါတယ္။ တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္စ္က ဘယ္လိုေျပာင္းလဲပါေစ မိႈရဲ့ ကိုယ္ခံအားတက္ေစတဲ့ႏႈန္းက မေျပာင္းလဲဘူးဆိုပါတယ္။

"မအိတကဲ"မိႈကို စားရာမွာ ကိုယ္ခံအား တက္ေစတာက သူ႕ကထြက္တဲ့ အရည္ျဖစ္လို႕ အရည္ဟင္းေတြ လုပ္စားတာ အေကာင္းဆုံးပါတဲ့။ ခုလို ေအးလာတဲ့အခ်ိန္မို႕ ဂ်ပန္က အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား "နဘဲ"(ေၾကးအိုး) လုပ္စားၾကပါတယ္။ ေၾကးအိုးထဲ "မအိတကဲ"မိႈလည္း ထည့္စားၾကတယ္။ အဲဒီအခါ မိႈကိုဘဲစားရင္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိပါဘူး။ မိႈထဲပါတဲ့ β-Glucansက ေရေပ်ာ္ဓာတ္ျဖစ္လို႕ (water soluble) အပူေပးရင္ အားလုံး အျပင္ထြက္ကုန္ျပီး အရည္ထဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေၾကးအိုးရဲ့ အရည္ကို ေသာက္ပါမွ အက်ိဳးရွိမွာပါ။

တန္ေဆးလြန္ေဘးဆိုတာမို႕ တရားလြန္စားရင္ေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ တေန႕ကို တစ္ရာဂရမ္က သင့္ေတာ္တဲ့ မွန္းေျချဖစ္ပါတယ္။ သတင္းထဲမွာ "မအိတကဲ"မိႈကို အရည္နဲ႕စားနည္း တခ်ိဳ႕ ျပသြားတယ္။ ဂ်ပန္အစားအစာ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မခ်က္တတ္လို႕ ေသခ်ာလိုက္မမွတ္ထားလိုက္ပါဘူး။ အဓိကက ေရေႏြးနဲ႕ ျပဳတ္ရင္ ထြက္လာတဲ့ အရည္မို႕ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႕ ခ်က္မယ္ စိတ္ကူးမိတယ္။


ေက်ာက္ဖရုံသီး ၾကက္သားစြတ္ျပဳတ္ရည္ထဲ ထည့္စမ္းၾကည့္ပါတယ္။ မိႈက အညိဳေရာင္အရည္ေတြ ထြက္တာမို႕ ဟင္းအေရာင္က မလွမပ ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္မ်ားမွ တျခားခ်က္နည္းရွာျပီး "မအိတကဲ"မိႈဟင္းရည္ခ်က္ပါဦးမယ္။

(တုပ္ေကြးကာကြယ္ဖို႕ရာ β-Glucansပါတဲ့ မိႈေတြအျပင္ Vitamin Aပါတဲ့ ၾကက္အသည္း ဝက္အသည္း စတာေတြလည္း စားသင့္ပါတယ္တဲ့။)

Read More...

Monday, October 26, 2009

ကီရွိလိတိုး႐ုရယ္၊ ဝီး႐ုစုရယ္၊ ဝကုခ်င္းရယ္


အဲဒါ ဘာေတြလို႕ ထင္လဲငင္? တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္ဘာသာက ေမြးစားထားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားဘာသာ စကားလုံးေတြပါ။ ကိုယ့္ဘာသာစကားမွာလဲ အဲလို ေမြးစားစာလုံးေတြ ရွိပါတယ္။ တခုကြာတာက အသံထြက္ပါ။ ျမန္မာစာက ဂ်ပန္စာနဲ႕ ယွဥ္ရင္ အသံထြက္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ S F H X စတာေတြကို ျမန္မာလို ထြက္ရရင္ ခက္ေပမယ့္ အက္စ္ လို႕ေရးရင္ S အသံမွန္း ေတြးလို႕ ရပါတယ္။ ဂ်ပန္စာက "ေဂါ့ဂ်ဴးအြန္း" (五十音) ဆိုတဲ့ အသံထြက္ ငါးဆယ္ဘဲ ရွိတာမို႕ တခ်ိဳ႕ အသံထြက္ေတြကို စာလုံးေပၚမူတည္ျပီး နီးစပ္ရာ အသံထြက္ပါတယ္။

ကိုယ့္ဘာသာစကားမဟုတ္တဲ့ စာလုံးေတြရဲ့ အသံထြက္ကို ဂ်ပန္လို "ဂိုင္းလိုင္းေဂါ့" (外来語 - "borrowed word") လို႕ ေခၚပါတယ္။ "ဂိုင္းလိုင္းေဂါ့"မွာ ဘယ္အသံထြက္ကို ဘယ္လိုေရးတယ္ဆိုတာ ဇယားရွိေပမယ့္ ရွုပ္လြန္းလို႕ နားမလည္ပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ သေဘာေပါက္သလို မွတ္ထားတာက တခ်ိဳ႕ဟာက အတိုေကာက္အသံထြက္ကို ယူတယ္၊ တခ်ိဳ႕စာလုံးေတြက အသံထြက္နဲ႕ အနီးဆုံး ေရးတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စာလုံးအတိုင္းတိုင္း အသံျဖတ္ထြက္တယ္။

