Letter

youtube link

Download link

မနက္ပိုင္း TVမွာ ၾကားလို႕ ရွာၾကည့္လိုက္တာ။ ျမန္မာသီခ်င္းရွိတယ္။ "March April May တန္ခူးလ သၾကၤန္ တို႕ႏွစ္ေယာက္တြဲလို႕ ေပ်ာ္ၾကမယ္" ဆိုတာေလ။ ေခါင္းစဥ္ေတာ့မမွတ္မိဘူး။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ယုဇနက ျပန္ဆိုထားတယ္ထင္တယ္။

由紀さおり　手紙　Yuki Saori - Tegami

死んでもあなたと　暮らしていたいと
သက္ဆုံးထိတိုင္ အတူေနသြားခ်င္တယ္လို႕
今日までつとめた　この私だけど
ယေန႕ထက္တိုင္ ရုံၾကည္ေနခဲ့တယ္ေပမယ့္လည္း
二人で育てた　小鳥をにがし
ႏွစ္ေယာက္အတူ ေမြးျမဴခဲ့တဲ့ ငွက္ကေလးကို လႊတ္ေပးလိုက္မယ္
二人で書いた　この絵燃やしましょう
ႏွစ္ေယာက္သား ေရးခဲ့တဲ့ ဒီပန္းခ်ီကားကို မီး႐ိႈ႕လိုက္ရေအာင္
何が悪いのか　今もわからな
ဘာမ်ားမွားေနလဲကို ခုထိ နားမလည္ႏိုင္ဘူး
だれのせいなのか　今もわからない
ဘယ္သူ႕ေၾကာင့္လဲကို ခုထက္ထိ နားမလည္ႏိုင္ဘူး
涙で綴りかけた　お別れの手紙
မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ေရးထားတဲ့ လမ္းခြဲစာေလ

出来るものならば　許されるのなら
ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ေပါ့
もう一度生まれて　やり直したい
တၾကိမ္ေလာက္ ျပန္လည္ေမြးဖြားျပီး တဖန္ျပန္စခ်င္ပါတယ္
二人で飾った　レースをはずし
ႏွစ္ေယာက္အတူ ဆင္ယင္ထားတဲ့ ဇာလိုက္ကာကို ျဖဳတ္ပစ္ျပီး
二人で開けた　窓に鍵をかけ
ႏွစ္ေယာက္အတူ ဖြင့္ခဲ့တဲ့ ျပတင္းေပါက္ကို ေသာ့ခတ္လိုက္ရေအာင္
明日の私を　気づかうことより
ကိုယ့္ရဲ့မနက္ျဖန္ကို စိတ္ပူေနမယ့္အစား
あなたの未来を　見つめてほしいの
မင္းရဲ့အနာဂတ္လမ္းကို ျမင္ေတြ႕ေစခ်င္ပါတယ္
涙で綴り終えた　お別れの手紙
မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ အဆုံးသတ္ထားတဲ့ လမ္းခြဲစာ
涙で綴り終えた　お別れの手紙
မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ အဆုံးသတ္ထားတဲ့ လမ္းခြဲစာပါ

Read More...

Collapse...

ဂ်ပန္စာ ဂ်ပန္စကား

တကယ္ဆို တခါမွ ဂ်ပန္စာသင္ယူဖို႕ ဂ်ပန္လာဖို႕ဆိုတာ မေတြးမိခဲ့ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေျဖျပီးတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ ေဝးလားဝါးလားလုပ္ျပီး ဘုရားေက်ာင္းမွာဖြင့္ထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာlibiaryကို သြားျပီး ေယာင္ေျခာက္ဆယ္လုပ္ဖူးပါတယ္။ နယ္မွာက ဘာသာစကားနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့သင္တန္းဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါဘဲ။ ျပီးေတာ့ တျခားဘာသာစကားဆိုရင္ အဂၤလိပ္စာကိုဘဲ ျမင္မိတာလည္း ပါပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ တကၠသိုလ္တက္ျဖစ္ေတာ့ ပထမႏွစ္မွာ စာမ်ားလြန္းလို႕ တျခားစာလုပ္ဖို႕ ဘယ္လိုမွ မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။ ဒုတိယႏွစ္မွာ ေက်ာင္းက လွည္းတန္းနားကေန ေျမာက္ဥကၠလာဘက္ ေရာက္သြားပါတယ္။

အဲဒီဘက္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာ ပညာဒါနဆိုျပီး ဘာသာစကားေတြ အခမဲ့ သင္ေပးပါတယ္။ အေဆာင္ေနသူငယ္ခ်င္းေတြက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို အဂၤလိပ္စာသင္တန္းကို သြားတက္ၾကတယ္။ က်မကေတာ့ စိတ္မဝင္စားလို႕ မသြားပါဘူး။ အတင္းေခၚတာနဲ႕ အားနာပါးနာ ၂ခါေလာက္သြားျပီး လုံးဝမသြားေတာ့ပါ။ ယူတတ္ရင္ ပညာရတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ first impression မွာတင္ ကိုယ္နဲ႕မကိုက္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီးသားပါ။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မယ္လမုဘုရားရွိတဲ့နားလို႕ထင္ပါတယ္၊ အဲဒီဘက္က ပညာဒါနစာသင္ေက်ာင္းမွာ သြားတက္ၾကျပန္တယ္။ အဂၤလိပ္စာအျပင္ ဂ်ပန္စာလည္းတက္ၾကတယ္။ က်မကို ေခၚေပမယ့္ မလိုက္ေရးခ် မလိုက္ပါ။ နီးနီးနားနားကိုေတာင္ မသြားတာ busၾကပ္ပိပ္သိပ္ စီးျပီးသြားဖို႕အေရး ပိုေတာင္မေတြးေသးပါ။

စေန တနဂၤေႏြဆို အေဆာင္မွာ ႏွပ္ျပီးက်န္ေနခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက တခြန္းစ ၂ခြန္းစ ဂ်ပန္လိုေျပာၾက ႏႈတ္ဆက္ၾကတာၾကားေတာ့ သူတို႕ၾကား ကိုယ္က ေနာက္က်က်န္ခဲ့သလို ခံစားရပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာဆိုလည္း အဲဒီကတည္းက မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ ခုထိပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ တက္ေနၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက် အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ မသြားၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီအေတာအတြင္း အိမ္ၾကီးရွင္က သူ႕ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ရဲ့ တိုက္တြန္းမႈနဲ႕ ဂ်ပန္စာစလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေလးငါးလေလာက္လုပ္ျပီး လယ္ဗယ္၁ကိုေျဖဖို႕ လုပ္ပါတယ္။ တခါထဲနဲ႕ လယ္ဗယ္၁ေျဖတာ pressureမ်ားလြန္းတယ္လို႕ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ကေျပာမွ လယ္ဗယ္၂ကို ေျဖေတာ့တယ္။ အဲဒါျပီးေတာ့ ကြန္ျပဴတာဘဲ ဆက္လုပ္ေနရာက လယ္ဗယ္၁ေျဖမယ္ဆိုျပီး ဂ်ပန္စာ ျပန္လုပ္ျပန္ပါတယ္။