အသံထြက္ အတိုေကာက္မွာဆို Television (TV)ကို "တဲလဲဘိ"(テレビ) ၊ Personal computer (PC)ကို "ပါဆိုကြန္"(パソコン)၊ Celebrityကို "စဲလဲဘု"(セレブ) စသျဖင့္ပါ။ အသံထြက္နဲ႕ အနီးဆုံးေတြမွာမွာဆို Control ကို "ကြန္တိုရိုး႐ု"(コントロール)၊ Style "စုတိုင္႐ု" (スタイル)၊ Chance "ခ်န္႕စု"(チャンス) စသျဖင့္ ေရးပါတယ္။ ဂ်ပန္အသံထြက္မွာ စကားလုံးရဲ့ အဆုံးသတ္တဲ့စာလုံးက "L"ဆို "႐ု"၊ "~ing" ဆို "ဂု"၊ "P"ဆိုရင္ "ပု"၊ "M"ဆိုရင္ "မု"၊ "T"ဆိုရင္ "တို"လို႕ ထြက္တာေတြ မ်ားပါတယ္။ စာလုံးအတိုင္းတိုင္း အသံထြက္တာဆိုရင္ Category ကို "ကတီဂိုရိ" (カテゴリー)လို႕ ေရးတာမ်ိဳးပါ။

တခ်ိဳ႕အသံထြက္ေတြက ရုတ္တရက္ ၾကားၾကားခ်င္း နားမလည္ေပမယ့္ ေတြးၾကည့္ရင္ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ Cancel ကို အသံထြက္အေပၚ မူတည္ျပီး ကန္စယ္္႐ုလို႕ ေရးလို႕ရပါရက္နဲ႕ "ကရန္စယ္႐ု" (キャンセル)လို႕ ေခၚတာမ်ိဳးေတြပါ။ တကယ္ဆို ဂ်ပန္စာနဲ႕ "ဂိုင္းလိုင္းေဂါ့"ေတြ ဖတ္ရရင္ အင္မတန္ ေခါင္းေျခာက္ပါတယ္။ ဆဲန္းေဆးေရွ႕မွာ စာဖတ္ရရင္း "ဂိုင္းလိုင္းေဂါ့"ေတြ ပါလာလို႕ ေကာင္းေကာင္း မထြက္ႏိုင္တဲ့အခါမွာ "အိ အဲ အား အု" နဲ႕ ေခြးအၾကီး လွည္းနင္းသလို ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။


မၾကားဘူးရင္ မွန္းလို႕မရတဲ့ အသံထြက္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ တီဗီက Chewing gum ေၾကာ္ျငာ ၾကည့္တုန္း Xylitol (ဇိုင္လီေတာ- ကိုယ့္ဘာသာထင္တဲ့ ဗမာလို အနီးစပ္ဆုံး အသံထြက္)ပါတယ္လို႕မွန္း သိလည္း မင္းသမီး ေျပာသြားတာ တခုမွ နားမလည္လိုက္ပါဘူး။ စာလုံးကို သိသိၾကီးနဲ႕ နားမလည္ေတာ့ မေက်မနပ္နဲ႕ အင္တာနက္ထဲ ရွာလိုက္တာ Xylitolကို ဂ်ပန္လို "ကီရွိလိတိုး႐ု" (キシリトール)လို႕ ေခၚပါတယ္တဲ့။ Xy အသံထြက္က ဂ်ပန္လို အနီးစပ္ဆုံးမွ မရွိပါ။ ဘာလို႕ "ကီရွိ" ျဖစ္မွန္းေတာ့ နားမလည္ပါဘူး။ ဒီအတိုင္းတိုင္းသာ မွတ္လိုက္ပါတယ္။

ခုတေလာ ရာသီဥတုက ေအးလာပါျပီ။ ေဆာင္းဝင္လာေတာ့ ေလထုထဲ ေရေငြ႕ပါဝင္မႈ က်လာလို႕ တုပ္ေကြးပိုးတို႕ ေပ်ာ္ျမဴးရာ အခ်ိန္ျဖစ္လို႕ ဂ႐ုျပဳၾကပါနဲ႕ တီဗီမွာ မၾကာမၾကာ လႊင့္ပါတယ္။ Influenza လို႕ ေျပာတာ နားလည္ပါတယ္။ သူ႕ေနာက္က ဆက္ပါတဲ့ "ဝီး႐ုစု"(ウイルス)ဆိုတဲ့ စကားတလုံးကို နားမလည္ပါဘူး။ ပထမေတာ့ ဒီလိုဘဲ ေနရာကေန ၾကားရပါမ်ားေတာ့ ဘာပါလိမ့္လို႕ သိခ်င္လာတယ္။ ေတာင္ရွာေျမာက္ရွာလုပ္လိုက္ေတာ့ ထြက္လာပါတယ္။ "ဝီး႐ုစု" ဆိုတာ Virusပါတဲ့။