အဲဒီအခါ သူ႕ဘာသာသူသာမက ကိုယ့္ဘာဆြဲထည့္လာတယ္။ သူသင္ေပးမယ္ လယ္ဗယ္၄ေျဖတဲ့၊ ဘာမွမခက္ဘူး လြယ္လြယ္ေလးတဲ့။ တကယ္ဆို ေနာက္ဆုံးႏွစ္စာေမးပြဲနဲ႕ နီးျပီမို႕ မသင္ခ်င္ပါဘူး။ သို႕ေပသိလည္းေပါ့ သင္ေပးမယ့္သူက သင္ေပးမယ္ဆိုမွေတာ့ သင္ရတာေပါ့။ သင္ေနရင္း အခန္းတဝက္ေလာက္လည္းေရာက္ေရာ သင္တန္းတက္ခိုင္းပါေလေရာ။ ႐ံႈ႕ခ်ီႏွပ္ခ်ီနဲ႕ တက္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ basicအတန္းက ဖြင့္တာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ေနျပီမို႕ ဆရာက လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ ဟီရဂန ခါတခနတတ္တယ္ေျပာမွ လက္ခံပါတယ္။ ေသာၾကာ၊ စေန၊ တနဂၤေႏြ ၃ရက္ မနက္ပိုင္းမို႕ ေသာၾကာဆို မနက္ဆို ျမိဳ႕ထဲကေန ေျမာက္ဥကၠလာကို ေက်ာင္းကအတန္းအမွီေျပးရတာမို႕ အေတာ္ကသီပါတယ္။ တခါတေလ ဆရာမက ေစာဝင္ျပီး သင္သြားတာမို႕ ေရာက္ရင္ အတန္းက ျပီးသြားႏွင့္ျပီ။

ဒီလိုနဲ႕ဘဲ ဒီဇင္ဘာထဲေရာက္လာတယ္။ Finalစာေမးပြဲက နီးျပီမို႕ အပတ္တိုင္းလိုလို ေက်ာင္းမွာ စာေမးပြဲေတြ ဆက္ေနပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာ ပထမပတ္ရဲ့ တနဂၤေႏြမွာ ဂ်ပန္စာ အရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲလုပ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္စာ စာေမးပြဲမတိုင္ခင္ ေက်ာင္းမွာလဲ စာေမးပြဲရွိတာမို႕ အေတာ္စိတ္ပင္ပန္းရပါတယ္။ ဂ်ပန္စာ အေျခခံစာအုပ္လဲ သင္လို႕မျပီးေသးပါဘူး။ listeningက်င့္ဖို႕ဆိုတာက အေတာ္ေဝးပါတယ္။ သူမ်ားေတြက စာေမးပြဲအတြက္ practiceအတန္း တြက္ျပီး က်င့္ေနေပမယ့္ ေက်ာင္းအခ်ိန္နဲ႕ အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ မတက္ျဖစ္ပါဘူး။ စာေမးပြဲမေျဖခင္ရက္မွာ အိမ္ၾကီးရွင္ေျဖခိုင္းလို႕ ေမးခြန္းေဟာင္းတစုံေျဖၾကည့္တာ အမွတ္တြက္ေတာ့ မေအာင္ပါဘူး။ ဒီအဆင့္ေလးေတာင္ မရဘူးလားလို႕ အဆူခံရတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ေက်ာင္းစာမ်ားလို႕ ေခါင္းေျခာက္ရတဲ့အထဲ သူလုပ္ခိုင္းလို႕လဲ လုပ္ရေသး အဆူလဲခံရမို႕ စိတ္လဲတို ငိုလဲငိုခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္တစုံ ထပ္ေျဖခိုင္းတာမို႕ ေျဖျပီး ကိုယ့္ဘာသာ အမွတ္တြက္ၾကည့္တာ ေအာင္ပါတယ္။ သူ႕ကိုေျပာမွ အရင္တစုံကို အမွတ္မွားတြက္ထားလို႕ မေအာင္တာျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ထပ္ တစုံထပ္ေျဖရင္း စာေမးပြဲအတြက္ practiceက အဲဒါသာ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။

ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ ဒီေလာက္မို႕ ဒီထက္လဲ ပိုမလုပ္ႏိုင္ေတာပါ့ဘူး။ စိတ္ေတြလဲရွုပ္ ေခါင္းေတြလဲကိုက္ရင္း လယ္ဗယ္၄ ဝင္ေျဖျဖစ္ခဲ့တယ္။ အမွတ္အေကာင္းၾကီးလဲ မဟုတ္ အဆိုးၾကီးလဲမဟုတ္ဘဲ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါျပီးေတာ့ finalတန္းေျဖျပီး နယ္ျပန္နားေနတာမို႕ ဂ်ပန္စာ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လယ္ဗယ္၃နဲ႕ဆိုင္တဲ့အတန္းက မဖြင့္ေသးတာနဲ႕ လပ္ယားစိန္လုပ္ျပီး ေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အလုပ္ဝင္ေနၾကေပမယ့္ အိမ္ၾကီးရွင္က မလုပ္ရဘူး ဒီလာဖို႕အတြက္ ဂ်ပန္စာဆက္လုပ္ပါဆိုလို႕ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႕ ဂ်ပန္စာ သင္တန္းဘဲ ဆက္တက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ လယ္ဗယ္၃ ျပီးေတာ့ လယ္ဗယ္၂ ေအာင္ခဲ့တယ္။ ၂ႏွစ္နီးပါ ဂ်ပန္စာခ်ည္းလုပ္လာရေတာ့ အီလာတယ္၊ ျငီးေငြ႕လာတယ္။ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမင္ျပီး အားက်တယ္။

အဲဒါအျပင္ လယ္ဗယ္၁ကို ေျဖဖို႕ ေၾကာက္တာလည္းပါတယ္။ လယ္ဘယ္၃နဲ႕ ၂ၾကားက gapက အေတာ္ကြာသလို ၂နဲ႕ ၁ၾကားကလဲ ကြာလြန္းပါတယ္။ ေအာင္မွတ္ကလဲ ကြာသြားပါတယ္။ ၄ကေန၂အထိက အမွတ္(၄၀၀)မွာ ၆၀%ေက်ာ္ရင္ ေအာင္ေပမယ့္ လယ္ဗယ္၁ကေတာ့ ၇၀%ေက်ာ္မွ ေအာင္တာပါ။ ငယ္ငယ္ကေန ဆယ္တန္းအထိ ေျဖဘူးတဲ့ စာေမးပြဲအားလုံး ေအာင္မွတ္က ၄၀၊ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ၅၀၊ ဂ်ပန္စာ စလုပ္ေတာ့ ၆၀ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္လာတယ္။ လယ္ဘယ္၁က ၇၀%အထက္ဆိုတာေတာင္ အမွတ္(၄၀၀)ဖိုးက ခြဲေမးတာပါ။ ခန္းဂ်ီး+vocabulary ဆို အမွတ္၉၀ဖိုးေမးျပီး ၁၀၀မွာဘယ္ေလာက္၊ listening ဆို ၃၀ဖိုးေမးျပီး ၁၀၀မွာဘယ္ေလာက္၊ reading & grammar ဆိုလည္း ၁၉၀ဖိုးေမးျပီး ၂၀၀မွာ ျပန္တြက္တာမို႕ တပုဒ္မွန္ရင္ အမွတ္မ်ားႏိုင္သလို မွားရင္လည္ အမ်ားၾကီး ေလ်ာ့ပါတယ္။ စာလုပ္ဖို႕ ေရွာင္ေျပးခ်င္တာေရာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္တာ ရသြားတာမို႕ အဲဒီကစျပီး ဂ်ပန္စာနဲ႕ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ျပန္ပါတယ္။

ဒီလည္းေရာက္ေရာ culture shock အျပင္ ဂ်ပန္စာလည္း ဒြတ္ခ ေရာက္ပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ သင္တဲ့စာနဲ႕ လက္ေတြ႕မွာ ေျပာတာ မတူပါဘူး။ ေျပာရရင္ ျမန္မာစာလိုပါဘဲ။ စာအုပ္ထဲမွာ "ဘာျဖစ္ပါသည္ ညာျဖစ္ပါသည္" ဆိုတာ စကားေျပာရင္မွ မသုံးတာေလ။ အဲဒီေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီး စိတ္ဓာတ္က်ပါတယ္ ဒီေလာက္စာေတြလုပ္ထားတာေတာင္ ေရေရရာရာ နားမလည္လို႕ပါ။ အလုပ္လဲ မလုပ္ရ ဒီလိုဘဲ အခ်ိန္ေတြျဖဳန္းရင္း အင္တာနက္ထဲကတဆင့္ အိမ္နားမွာ ေဗာ္လန္တီယာ ဂ်ပန္စာသင္ေပးတဲ့အတန္းေတြ ရွိတယ္ဆိုတာသိျပီး သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဓိကက စကားေျပာျဖစ္ဖို႕ပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ နားေထာင္ စာဖတ္က ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ စကားက်ေတာ့ တဖက္က ေျပာမယ့္သူရွိမွ ျဖစ္မွာေလ။ အဲဒီေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္စကားေျပာတဲ့ လယ္ဗယ္က ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို basicျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိတ္ဆက္စကားေတာင္ မွန္ေအာင္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ေျပာမယ္ဆို စကားလုံးေတြက ေတာင္တလုံး ေျမာက္တလုံးနဲ႕ ဝါက်မမွန္ဘူးေလ။

အတန္းမွာလည္း formျဖည့္ရင္ ဂ်ပန္စာ ဘယ္လယ္ဗယ္ေလာက္အထိသိလဲ ေရးရတယ္။ အဲဒါကို ၾကည့္ျပီး group လုပ္ေပးတာပါ။ အဲဒီတုန္းမွာ လယ္ဗယ္၂ေအာင္ထားတာ က်မတေယာက္ထဲမို႕ groupမရွိဘဲ ဆဲန္းေဆးနဲ႕ တေယာက္ထဲစသင္ရတယ္။ ေဗာ္လန္တီယာအတန္းဆိုတာ စာေမးပြဲအတြက္ သင္ေပးတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ဘာသာစကား အခက္အခဲကို ကူညီေပးဖို႕နဲ႕ ဂ်ပန္႕ယဥ္ေက်းမႈတခ်ိဳ႕နဲ႕ ရင္းႏွီးေစဖို႕ပါ။ က်မအတြက္ေတာ့ စာသင္ရဖို႕ထက္ Conversationက အဓိကပါ။ တေယာက္ထဲ သင္ရရင္း လယ္ဗယ္၂ေအာင္ထားတဲ့ ကိုးရီးယားမေလးေရာက္လာတာမို႕ အေဖာ္ရသြားတယ္။ သူက လယ္ဗယ္၁ေျဖဖို႕ ဂ်ပန္စာ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ အတန္းတက္ေနတယ္ေျပာတယ္။

ဒီမွာရွိတဲ့ ဂ်ပန္စာေက်ာင္းေတြမွာ လျပတ္တက္လို႕ရတဲ့ အတန္းေတြရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္စာအတန္းကို ဂ်ပန္မွာ တက္ရင္ ေစ်းၾကီးလြန္းတယ္။ ၃လျပတ္တတန္းဆိုရင္ ျမန္မာပိုက္ဆံနဲ႕ဆို ၁၅သိန္းအထက္ ရွိပါတယ္။ ကိုးရီးယားမေလးက ေျဖပါလား ေျပာေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈမရွိတာေၾကာင့္ မေျဖပါဘူး။ အတန္းမွာ တႏွစ္၂ခါ group ေျပာင္းပါတယ္။ ကိုးရီးယားမေလးက ႏိုင္ငံျပန္သြားေတာ့ ေနာက္တခါက်တဲ့ groupက တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ပါ။ သူတို႕ေတြက လယ္ဗယ္၁ေအာင္ထားျပီးသားသူေတြပါ။ အရင္က ေတာက္ေလွ်ာက္ ေအးေဆးေနလာခဲ့သမွ် အဲဒီအခါမွ ေခြၽးျပန္ရေတာ့တာ။ ကိုယ့္ထက္ လယ္ဗယ္ျမင့္ေတာ့ ဖတ္ရတဲ့ စာေတြကလည္း ခက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာမလုပ္တာ ၾကာတာမို႕ ကိုယ့္လယ္ဗယ္က ၂လို႕ေတာင္ ေျပာမရေအာင္ အေတာ္က်ေနျပီ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ ၂ေယာက္ထဲက တေယာက္က တမ်ိဳးပါဘဲ။ ေစာင့္သင္ရတာမ်ိဳးဆို စိတ္မရွည္တဲ့ အမူအယာေတြလုပ္ပါတယ္။

ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အေတာ္သေဘာေကာင္းတယ္။ သူနဲ႕ အေတာ္ခင္ပါတယ္။ တကယ့္ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းလို ေပါင္းလို႕ရတယ္။ စိတ္ထားလဲ ႐ိုးတယ္။ သူက ဂ်ပန္ေရာက္ျပီး မၾကာခင္မွာဘဲ လယ္ဗယ္၁ကို အမွတ္အမ်ားၾကီးနဲ႕ ေအာင္ထားတာမို႕ သူ႕ကို ေမးရပါတယ္။ သူက ဂ်ပန္စာေက်ာင္းမွာ ၃လတက္ျပီး စာလုပ္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ အဲဒီႏွစ္က လယ္ဗယ္၁ေျဖမယ္ဆိုတဲ့ တျခား ကိုးရီးယားသူတေယာက္ကို ေမးေတာ့လည္း ေက်ာင္းတက္ျပီးေျဖမွာတဲ့။ အိမ္ၾကီးရွင္ကို အဲဒါေျပာေတာ့ သူက အားေပးရွာတယ္ "ဂ်ပန္ေရာက္ေနတာဘဲဟာ ဂ်ပန္စာတတ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာက်က္တဲ့ ဒီကဂ်ပန္စာေက်ာင္းတက္ဖို႕ေတာ့ မတန္ဘူးတဲ့" (ဟြန္႕!) သူေျပာတာလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ မတန္မွန္း ကိုယ့္ဘာသာ သိတယ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ စာျပန္လုပ္ဖို႕ အဲေလာက္ၾကီး အားမသန္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုန္ျပန္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဂ်ပန္စာအတန္းတက္တုန္း ခင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဒီေရာက္လာျပီး အဆက္အသြယ္ရတယ္။ သူက ဒီႏွစ္ (၇)လပိုင္းမွာ ဂ်ပန္စာလယ္ဗယ္၁ေျဖဖို႕ ကိုယ့္ဘာသာ စာလုပ္ေနတယ္ေျပာတယ္။ က်မကေတာ့ စာေမးပြဲေျဖဖို႕ ကိုယ့္ဘာသာ အစအဆုံးျပင္ဆင္က်က္မွတ္ဖို႕ရာ မေတြးခဲ့ပါဘူး။ အျမဲတန္း သင္တန္းတက္ျပီးမွ ေျဖခဲ့တာကိုးေလ။ သူငယ္ခ်င္းကေအာင္သြားျပီး က်မကို စာျပန္လုပ္ၾကည့္ပါလား တိုက္တြန္းလာတယ္။ ေအာင္တာ/မေအာင္တာထက္ ကိုယ့္လယ္ဗယ္ကို စမ္းသပ္ၾကည့္ပါတဲ့။ စာကို ဟုတ္တိပတ္တိမလုပ္တာ ၃ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ျပီ။ ေတြေဝေနခဲ့တယ္။ အရင္ကလည္း စာေမးပြဲဝင္ေျဖမယ္ စိတ္ကူးလိုက္ ၅လေလာက္ အလိုေရာက္ရင္ မျဖစ္ပါဘူးဆိုျပီး စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး ေနာက္ႏွစ္မွ ဆိုျပီး ေရႊ႕လာခဲ့တာ။ ခုမွ ျပန္လုပ္လို႕ ရပါ့မလားေလ။