"ဝီး႐ုစု"နဲ႕ တြဲရက္ၾကားရတာက "ဝကုခ်င္း" (ワクチン)ပါ။ ေခါင္းေလးကုပ္ျပီး ထပ္ရွာလိုက္တယ္။ ေတြ႕ျပီ Vaccine တဲ့။ အဲလို ကိုယ္သိထားတာနဲ႕ လုံးလုံးမတူတဲ့ အသံထြက္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ျမန္မာစာမွာလည္း တကယ့္အသံထြက္နဲ႕ တက္တက္စင္ လြဲေနတာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ လြဲရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ မတူဘူးလို႕ထင္မိတယ္။ ျမန္မာစာက အသံထြက္အမွန္ကို မသိလို႕ ထင္ရာထြက္ရာက အမွန္လို႕စြဲကုန္တာေတြ မ်ားပါတယ္။ မေမဓာဝီကိုကလိုေစးထူး နဲ႕ ကိုညီလင္းဆက္တို႕မွာ ဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ပန္စာကေတာ့ အသံထြက္ မရွိလို႕ နီးစပ္ရာ ထြက္တာမ်ိဳးပါ။ သီးသန္႕မွတ္မွ ရမွာေတြရွိပါတယ္။ တျခားစာလုံးေတြရွိရင္ သိသူမ်ား ေျပာေပးၾကပါဦးေနာ္။

ပို႕စ္အတြက္ မသိတာေတြကို "ဂူးဂု႐ု"(Google)မွာ ရွာေဖြေရးဆင္းရင္း ေရးလိုက္ပါတယ္။ ထမင္းစားျပီး ပါးစပ္ေလးေမႊးေအာင္ "ကီရွိလိတိုး႐ု"ပါတဲ့ ပီေကေလးဝါးပါ။ တုပ္ေကြးရာသီမို႕ တုပ္ေကြး "ဝီး႐ုစု"ကို ဂ႐ုစိုက္ၾကပါ။ လိုအပ္ရင္ ကာကြယ္ေဆး "ဝကုခ်င္း"လဲ ထိုးၾကပါေနာ္။

နားပါဦးမည္။ ။

ကိုးကား-- http://ja.wiktionary.org/wiki/Category:日本語_外来語

Read More...

Sunday, October 25, 2009

သူတို႕ကို ဘယ္လိုေခၚရမယ္?



(ပုံ---ဂူဂယ္မွ)

ျမန္မာစာမွာ ၾကီးသူကို ရိုေသ ဆိုတာ ရွိတာမို႕ တဖက္လူေပၚ မူတည္ျပီး ေခၚေဝၚရတဲ့ အသုံးအႏႈန္းေတြ မတူပါဘူး။ ကိုယ့္ထက္ငယ္ေနရင္ ေမာင္ေလးေရ၊ ညီမေရ ေခၚလိုက္ရင္ ျပီးပါတယ္။ ၾကီးသူဆိုရင္ အမ၊ အကို၊ အေဒၚ၊ ဦးေလး၊ အဖြား၊ အဖိုး စသျဖင့္ေပါ့ေလ။ ဒါက တကူးတက သင္စရာမဟုတ္ဘဲ ငယ္ငယ္က လူၾကီးမိဘေတြရဲ့ ဆုံးမစကားအတိုင္း ေျပာဆိုရာက က်င့္သားရသြားတာပါ။

သို႕ေသာ္ျငားလည္း ဒီမွာက် ရိုေသသလို ေခၚရတာ မလြယ္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသားမ်ားကို သိပ္မဆိုလိုပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ေျပာခ်င္တာပါ။ အသက္အရြယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးက အမ်ိဳးသမီးမ်ားထက္ သက္ၾကီးပိုင္းကိုပါ။ ကိုယ့္ထက္ ၾကီးသူကိုဆို "အိုနဲစံ" (အမ)လို႕ ေခၚပါတယ္။ ၾကီးတယ္ဆိုလဲ အလြန္ဆုံး ႏွစ္၂၀ေလာက္အထိေပါ့။ အဲဒီထက္ၾကီးရင္ေတာ့ "အိုဘစံ" (အေဒၚ)၊ အသက္ ၆၀ထက္ၾကီးရင္ေတာ့ "အိုဘားစံ"(အဖြား)ေပါ့။