မေရမရာစိတ္ကူးနဲ႕ ေလွ်ာက္လႊာဝယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေန႕က စာေမးပြဲမတိုင္ခင္ ၃လ တိတိ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ အေတာ္ခက္ပါတယ္။ ခန္းဂ်ီးနဲ႕ အသိုင္းအဝိုင္းႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ တရုတ္ေတြ ကိုးရီးယားေတြအတြက္ေတာ့ ဒီေလာက္အခ်ိန္ဟာ ဘာမွ မဟုတ္ေလာက္ေပမယ့္ ဗူးသီးငါးေပါင္းထုပ္ ခန္းဂ်ီးေတြနဲ႕ မရင္းႏွီးတဲ့သူအဖို႕ မလြယ္လွတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေလွ်ာက္လႊာဝယ္ျပီးမွေတာ့ ဆိုျပီး ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္အားတင္းလို႕ စာအုပ္ဆိုင္သြား စာအုပ္ေတြ သြားရွာဝယ္ပါတယ္။ ဘယ္အပိုင္း အားအနည္းဆုံးလဲေမးရင္ လယ္ဗယ္၂ေျဖတုန္း reading အားအနည္းဆုံးပါ။ အခ်ိန္မမွီပါဘူး။

ခုက် ဘာအားအနည္း ဆုံးလည္းဆို အားလုံးပါ။ ခန္းဂ်ီး Vocabulary Listening Reading Garammar အားလုံး အားလုံး။ စာအုပ္ေတြက ေစ်းမသက္သာလွသလို အရမ္းလည္း ေစ်းမၾကီးပါ။ ယန္း ေထာင့္ငါးရာ ႏွစ္ေထာင္ဝန္းက်င္ပါ။ CD ေလးခ်ပ္ပါတဲ့ Listeningကေတာ့ ယန္း၃၄၀၀ေက်ာ္မို႕ ေစ်းၾကီးတယ္ ေျပာရမယ္။ ခန္းဂ်ီး Vocabulary အတြက္ တစ္အုပ္၊ အားနည္းတဲ့ Readingအတြက္ ၂အုပ္ (စာေမးပြဲသာ ျပီးသြားတယ္ တအုပ္ဘဲ ဖတ္လို႕ျပတ္တယ္)၊ Listeningအတြက္ တစ္အုပ္၊ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ တစ္အုပ္၊ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေမးခြန္းေဟာင္းတအုပ္ အားလုံးေပါင္း ၆အုပ္။ စာအုပ္ဖိုးခ်ည္း ယန္း၁ေသာင္းေက်ာ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါအားလုံး အလကားရတယ္လို႕ ေျပာလည္း ရႏိုင္တယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ရဲ့ အလုပ္က တႏွစ္၂ၾကိမ္ ကုန္တိုက္မွာ ေစ်းဝယ္လို႕ရတဲ့ လက္မွတ္ေတြ ေပးပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဝယ္တာပါ။

အဲဒီေစ်းဝယ္လက္မွတ္ ဝယ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြက ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က ကုန္တိုက္ေတြမို႕ တျခားေစ်းၾကီးပစၥည္း ဝယ္မိတာထက္ အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ က်မက စာအုပ္သာဝယ္ပါတယ္။ စာအုပ္က ဘယ္နားမွာ ဝယ္ဝယ္ အဖုံးမွာ ပါျပီးသား သတ္မွတ္ေစ်းမို႕ ေစ်းကြာျခင္း ေလ်ာ့ျခင္း မရွိပါဘူး။ စာလုပ္စရာ လက္နက္စုံျပီမို႕ စာစလုပ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အၾကံေပးတဲ့အတိုင္း ipodထဲ Listening သြင္းထားျပီး အျပင္သြားရင္ လမ္းမွာ နားေထာင္တယ္။ လယ္ဗယ္၁ Garammar လယ္ဗယ္၂နဲ႕စာရင္ မမ်ားပါဘူး။ Reading ဖတ္ျပီးေျဖၾကည့္တာ အျမဲတန္း တဝက္ေလာက္ မွားပါတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ စာေရးသူအေတြး အဲလို ထပ္တူက်လြန္းတာပါ။ ပထမ တလေလာက္မွာ အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ စာလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္အလုပ္အျပင္ တျခားဘာမွမရွိတာမို႕ စာက်က္ခ်ိန္ အမ်ားၾကီးလို႕ ေျပာလည္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္က လက္ခံႏိုင္တဲ့အခ်ိန္က ၃နာရီက အလြန္ဆုံးပါဘဲ။ အခ်ိန္ၾကာၾကာဖတ္လို႕ စာပိုရတာ မရွိဘဲ ေခါင္းေတြထူပူလာတယ္။

ခန္းဂ်ီးလဲ စကိုင္ေရာ စိတ္ဓာတ္က်တာ ကမ႓ာဟိုဘက္အထိ ေဖာက္သြားတယ္။ ဘယ္လိုမွ မွတ္လို႕မရ၊ ခုက်က္ ခဏေနေမ့၊ အဲဒီကေနစျပီး စာလုပ္ပ်က္လာျပန္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းခ်င္းက သူ႕ခန္းဂ်ီးစာအုပ္နဲ႕ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ ငွါးေပးထားတယ္။ စာက်က္လို႕ အာရုံမရမယ့္အတူ သူ႕စာအုပ္ထဲကစာေတြ ကိုယ့္စာအုပ္ထဲျပန္ကူးေရးရင္း တခါတေလ အိမ္ၾကီးရွင္ကို နပူနစာ စာေမးရင္ အိေယာင္ဝါးနဲ႕ စာကို အျဖစ္ေလာက္ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ေအာက္တိုဘာလကုန္ခါနီးတာေတာင္ မက်က္မေန က်က္ရမယ့္ ခန္းဂ်ီးေတြ မျပတ္ေသးပါဘူး။ စာဖတ္ရင္း အဟင့္ရႊတ္ဖတ္လုပ္ေနလို႕ အိမ္ၾကီးရွင္က အဲေလာက္စိတ္ထဲ မထားပါနဲ႕လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာပါတယ္။ အစကတည္းက ကိုယ့္အေျခအေနသိေအာင္ စမ္းၾကည့္တဲ့သေဘာနဲ႕ ေလွ်ာက္လႊာတင္ခဲ့တာဘဲေလ။ ခက္တာက ေျဖမွေတာ့ ေအာင္ခ်င္တာကိုး (ေလာဘ~ေလာဘ)။ တခါမွ စာေမးပြဲက်တာ မရွိဘူးေတာ့လည္း ေၾကာက္မိပါတယ္။ မျဖစ္မညစ္ စာလုပ္ေနရာက ႏိုဝင္ဘာလထဲဝင္လာမွ ခန္းဂ်ီးက်က္တာ ရပ္ထားျပီး ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ ေလွ်ာက္ေျဖၾကည့္တယ္။ ေအာင္ႏိုင္ပါ့မလားရယ္ေပါ့။ အျမဲတန္းေတာ့ အမွတ္ (၇၀)မို႕ on the marginပါဘဲ။ ကံမေကာင္းရင္ေတာ့ margin ေရာက္ဖို႕ သံုးေလးလွမ္းလိုပါတယ္။

စာေမးပြဲမေျဖခင္ညအထိ ခန္းဂ်ီးေတြ မွတ္ေကာင္းတုန္းပါ။ ဒီလိုနဲ႕ဘဲ စာရတယ္ရယ္လည္းမဟုတ္ မရဘူးလဲမဟုတ္နဲ႕ စာေမးပြဲ ျပီးသြားပါတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ကိုေတာ့ ေအာင္ရင္ ဆုေပးပါ မေအာင္ရင္ေတာ့ အားေပးပါလို႕ ေျပာထားပါတယ္။ ဘုရားမွာ ဆုေတာ့လည္း မေတာင္းခ်င္ပါဘူး။ လိုအပ္မွ ဘုရားကို နားပူနာဆာလုပ္တယ္လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ ခံယူထားလို႕ပါ။ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ ေအာင္မယ္လို႕ဘဲ မွတ္ယူထားပါတယ္။ မေအာင္ရင္ေတာ့ ေနာက္တခါဆိုတာၾကီးကို စဥ္းစားရပါဦးမယ္။ ခုက ဆိုးဆိုးရြားရြားၾကီး မေျဖႏိုင္တာမျဖစ္သလို အခ်ိန္မေလာက္တာလဲ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ဆို Readingပိုင္း အရမ္းအားနည္းတာ ေဗာ္လန္တီယာအတန္းက ဆရာမရဲ့ သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းေလးေတြ ေကာ္ပီကူးျပီး ဖတ္ခိုင္းတတ္တဲ့ ေက်းဇူးနဲ႕ အရင္ကထက္စာရင္ နဲနဲဖတ္ႏိုင္လာတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေက်းဇူးနဲ႕လဲ စာျပန္လုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ စာလုပ္တယ္ အေၾကာင္းျပျပီး ခ်က္တရက္ မခ်က္တရက္နဲ႕ ထမင္းဘူးမွန္မွန္မထည့္ေပးျဖစ္တာလဲ ဘာမွမေျပာတဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ကိုလည္း ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။ 皆　ありがとうね :)

Read More...

Collapse...

အိမ္

ဘာလိုလိုနဲ႕ ဒီအိမ္ကို ေျပာင္းလာတာ ဒီလ ၅ရက္ေန႕မွာ တႏွစ္ရွိသြားျပီ။ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လဲ ဘာမွမၾကာလိုက္ေသးသလိုပါဘဲ။ အရင္ေနခဲ့တဲ့အိမ္ခန္းက 1K အခန္းပါ။ ပို႕စ္တခုမွာေတာင္ ေရးဖူးတယ္။ သူတေယာက္ထဲ အရင္ေနႏွင့္ေနတဲ့ အခန္းေလးေပါ့။ ဒီမွာအေနနဲ႕ဆို 1Kက တေယာက္ထဲေနရင္ မဆိုးလွပါဘူး ေျပာရမယ္။။ ဂ်ပန္ဖ်ာ ၆ခ်ပ္စာ အခန္းရယ္၊ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္း သီးသန္႕ရယ္ပါ။ ၂ေယာက္ေနျဖစ္ေတာ့လဲ ခိုအိမ္ေလးထဲ အစပိုင္းမွာ မေနတတ္ေပမယ့္ တေျဖးေျဖး ေနသားက်လာပါတယ္။ ဟိုဝယ္ဒီဝယ္နဲ႕ ပစၥည္းေတြ မ်ားလာတယ္။ ေျခခ်စရာ နဲလာတဲ့အိမ္ေလးထဲ ဧည့္သည္လာမယ္ဆို မ်က္လုံးျပဴးရတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ၾကာလာေတာ့ အိမ္ေျပာင္းဖို႕ စိတ္ကူးရေတာ့တယ္။ စာတိုက္ပုံးထဲ လာလာထည့္တဲ့ အိမ္ေၾကာ္ျငာေတြလဲၾကည့္ အင္တာနက္ထဲက အိမ္ငွါးတဲ့ ဆိုက္ေတြမွာလဲ လိုက္ရွာေပါ့။ လက္ရွိအခန္းနဲ႕ အက်ယ္သိပ္မထူးျခားတာေတာင္ ဘူတာနဲ႕နီးေလ ေစ်းက ပိုၾကီးလာေလပါ။ ဒီၾကားထဲ ဝယ္ရင္ေကာင္းမလား စိတ္ကူးျပီး တခ်ိဳ႕အိမ္အေဟာင္းေၾကာ္ျငာေတြကို ဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္တယ္။ အသစ္ကို စိတ္မကူးရဲလို႕ပါေလ။ သို႕ေသာ္လည္းေပါ့ေလ ႏိုင္ငံျခားသားလို႕ ေျပာလိုက္တာနဲ႕ အင္တင္တင္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဥပေဒေတြမ်ားလြန္းတဲ့ႏိုင္ငံမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းကို ေရာင္းတာထက္ ႏိုင္ငံျခားသားကိုေရာင္းရတာ အလုပ္ရွုပ္ပုံရပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားသားဆိုတာနဲ႕ စပ္ဆက္ျပီး ေျပာရရင္ ဒီမွာ ႏိုင္ငံျခားသားကို အလြယ္တကူ အိမ္ငွါးမေပးပါဘူး။ ေက်ာင္းသားဆိုရင္လဲ ေက်ာင္းက ဒါမွမဟုတ္ "ဟိုေရွာနင္း"(保証人) လို႕ေခၚတဲ့ အာမခံေပးသူ ရွိမွပါ။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာ ျပႆနာျဖစ္ရင္ ေခါင္းခံေပးရမယ့္ "ဟိုေရွာနင္း"ကို ဘယ္သူမွ အလြယ္တကူ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္ေနလို႕ ကိုယ့္ေက်ာင္းက ေထာက္ခံေပးရင္ ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းကေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္႐ံုမေထာက္ခံေပးဘူးလို႕ ၾကားဘူးပါတယ္။ ေထာက္ခံစာရဖို႕ ေငြသြင္းရတဲ့ေက်ာင္းမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္ေျပာတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္လဲ ေက်ာင္းသားအေနနဲ႕တုန္းက ေက်ာင္းကရွာေပးတဲ့အေဆာင္မွာ ေနခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ေတာ့ ကုမၸဏီကေန အိမ္ျခံေျမအက်ိဳးေဆာင္ကို ခ်ိတ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီ အိမ္ျခံေျမအက်ိဳးေဆာင္ကို ကိုယ္ေနခ်င္တဲ့ အခန္းအမ်ိဳးအစား၊ ေနရာ၊ ေပးႏိုင္တဲ့လစာေတြေျပာလိုက္ရင္ သူတို႕ရွာေပးပါတယ္။ အဲဒီအခန္းေတြကို လိုက္ၾကည့္ျပီး ကိုယ္သေဘာက်တာကို ေရြးရုံပါ။ အိမ္လခကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘဏ္အေကာင့္ထဲကေန ကုမၸဏီကတဆင့္ လစဥ္ အက်ိဳးေဆာင္ကို ေပးသြားပါတယ္။ လတိုင္း စာရင္းဇယား ပို႕ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ရွင္အိမ္ငွါး တိုက္႐ိုက္ေတြ႕တာ နဲတယ္ေျပာရမယ္။ ဂ်ပန္အခ်င္းခ်င္းကေတာ့ ရွိပါတယ္။

အိမ္မွာ တခုခုျဖစ္ရင္လဲ အက်ိဳးေဆာင္ကို ဖုန္းဆက္ေျပာရပါတယ္။ အိမ္ေသာ့ေပ်ာက္တုန္းက သူတို႕ဆီ ဖုန္းဆက္ေျပာေတာ့ ေသာ့ျပင္သူ လႊတ္ေပးတယ္။ က်တဲ့စရိတ္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ေပးရတာပါ။ ေသာ့အသစ္ထဲက ေသာ့တံတေခ်ာင္းကိုေတာ့ အက်ိဳးေဆာင္ကို ေပးထားရပါတယ္။ ဒါက ဂ်ပန္မွာ ထုံးစံပါ။ တကယ္လို႕ ကိုယ္မရွိတုန္း အခန္းမွာ တခုခုျဖစ္ရင္ ေသာ့ဖြင့္ဝင္လို႕ရေအာင္ပါ။ ျပီးေတာ့ အခန္းငွါးရင္ စေပၚလိုသေဘာမ်ိဳး ေပးထားရပါတယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ ေနရာေပၚမူတည္ျပီး တလစာ၊ ၂လစာ၊ ၂လခြဲစာ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါဘဲ။ တကယ္လို႕ အိမ္ေျပာင္းရင္ အက်ိဳးေဆာင္က လာျပီး အခန္းကို စစ္ပါတယ္။ ပ်က္စီးညစ္ပတ္တာေတြရွိရင္ အဲဒီထဲက ျပင္ဆင္စရိတ္ႏႈတ္ပါတယ္။ တကယ္တန္း ျပင္ဆင္စရိတ္ေပးသင့္တဲ့ ပ်က္စီးမႈနဲ႕ မေပးရတဲ့ ပ်က္စီးမႈရယ္လို႕ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ aircon တပ္ထားျပီး ျဖဳတ္ရင္ နံရံမွာ အကြက္ရာ က်န္ပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးအတြက္ အိမ္ငါးက ေပးေလ်ာ္စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါကို မသိဘဲ ေပးေနရတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အဲဒါကို TVက အိမ္ရွင္အိမ္ငွါးဥပေဒ အစီအစဥ္မွာ ၾကည့္ဘူးလို႕သိတာပါ။