ခက္တာက ဒီမွာ အသက္ဘယ္ေလာက္ၾကီးၾကီး "အိုဘားစံ"(အဖြား) လို႕ အေခၚခံဖို႕ ေနေနသာသာ "အိုဘစံ" (အေဒၚ) လို႕ေခၚတာေတာင္ လက္မခံပါဘူး။ "အိုနဲစံ" (အမ) လို႕ေခၚမွ ၾကိဳက္ၾကတယ္။ ဆိုင္ေတြမွာ သြားစားလို႕ရွိရင္ေတာင္ စားပြဲထိုးသူကက ကိုယ့္အေမအရြယ္ထက္ၾကီးပါေစ "အိုနဲစံ" (အမ)လို႕သာ သုံးရပါတယ္တဲ့။ အဲဒီလို သုံးရမယ္ဆိုတာ ဂ်ပန္စာ သင္ေပးတဲ့ ဆဲန္းေဆး (Teacher)က ေျပာတာပါ။ ဒီမွာက ႏုပ်ိဳတာကို အေလးထားတာမို႕ "အိုဘစံ" (အေဒၚ)လို႕ သြားေခၚရင္ ႐ိုင္းပါသတဲ့။

ဒီက တီဗီအင္တာဗ်ဴးေတြမွာေတာင္ တခ်ိဳ႕က "အိုဘစံ" (အေဒၚ) တို႕ "အိုဘားစံ"(အဖြား)တို႕လို႕ ေခၚျပီးေမးရင္း ေမးခြန္းကို ျပန္မေျဖခင္ "အိုနဲစံ" (အမ)လို႕ ေခၚပါဆိုျပီး ျပန္ေျပာတာ မၾကာမၾကာ ၾကည့္ဘူးပါတယ္။ ျမန္မာအျမင္နဲ႕က် တမ်ိဳးၾကီး ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္က ယဥ္ေက်းသမႈနဲ႕ ေခၚတာၾကီးက ႐ိုင္းတယ္ဆိုေတာ့။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာတာ၊ ဆဲန္းေဆး (Teacher) ရဲ့ အသက္က ၆၃ ႏွစ္ရွိပါျပီ။ အေမ့ထက္ေတာင္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကီးပါတယ္။ တႏွစ္က ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲလုပ္တုန္း အတန္းသူတေယာက္ရဲ့ မူၾကိဳအရြယ္ကေလးက သူ႕ကို "အိုဘားစံ"(အဖြား)လို႕ ေခၚလို႕ 'ေရွာ့'ရပါတယ္တဲ့။ သူက တခါမွ အိမ္ေထာင္မျပဳဘူးသူ အပ်ိဳၾကီးပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြစီက "အိုဘားစံ"(အဖြား)လို႕ ေခၚတာၾကီးကို က်င့္သားမရဘူး ဆိုပါတယ္။

ျဖစ္ရေလလို႕သာ စိတ္ထဲက ေျပာျဖစ္တယ္။ ဆဲန္းေဆး (Teacher)ကိုေတာ့ က်မကို ကေလးေတြက "အိုဘစံ" (အေဒၚ)လို႕ လာေခၚလဲ ကိစၥမရွိဘူးလို႕ ေျပာျဖစ္တယ္။ ဒါက ကိုယ့္အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ အေခၚခံရတာ အထူးအဆန္းမဟုတ္ဘူးလို႕ မွတ္ယူလို႕ပါ။ တကယ္လည္း ျမန္မာျပည္မွာဆို အေဒၚလို႕ အေခၚခံရမယ့္အရြယ္ပါဘဲ။ ၂၈ကို ေက်ာ္လာျပီေလ။ အသက္ဆိုတာ ၾကီးမယ့္အမ်ိဳးဘဲဟာ။ မၾကာေသာကာလမွာလဲ အေဒၚအရင္းေခါက္ေခါက္ ရာထူးတက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ကာ အေဒၚလို႕ လာေျပာေခၚ စိတ္မဆိုးပါ။ အဖြားလို႕လာေခၚရင္ေတာ့ 'ငါမ်ား သိပ္ရင့္ေနျပီလား'လို႕ ေတြးမိမွာ။ :D

အားကစားရုံမွာ အသက္ၾကီးသူေတြ မ်ားတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ၆၀ေက်ာ္ေတြပါ။ ၇၀ေက်ာ္ေတြလဲ ရွိပါတယ္။ ေျပာရရင္ ကိုယ့္အဖြားအရြယ္နဲ႕ အထက္ေတြပါ။ သို႕ေသာ္ျငားလည္း "အိုဘားစံ"(အဖြား)လို႕ သြားေခၚမိရင္ စိတ္ဆိုးခံရမွာဆိုးလို႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ နာမ္စားမသုံးျဖစ္ေအာင္ ေကြ႕ေရွာင္ေျပာရ ႏႈတ္ဆက္ရတယ္။ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းကေတာင္ "အာႏို အိုဘားစံ" (အဲဒီ အဖြားကေလ)ဆိုျပီး လာေျပာေနလို႕ သူ႕ကို သတိေပးရေသးတယ္။ ေရွ႕မွာ ေပၚတင္ "အိုဘားစံ"(အဖြား)လို႕ သြားမေခၚနဲ႕ေနာ္ ၾကိဳက္မွန္းမသိ/ မၾကိဳက္မွန္းမသိနဲ႕လို႕။ သူကေတာင္ ဟယ္ အဖြားအရြယ္မို႕ အဖြားေခၚတာ မၾကိဳက္ဘူးဆိုေတာ့ "အိုကာ့ရွိအိ" ထူးဆန္းတယ္ ေျပာေနေသးတယ္။ သူတို႕ တရုတ္မွာလည္း ျမန္မာျပည္လိုဘဲ သုံးႏႈံးတယ္လို႕ ေျပာတယ္။ အဖြားအရြယ္မို႕ "အိုဘားစံ"ေခၚတာ မၾကိဳက္ဘူးဆိုေတာ့ သတိထားရုံေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဖြားအရြယ္ကို အမလို႕ေခၚဖို႕ရာ ႏႈတ္မရဲေသးတာ အမွန္ပါ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဂ်ပန္စကားက "အိုဘားစံ"(အဖြား)မွာ お祖母さん နဲ႕ お婆さん ခန္းဂ်ီး ၂မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ ၂ခုလုံး အဖြားကို ဆိုလိုေပမယ့္ ပထမ တလုံးက ကိုယ့္အေဆြအမ်ိဳးမွာ သုံးျပီး ေနာက္တခုက တစိမ္းမွာ သုံးပါတယ္။ ဒုတိယစာလုံးက အဖြားဆိုတာအျပင္ အိုေနတဲ့သူလို႕ပါ သေဘာေဆာင္တာမို႕ မၾကိဳက္ၾကတာမ်ားလားလို႕ ေတြးမိတယ္။

Read More...

Saturday, August 15, 2009

ပိန္ ပိန္ ပိန္



ပိန္လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရပါ။ ခုခ်ိန္ထိ ဝလို႕ လွလို႕ ဆိုတာမ်ိဳး တခါမွ အေျပာမခံရဖူးဘူး။ ဝလဲမဝသလို လွလဲမလွတာေၾကာင့္ေလ။ ၁၀တန္းေျဖျပီးေလာက္တုန္းကေတာ့ ဝလာေအာင္ဆိုျပီး ေတာ္ေတာ္စားၾကည့္ဘူးတယ္။ ဘာမွမထူးလာပါဘူး။ တကယ္ဆို အစားထက္ အအိပ္မက္တာ။ ဘယ္ေလာက္အိပ္အိပ္ ဘယ္ေလာက္စားစား မဝလာလို႕ နင္းကန္စားဖို႕ မၾကိဳးစားေတာ့ဘူး။ မ်ိဳးနဲ႕႐ိုးနဲ႕ေၾကာင့္ ပိန္တာလို႕ အမ်ိဳးေတြက ေျပာပါတယ္။ အေမတို႕ ညီအမ ၅ေယာက္ရဲ့ ဟိုးအရင္က ဓာတ္ပုံေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အားလုံးက လွတပတ slim body ေလးေတြ။ အမက အဲလို slim body ဘဲ။ က်မက်မွ ဘာလို႕ ဝါးျခမ္းျပားလို ပိန္ေနတာပါလိမ့္လို႕ အျမဲေတြးမိတယ္။ (ခါးကိုေလတိုးရင္ က်ိဳးမွာ တကယ္စိုးတယ္ )အေဒၚေတြက အရင္က အရင္ကသာ ပိန္တာ အိမ္ေထာင္က် ကေလးလဲေမြးျပီးေရာ အဆတိုးလိုက္သလို ဝသြားလိုက္ၾကတာ။ အေမဘဲ သိပ္မဝတာလို႕ ေျပာလို႕ရတယ္။ ဒါေတာင္ အေမက အခု အသက္၅၀ေက်ာ္ကစလို႕ တေျဖးေျဖးဝလာျပီဆိုျပီး အမနဲ႕ ဖုန္းေျပာတုန္းက လွမ္းတိုင္ေနတယ္။ ဝတာက ေတာ္ရုံသင့္ရုံဘဲ ေကာင္းပါတယ္။ ဝလာတယ္ေျပာျပီး ဗိုက္ေခါက္ၾကီးထြက္လာတာမ်ိဳးေတာ့ တကယ္မလိုခ်င္ဘူး။ ဗိုက္ပူၾကီးျဖစ္မွာေၾကာက္တဲ့ ဆိုက္ကိုပါ။