အိမ္ရွာတာ ျပန္ဆက္ရရင္ အိမ္ၾကီးရွင္က Apartment ဆို လုံးဝမေနခ်င္၊ Mansion မွ Mansion ဆိုတာရယ္ေၾကာင့္ ေတာ္ရုံနဲ႕ ရွာမရဘူး။ ဒီမွာ Apartment က Mansion ထက္ ေစ်းသက္သာပါတယ္။ ငလ်င္မ်ားတဲ့ႏိုင္ငံမို႕ အိမ္ၾကီးရွင္က စိတ္ခ်ရတဲ့ Mansionသာ ေနခ်င္ပါတယ္။ Mansionကလဲ ေစ်းေတာ္ရင္ ဘူတာနဲ႕ေဝး၊ ဘူတာနဲ႕နီးရင္း ေစ်းက မတန္နဲ႕ စိတ္တိုင္းက်မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ လင္နဲ႕မယား လွ်ာနဲ႕သြားမို႕ ကိုက္မိၾကပါေလေရာ။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ စိတ္ေကာက္ျပီး အိမ္ၾကီးရွင္ကို စကားမေျပာပါဘူး။ (အိုဆာကာက အမေရ_ "ေကာက္ေကြး"လို႕ မွန္းတာ မွန္တယ္ေနာ့ :P) အရင္လို တရက္ႏွစ္ရက္ထက္ကိုလြန္ျပီး ေကာက္ေၾကာရွည္စြာနဲ႕ ေလး/ငါးရက္အထိ စကားမေျပာတာမို႕ အိမ္ၾကီးရွင္လဲ အေၾကာင္းရွာရေတာ့တယ္။

တကယ္ဆို သူကမွ ေတမိ။ တေန႕လုံးေနလို႕မွ စကားတခြန္းေတာင္ ေျပာသူမဟုတ္။ ကိုယ္မေျပာရင္ အိမ္က ဘိုးဘြားရိပ္သာလို ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့တာ။ အိမ္က တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတာျပီး ေနလို႕မေပ်ာ္ေတာ့တာမို႕ သူက ရုံးအျပန္ ဘူတာမွာ ေဝေနနဲ႕ တိုက္ခန္းေၾကာ္ျငာလာျပျပီး အိမ္နဲ႕နီးတာမို႕ သြားၾကည့္ရေအာင္ဆိုျပီး အေဖာ္လာစပ္တယ္။ အျပင္သြားရ ပ်င္းသူက အေဖာ္ေတြဘာေတြ လာစပ္ေနတာမို႕ အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္နဲ႕ လိုက္သြားလိုက္တယ္။ အမွန္က အခန္းၾကည့္ဖို႕ထက္ စကားျပန္ေျပာေအာင္ ခင္းတဲ့ဗ်ဴဟာပါ။

တကယ္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ သြားၾကည့္တာပါ။ ဟိုလဲေရာက္ေရာ ရုံးခန္းက တာဝန္ခံက ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ စကားေတြေျပာတာ နားေထာင္ရတာ တနာရီေလာက္ ၾကာသြားတယ္။ သူတို႕မလဲ တိုက္ခန္းမွာ သုံးပုံတပုံေလာက္ဘဲ ေနသူရွိေသးတာမို႕ လူလိုခ်င္ေနတာပါ။ modern roomေတြလဲ လိုက္ျပနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေနတာမို႕ အားေတာင္နာလာတယ္။ အိမ္ျခံေျမဆိုင္ရာ ဥပေဒေတြကို စာအုပ္ဖြင့္ျပီး ရွင္းျပေနတာ ၂နာရီေက်ာ္ေတာင္ၾကာပါတယ္။ ဘာတလုံးမွနားမလည္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဂ်ပန္စာက အျဖစ္ေလာက္သာသိတာကိုးေလ။ ဒီလိုဥပေဒဆိုင္ရာ ခန္းဂ်ီးဗ်စ္ထူနဲ႕ စာအုပ္ၾကီးေတာ့ ဖတ္တတ္ဖို႕ ေဝးပါေသးတယ္။ က်မက သိပ္နားမလည္ဘူးလို႕ ေျပာလိုက္လို႕ တာဝန္ခံလည္း အိမ္ၾကီးကိုသာ ဦးတည္ျပီး ရွင္းျပေနေတာ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ေဘးမွာ ေခါင္းကိုက္ရင္းငိုက္ေနပါတယ္။

အရင္ဆုံးၾကည့္တဲ့ အစြန္ခန္း 4LDK Typeကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ တျခားႏိုင္ငံမွာ တိုက္ခန္းကို ဘယ္လိုဖြဲ႕စည္းထားတယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ အခန္းေၾကာ္ျငာရင္ L-living room, D-dining room, K-kitchen room စသျဖင့္ LDKလို႕ အတိုေျပာျပီး အိပ္ခန္းအေရအတြက္ကို ကိန္းဂဏန္းနဲ႕ ေရးပါတယ္။ 4LDK က အိပ္ခန္း၄ခန္းနဲ႕ ထမင္းစားခန္း ဧည့္ခန္း မီးဖိုေခ်ာင္ ပါတဲ့ အခန္းပါ။ အိပ္ခန္း၄ခန္းပါေပမယ့္ အခန္းဝင္ေပါက္ေတြက ဟိုေကြ႕ဒီေကြ႕နဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဝကၤပါလို အခန္းေတြလို႕ ျမင္မိတာရယ္၊ အိမ္ဝင္ေပါက္ကေန ဝင္လိုက္ရင္ ေဒါင့္ခ်ိဳးအေကြ႕ျဖစ္လို႕ အိမ္ထဲခ်က္ခ်င္းမျမင္ရတာေၾကာင့္ ေမွာင္တယ္ ၾကိဳက္ဘူးဆိုျပီး ဂ်ီးထူလိုက္ပါတယ္။ လင္မယား၂ေယာက္နဲ႕ အခန္း၄ခန္းလဲ မလိုအပ္ဘူးထင္တာေၾကာင့္ပါ။

ေနာက္ထပ္ အိပ္ခန္းသံုးခန္းပါတဲ့ 3LDK Type အခန္းပုံစံသုံးမ်ိဳး ထပ္ျပတယ္။ အဲဒီထဲက အမ်ိဳးအစားတခုမွာ ဂ်ပန္စတိုင္ဖ်ာနဲ႕အခန္းတခန္းပါတယ္။ ကိုယ့္ေတြအတြက္ေတာ့ ဖ်ာအခန္းက မလိုအပ္တာေၾကာင့္ ဒီအခန္းကိုလဲ ပယ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ 3LDKက ေမာ္ဒန္စတိုင္လိုမ်ိဳး၊ ေဒါင့္ခန္းလည္းျဖစ္ျပီး ေဒါင့္ခ်ိဳးကို စက္ဝန္းလို ဝိုက္ထားတာမို႕ မီးဖိုေခ်ာင္ကေန ဧည့္ခန္းအထိ ေဘးနံရံက အဝိုက္ၾကီးပါ။ အိမ္ထဲ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်ရခက္မယ္ထင္လို႕ မၾကိဳက္ဘူး။ ျပီးေတာ့ တျခား3LDK အခန္းေတြထက္ ပိုက်ယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ဝိုက္ဝိုက္ၾကီးမို႕ ပိုက်ဥ္းတယ္လို႕ေတာင္ ထင္မိတယ္။