အေဆာင္မွာတုန္းကဆို ပိန္တယ္လို႕ အေျပာခံရတဲ့သူေတြအခ်င္းခ်င္း အဝျပိဳင္ၾကတယ္။ ေပါင္ခ်ိန္ေျပာရင္ အတူတူ တခါတေလ က်မက သာေပမယ့္ အျမင္အားျဖင့္ ပိုပိန္တယ္လို႕ အေျပာခံရတယ္။ ေနာက္ရွိေသးတယ္။ လက္ေကာက္ဝတ္ တိုင္းတာ။ ကိုယ့္ထက္ ေသးျပီးပိန္တဲ့သူက လက္လာတိုင္းျပီး ပိန္လိုက္တာလို႕ေျပာလို႕ မေက်မနပ္ျဖစ္ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက် ျပန္ေျပာႏိုင္ျပီ။ မ်ိဳး႐ိုးေၾကာင့္ အ႐ိုးအဆစ္ေသးေနတာလို႕။ အဖြားက အ႐ိုးအဆစ္ေသးေတာ့ အေဒၚေတြလဲ ဘယ္ေလာက္ဝလာလာ လက္ေကာက္ဝတ္ ေျခက်င္းဝတ္ ေသးပါတယ္။

ဝသာ ဝခ်င္ေပမယ့္ စားလြန္းရင္ ဗိုက္ပူၾကီးျဖစ္မွာ ေၾကာက္တဲ့ ေရာဂါက အေတာ္ၾကီးတယ္။ သိပ္မလႈပ္ရွားျဖစ္ဘူးလို႕ထင္တဲ့ေန႕က်ရင္ စားေနက်ထက္ ေလွ်ာ့စားတယ္။ ထမင္းဟင္း ေလွ်ာ့စားတယ္ေျပာတာ။ သြားရည္စာကေတာ့ မေလွ်ာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ထင္တယ္ ခႏၶာကိုယ္က မဝလာဘဲ ဗိုက္ေခါက္နဲနဲထြက္လာတယ္လို႕ ထင္တယ္။ မႏွစ္က medical check-up လုပ္တုန္းက လုပ္တုန္းက ၄၀.၇ကီလို (၈၉.၇ေပါင္)ဘဲရွိတယ္။ ဒီကိုမလာခင္က ၉၃ေပါင္နီးပါး ရွိခဲ့တာ။ ဝမလာဘဲ ပိန္က်သြားတယ္။ ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးဆိုျပီး သတိထားျပီး စားပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဘာမွလႈပ္ရွားမႈမရွိလို႕ ပိုျပီး မစားခ်င္တာ။ အခုလို ပူအိုက္လာေတာ့ ပိုဆိုးတယ္။ apathy inertia နဲ႕ လုံးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတယ္။

ဒီႏွစ္ medical check-up လုပ္ေတာ့ ၄၁.၂ကီလို (၉၀.၈ေပါင္)ရွိတယ္။ အရပ္က ၅ေပ၂လက္မရွိတာမို႕ BMIတြက္တာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ၅၅ကီလို (၁၂၁ေပါင္)ေလာက္ ရွိသင့္တယ္ဆိုတယ္။ တကယ္ဆို ေပါင္ခ်ိန္ ၁၀၀ မေျပာနဲ႕ တခါမွ ၉၃ေပါင္ထက္ မေက်ာ္ဖူးပါဘူး။ medical check-up ရဲ့ result ၾကည့္ျပီး နဲနဲေၾကာက္တာမို႕ အရင္က ေသခ်ာမစားျဖစ္တဲ့ မနက္စာကို သတိထား ၾကိဳးစား စားပါတယ္။ ၂ေယာက္စလုံး မနက္အိပ္ယာထစမွာ အစာမစားႏိုင္ပါဘူး။ အျမဲတမ္း ေပါင္မုန္႕ေလးနဲနဲနဲ႕ လက္ဖက္ရည္နဲ႕ ျပီးေနတာပါ။ မနက္ပိုင္း ငွက္ေပ်ာသီးစားရင္ က်န္းမာတယ္ဆိုတာနဲ႕ ငွက္ေပ်ာသီးတလုံးနဲ႕ ႏြားႏိႈ႕တခြက္ ေသာက္ျဖစ္တယ္။

တျခားအခ်ိန္မွာ စားႏိုင္ေပမယ့္ မနက္မွာ ငွက္ေပ်ာသီးစားရတာ နင္တင္တင္ၾကီးရယ္။ မနဲမ်ိဳခ်ရတယ္။ ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးေတြးျပီး ထုံးစံအတိုင္း အင္တာနက္ထဲ ေမႊေႏွာက္လို႕ မနက္စာကို ဘယ္လိုစားသင့္တာ လိုက္ရွာပါတယ္။ သူတို႕ေျပာထားတဲ့ ပမာဏေလာက္ မစားႏိုင္ေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ နဲနဲစုံေအာင္ စားေပးပါတယ္။ ငွက္ေပ်ာသီးတလုံးကို စားရလြယ္ေအာင္ အတုံးေလးေတြလွီးျပီး သူတဝက္ ကိုယ္တဝက္၊ ပန္းသီးျဖစ္ျဖစ္ ခုေလာေလာဆယ္ ေပၚေနတဲ့ သစ္ေတာ္သီးျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္ တစိတ္၊ ေပါင္မုန္႕တခ်ပ္စီကို ေထာပတ္သုတ္ျပီး သၾကားျဖဴးထားတာရယ္၊ အသားပါရေအာင္ လက္မသာသာေလာက္ Sausage ၃/၄ေခ်ာင္းစီ ေၾကာ္ထားတာကို စားျဖစ္တယ္။ ေသာက္စရာက ႏြားႏို႕ေပါ့။ ဒီအတိုင္း မေသာက္ခ်င္တဲ့အခါက် Tea အမႈန္႕နဲ႕ျဖစ္ျဖစ္ ကိုကိုးမႈန္႕နဲ႕ျဖစ္ျဖစ္ ေဖ်ာ္ေသာက္တယ္။


ဒိန္ခ်ဥ္လဲ ေန႕တိုင္း ေသာက္သင့္တယ္ ဆိုပါတယ္။ အသီးေဖ်ာ္ရည္ေတြသာ တေနကုန္ တစြတ္စြတ္ေသာက္ေပမယ့္ ဒိန္ခ်ဥ္ေတာ့ မေသာက္ျဖစ္ဘူး။ နဂိုကတည္းက သိပ္မၾကိဳက္တာ။ ေသာက္တိုင္း ဝမ္းေလွ်ာလို႕။ မသန္႕တာလဲ ပါမွာေပါ့ေလ။ (ျမန္မာျပည္က လမ္းေဘးဒိန္ခ်ဥ္ကို ေျပာတာပါ) တီဗီအစီအစဥ္မွာ ဒိန္ခ်ဥ္ကို ပ်ားရည္နဲနဲ ထည့္ေသာက္ရင္ ပိုအက်ိဳးရွိတယ္ လို႕ေျပာလို႕ စမ္းၾကည့္တာ ခ်ိဳခ်ိဳေလးျဖစ္ သြားလို႕ စားေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒိန္ခ်ဥ္တဗူးက ေဖာက္ျပီးရင္ ၃ရက္ေလာက္နဲ႕ ကုန္ေအာင္ မနဲေသာက္ရတယ္။ ဗူးေဖာက္ထားျပီး ေမ့သြားတဲ့ေန႕ေတြရွိေတာ့ ပစ္လိုက္ရတာလည္း ခဏခဏပါဘဲ။ တခါလေလေတာ့ ဗူးေသးေသးေလးေတြ ဝယ္တယ္။ အဲလိုဆိုေတာ့ သိပ္အေလအလြင့္ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။


တကယ္ဆို အရည္မက် အဖတ္မက် ျဖစ္တဲ့ ဒိန္ခ်ဥ္ကို ေသာက္ရတာ စိတ္မရွည္ဘူး။ ဟိုးတေလာကမွ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႕အတူ ေစ်းဝယ္ရင္း ႏြားႏို႕လို ေသာက္လို႕ရတဲ့ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးရွိမွန္း သိေတာ့တယ္။ သူကေန႕တိုင္း 500ml တဗူးကုန္ေအာင္ ေသာက္တဲ့သူပါ။ သူဝယ္တဲ့ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးကို အရင္ကတည္းက သတိထားမိေပမယ့္ တခါမွ စမ္းမဝယ္ခဲ့ဘူး။ ၄၅၀ဂရမ္ပါတဲ့ ဗူးေတာင္ မနဲေသာက္ရတာ 1000ml ပါတဲ့ဗူးေတာ့ ဘယ္လိုမွ ေသာက္ႏိုင္မယ္ မထင္မိတာ။ ျပီးေတာ့ အရည္လို႕ မထင္မိတာေၾကာင့္ပါ။ သူဝယ္တာၾကည့္ျပီး စမ္းဝယ္ျပီး ေသာက္ၾကည့္တာ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေဖ်ာ္ရည္လို ေသာက္ေနတာ တခါတေလ တေန႕ထဲနဲ႕ တဗူးကုန္သြားတာလဲ ရွိတယ္။