တခန္းျပီးတခန္း ဂ်ီးမ်ားလာတာ လိုက္ျပတဲ့သူလဲ စိတ္ပူပုံေပၚတယ္။ ရွိတာမွ အခန္းက 4LDK Type တမ်ိဳးရယ္ရယ္ 3LDK Type သံုးမ်ိဳးရယ္ကို ဟိုဟာလဲအင္တင္တင္ ဒီဟာလဲအင္တင္ျဖစ္ေနတာကိုးေလ။ ေနာက္ဆုံး ခုအခန္းကို လိုက္ျပတယ္။ တခါးဖြင့္တာနဲ႕ ဝရံတာအထိတိုးရိုေပါက္ျမင္ရတယ္ ဒီတခ်က္ မဆိုးဘူးေပါ့။

အခန္း၃ခန္းကလဲ အက်ဥ္းအက်ယ္ သိပ္မကြာဘူး။ အလယ္ခန္းျဖစ္ေနေတာ့ အင္းမ္...။ လိုက္ျပတဲ့တာဝန္ခံကလဲ ကိုယ့္ကို mainမွတ္ျပီး လာလာေမးပါတယ္။ ဘယ္လိုအခန္းမ်ိဳး အၾကိဳက္ဆုံးလဲဆိုျပီး။ ေတာင္ဘက္မ်က္ႏွာမူတာ ၾကိဳက္တယ္လို႕လဲေျပာလိုက္ေရာ သူ႕မွာပ်ာပ်ာသလဲျဖစ္ျပီး ဘာျဖစ္လို႕လဲတဲ့။ တေနကုန္ အလင္းေရာင္ရတာရယ္ အဝတ္ေတြလဲ ေျခာက္ျမန္တယ္ေလလို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဒီတိုက္လဲလင္းပါတယ္ အဝတ္လဲေျခာက္ျမန္တယ္လို႕ကို ေကာင္းေၾကာင္းေျပာေတာ့တာ။ သူ႕တိုက္က အေရွ႕ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူေနတာေလ။

အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ ဒီအခန္းကို မဆိုးဘူးထင္ေနျပီ။ model roomဆင္ျပီး ျပထားတာလဲ ဒီအခန္းပုံစံမ်ိဳးမို႕ပါ။ တာဝန္ခံကလဲ အေျပာေကာင္း သူကလဲ အားနာတာမို႕ ဟုတ္ေတာ့ေနပါျပီ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတို႕ျပတဲ့အထဲက 3LDK Type ဒီအခန္းကို ေရြးျဖစ္သြားတယ္။ ဆဲန္းေဆးကို ဒီအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ဂ်ပန္စကားပုံနဲ႕ေျပာရရင္ ကုမၸဏီဘက္က "ဆူျဖိဳးတဲ့ဘဲ ဖမ္းမိတယ္"(いい鴨)လို႕ ေျပာရမယ့္တဲ့။ (ျမန္မာလို သားေကာင္ဖမ္းတယ္/ အခ်ဥ္ဖမ္းတယ္လို႕ ဆိုမလားဘဲ။) တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လုံး "အခ်ိဳရွာ သကာေတြ႕"ၾကတာပါ။

ဒီၾကားမွာ အိမ္ေျပာင္းႏိုင္ဖို႕ လုပ္ရတာ အမ်ားၾကီးပါ။ အရင္ကေတာ့ အက်ိဳးေဆာင္က ရွာေပးတာမို႕ ဘာမွအလုပ္မပိုလိုက္ပါဘူး။ ခုက ကိုယ့္ဘာသာ ရွာတာမို႕ လိုတာအားလုံး ကိုယ္တိုင္ၾကိမ္ၾကိမ္သြားရ လိုက္ေပးရပါတယ္။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာ တကယ္တန္း လုပ္စရာေတြ ဘာမွနားမလည္ပါဘူး။ အားလုံး အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ တာဝန္ခံသာ ေျပာဆိုေနၾကတာ။ ခဏၾကာ ဘာစာရြက္လိုလိုက္ ခဏၾကာ ညာစာရြက္လိုလိုက္နဲ႕ ရွုပ္ေနတာပါဘဲ။ ႏိုင္ငံျခားသားျဖစ္တာမို႕လည္း ပါပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္က် အိမ္ၾကီးရွင္က လိုက္ခဲ့လို႕ ေခၚေခၚသြားတာမို႕သာ ပါသြားတာ။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ေျပာတာေတြ နားမလည္ေတာ့ ငုတ္တုတ္ငိုက္၊ အဲေလာက္ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ အသုံးက်မွန္း သိေတာ့တယ္။ ေျပာင္းရဖို႕ ေသခ်ာသြားေတာ့ တာဝန္ခံက ေသာ့အပ္ပါတယ္။ အဲဒီထဲက တေခ်ာင္းကို အိမ္လုံျခဳံေရးကို ေပးထားရတယ္။ ေသာ့ရျပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္အခန္းလို႕ ေျပာလို႕ရပါျပီ။

ဒီအခန္း ပုံစံကအျပင္ကေနျပန္လာလို႕ တံခါးဖြင့္ဝင္လိုက္တာနဲ႕ အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းေရာ ဝရံတာအထိပါ ေတာက္ေလွ်ာက္ျမင္ရေတာ့ ဘာလို႕မွန္းမသိ စိတ္ေအးတယ္။ အဲလိုမျမင္ရရင္ ေထာင့္ခ်ိဳးက ဘြားကနဲ ဘာေပၚလာမလဲလို႕ မဟုတ္တာ ေတြးေၾကာက္ပါတယ္။ တကယ္ဆို တခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ အဝင္ဝကမီးက autoလင္းတာကို ကိုယ့္ဘာသာ အေၾကာက္ထူတာပါ။ (သတၱိကေတာ့ ဘာရွိသလဲမေျပာနဲ႕ ဘာမွကို မရွိဘူး :D)

မီးဖိုေခ်ာင္ကို ဧည့္ခန္းနဲ႕ ကပ္ရပ္မွာ counter kitchen လုပ္ေပးထားတာပါ။ အေရွ႕ဘက္မွာ ထမင္းစားစားပြဲထားဖို႕ရာ အြန္လိုင္းက ဝယ္လိုက္တဲ့ ဆိုဖာက အရွည္လြန္သြားတာမို႕ ေနရာလြတ္က်ဥ္းသြားျပီး စားပြဲထားလို႕မ ရေတာ့ပါဘူး။ အြန္လိုင္းက ေစ်းဝယ္ရင္ အဲလိုမ်ိဳးလဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တကယ္က အစကတည္းက အိမ္အခန္းအက်ယ္ရဲ့ေျမပုံ ရွိပါတယ္။ ပရိေဘာဂဝယ္ရင္ အက်ယ္တိုင္းလို႕ရေအာင္ဆိုျပီး တာဝန္ခံက ေျမပုံနဲ႕တိုင္းထြာတြက္ရတဲ့ ေပတံေသးေသးေလးပါ ငွါးေပးထားတယ္။ အဲဒါကို သိသိၾကီးနဲ႕ ခုံဝယ္ေတာ့ နံရံဘက္ထားတဲ့ခုံကို ၂ေယာက္စာနဲ႕ ၃ေယာက္စာခုံက ေစ်းသိပ္မကြာဘူးဆိုျပီး ဝယ္ခ်လိုက္တာ။ ခုလို ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒီမိုင္မီးဖိုေခ်ာင္ေလးထဲမွာ လက္စြမ္းေတြျပတယ္၊ စားခ်င္တာေတြ ခ်က္တယ္၊ ထင္ရာျမင္ရာ ရမ္းသမ္းcookတယ္၊ မနက္မနက္ အိပ္ခ်င္မူးတူးထည့္ေပးတဲ့ ထမင္းဘူးကို ေကာင္တာေပၚတင္ျပီး ဓာတ္ပုံ႐ိုက္တယ္။ အရင္ကေတာ့ အိမ္အလယ္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္မို႕ အနံ႕ေတြ ေအာင္းမွာ စိုးမိတယ္။ အနံ႕စုပ္ပန္ကာ ျပင္းျပင္းဖြင့္ရင္ ကိစၥမရွိဘူးမို႕ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ဧည့္ခန္းနဲ႕ကပ္ရက္ မီးဖိုေခ်ာင္ရွိေတာ့ တမ်ိဳးေကာင္းတာက အားလုံးကို မီးဖိုထဲေခ်ာင္ထဲကေန စီးျပီးၾကည့္လို႕ရသြားတယ္။ လွီးခြၽတ္ေဆးေၾကာရင္း တီဗီေငးတယ္။ အရွိန္ပါလာရင္ အေရွ႕ေရာက္သြားတာမို႕ ဟင္းအိုးေတြလဲ တူးတတ္ ကပ္တတ္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္မျဖစ္ေပမယ့္ ဟင္းခ်က္ျပဳတ္တာ အဲေလာက္ ဝါသနာမပါပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္းက် တအိမ္လုံးမွာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဟင္းခ်က္ေနရတဲ့အခ်ိန္က စိတ္ျငိမ္သက္တယ္ေျပာရမလား ဒီအိမ္ရဲ့ အိမ္ရွင္မဆိုတဲ့ feeling အျဖစ္ဆုံးလို႕ ေျပာရမယ္။ ဒါကိုယ့္အပိုင္စား ကိုယ့္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ေနရာေလးဆိုျပီးေတာ့ပါ။

အခန္းသုံးခန္းထဲက ဝရန္တာဘက္က်တဲ့အခန္းကို မိုင္မုန္႕ဆီေၾကာ္ေလးရလာခဲ့ရင္ ထားမယ္လို႕ေတာ့ ရည္ရြယ္တာပါပဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခန္းလြတ္ေပါ့။ ေယာင္းမလာေတာ့ ဒီမွာတည္းတယ္။ ေႏြမွာေတာ့ airconၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ ေနတယ္။ ေနာက္တခန္းကိုေတာ့ စာအုပ္စင္နဲ႕ တိုလီမိုလီထားတဲ့စင္ ထားထားတယ္။ စာၾကည့္ခန္းမဟုတ္ပါဘူး။ စာက ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ေနရာ ၾကည့္တာ။ အရင္ကေတာ့ ထမင္းစားခန္းလုပ္ထားတာကို အလယ္ထဲေရာက္ေနတဲ့အခန္းမို႕ မီးေခ်ာင္းအျမဲဖြင့္ေနရတာ မၾကိဳက္တာနဲ႕ ထမင္းစားပြဲကို ဧည့္ခန္းေရႊ႕လိုက္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ဒီလို ေနရာခ်ထားတယ္။ အရင္က စာအုပ္စင္ကို ဧည့္ခန္းမွာ ထားတာ။ ၾကာေတာ့ ႐ိုးလာတာနဲ႕ ေရႊ႕ပစ္လိုက္တယ္။ အဲလိုဘဲ၊ စိတ္က ျငီးေငြ႕လြယ္တယ္။ ခဏဟိုေရႊ႕ ခဏဒီေရႊ႕နဲ႕။ ငါးေဖာင္း႐ိုးေဘာ္ဒီ အဲဒါေၾကာင့္ ခါးလဲ ခဏခဏ နာပါတယ္။

ဒီအိမ္မွာ အဆင္ေျပသြားတာက အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ထားတဲ့ေနရာက မ်က္ႏွာသစ္ေဗစင္နဲ႕ တခန္းထဲျဖစ္တာပါ။ အရင္အိမ္လို ဝရန္တာမွာမဟုတ္တာေၾကာင့္ ေဆာင္းတြင္းအတြက္ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ တခါးဖြင့္ျပီး ဝရံတာထြက္ အဝတ္ထုတ္ရတာ အေတာ္ေအးတာပါ။ လက္ေတြလဲ ခဏနဲ႕ ထုံက်င္တက္လာတယ္။

အိမ္ဝင္ဝင္ခ်င္း ဘယ္ဘက္မွာ Toilet ရွိတယ္ဆိုရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ၾကီးလဲ ထင္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရာက္စက ေနခဲ့တဲ့အခန္းမွာ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္းမို႕ အေတာ္အံ့ဩမိတာပါ။ ဝရံတာရွိတဲ့ဘက္ကို အေရွ႕လို႕ သက္မွတ္ရင္ေတာ့ အိမ္အဝင္ေပါက္ရွိရာက အေနာက္ျဖစ္သြားမွာပါ။ အိမ္ေနာက္ေပါက္ကေန အိမ္ထဲဝင္ရတယ္ေပါ့။:P ဝင္ေပါက္ေဘးမွာ ဖိနပ္ထားခန္းေလး လုပ္ေပးထားတာ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ ျမင္ကြင္းမွာ ပြပြထမေနေတာ့ဘူး။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာ သူ႕ဖိနပ္က တရံဘဲရွိတာ။ က်န္တာအားလုံး က်မဖိနပ္ေတြခ်ည္း။ (မမ်ားပါဘူးေနာ့!)

တကယ္တန္း ဒီဘက္ကို အိမ္ေျပာင္းဖို႕ျပင္တဲ့အခါ အခန္းပိစိေကြးက ထြက္လာတယ္လို႕ မထင္ရေလာက္ေအာင္ ပစၥည္းေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတာင္ အဝတ္ေတြလႊတ္ပစ္ စာအုပ္ေတြလႊတ္ပစ္နဲ႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဝိတ္ေလွ်ာ့ပစ္တာပါ။ ဒီဘက္မွာ ပစၥည္းေတြေနရာခ်ျပီး ေနာက္ရက္မွာ အရင္အိမ္ကို ျပန္သြားရွင္းရပါတယ္။ ေျပာင္းမလာခင္ နဲနဲရွင္းခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ပစၥည္းေတြ ပုံထားတာမို႕ ေသခ်ာေတာ့ မရွင္းရေသပါဘူး။ ေနာက္ရက္ကိုယ့္ဘာသာ တေယာက္ထဲ ကြၽပ္ကြၽပ္အိပ္ထဲ ေဆးေက်ာပြတ္တိုက္ဖို႕ လိုမယ္ထင္တာေတြထည့္ျပီး ခ်ီတက္ရပါတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ သူလဲလိုက္ရွင္းဦးမယ္ေျပာေပမယ့္ ရုံးဖြင့္ရက္မို႕ ကိုယ့္ဘာသာ သြားမယ္ေျပာျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၂နာရီေလာက္ဘဲၾကာမယ္ထင္ရာက ေဆးေၾကာပြတ္တိုက္ရင္း မြန္းလြဲျပီး ညေနဘက္ေတာင္ ေရာက္လာတယ္။ ရွင္းေပးတယ္ဆိုေတာ့လည္း တံခါးေဘာင္ေျမာင္းၾကားက သဲမႈန္ေတြပါမက်န္ ႏိႈက္ႏိႈက္ခြၽတ္ခြၽတ္ လိုက္ပြတ