အစားအေသာက္ေတာ့ သတိေလးထားျပီး စားျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈက မရွိသေလာက္ပါဘဲ။ အိမ္အလုပ္ရယ္ ေစ်းဝယ္ထြက္တာရယ္ေလာက္ပဲ လႈပ္ရွားျပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္မွာ တီဗီေရွ႕မွာ စန္႕စန္႕ၾကီး ျဖစ္ရင္ျဖစ္ မဟုတ္ရင္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ဝမ္းယားထိုးျပီး တေနကုန္ေတာ့တာပါ။ ေန႕တိုင္း ဒီလိုခ်ည္းဘဲေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးေတြးျပီး Gymမွာ သြားေဆာ့ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးျပီး memberဝင္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာ မကစားခင္ စစခ်င္း အရပ္တိုင္း၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ခ်ိန္တဲ့စက္နဲ႕ ကြန္ျပဴတာ resultထြက္လာပါတယ္။ တလတခါ checkလုပ္ရတယ္ ေျပာတယ္။ resultမွာ အားလုံးက low levelထဲ ေရာက္ေနတယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ ကိုယ္အေလးခ်ိန္က ၄၃ကီလို ရွိေနတယ္။ ေပါင္နဲ႕တြက္ေတာ့ ၉၄ေပါင္ နီးနီးေပါ့။ (ငါကြ!!) မနက္စာ ေသခ်ာ စားျဖစ္တဲ့ အက်ိဳးလို႕ ထင္တယ္။

မေမွ်ာ္မွန္းထားေလာက္ေအာင္ တျခားဟာေတြက နိမ့္လြန္းတယ္။ ႂကြက္သားအားဘယ္ေလာက္ရွိလဲဆိုတာကို လူအရုပ္ပုံေလးမွာ အေရာင္နဲ႕ ခြဲျပီးျပတယ္။ ပုံမွန္အေျခအေနဆို မီးခိုးေရာင္၊ ၾကံ့ခိုင္ရင္ ပန္းႏုေရာင္၊ ပိုၾကံ့ခိုင္ရင္ အနီရဲရဲ၊ bodybuilderေလာက္ဆို ၾကက္ေသြးေရာင္ေပါ့။ ပုံမွန္ထက္ နဲနဲအားနဲရင္ အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့၊ ပိုအားနည္းရင္ အျပာေရာင္၊ အဲဒီထက္မွ ပိုအားနည္းလြန္းရင္ အျပာရင့္ရင့္အေရာင္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အရုပ္ကေလးက လက္၂ဖက္က မီးခိုးေရာင္နဲ႕ လည္ပင္းကေန ေျခေထာက္အထိက အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အေရာင္ပါ။ က်မအရုပ္ကေလးက် လည္ပင္းကေန တကိုယ္လုံး တေရာင္ထဲရယ္။ လွတပတ အျပာေရာင္ေလး။ အျပာရင့္ရင့္ဘက္ေတာင္ ကူးခ်င္ခ်င္ရယ္။ ျပာႏွမ္းႏွမ္းအရုပ္ကေလးၾကည့္ျပီး တကယ္လန္႕သြားတယ္။

ပရိုတင္းဓာတ္နဲ႕ သတၱဳဓာတ္ စားတာနည္းလြန္းတယ္တဲ့။ အဆီဓာတ္ကေတာ့ စံခ်ိန္ထဲ ဝင္ပါတယ္။ ၁၁ ေလာက္က အေကာင္းဆုံးမွာ ၁၀ ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ကာ တကိုယ္လုံး အ႐ိုးနဲ႕ အရည္ဆိုတာထက္ အ႐ိုးနဲ႕ အဆီျဖစ္ေနတာေပါ့။ ခုေတာ့ ေၾကာက္အားလန္႕အားနဲ႕ ၾကိဳးစားျပီး ေဆာ့ေနတယ္။ တပတ္ ၃/၄ရက္နဲ႕ ေဆာ့ေနတာ ၂ပတ္ၾကီးမ်ားေတာင္ ရွိသြားပါျပီ။ တကိုယ္လုံးလဲ ကိုင္႐ိုက္ထားသလိုပါဘဲ။ ပင္ပန္းေတာ့ စားႏိုင္လာတာ အမွန္ဘဲ။ Gymက ျပန္ေရာက္ရင္ အသားဓာတ္ရေအာင္ ပဲႏို႕ပါ တေန႕တခြက္ ေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ေတာ့ ဝလာတန္ ေကာင္းပါရဲ့ေလ။ ရည္မွန္းခ်က္က က်န္းက်န္းမာမာနဲ႕ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ၁၀ကီလိုေလာက္ တက္လာဖို႕ပါ။ (အားမေလွ်ာ့နဲ႕ ေရာက္လုျပီ ၾကိဳးစားေဆာ့ပါမည္)

images from google

Read More...

Thursday, July 16, 2009

သားလိမၼာ ႏွင့္ အေမအို၏ သင္ခန္းစာ


အားေပးသူမ်ားရွိလို႕ စကန္ဖတ္ျပီး ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ စကန္နာက မလုပ္တတ္လို႕ ဂတန္႕ဂတန္႕ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ပ်က္ျပီမွတ္တာ။ ျပန္ေကာင္းသြားလို႕ ေတာ္ေသးတယ္။ ဒီတခါ မတူတဲ့ ရသႏွစ္မ်ိဳးနဲ႕ ကာတြန္းေလး ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။
















Read More...

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP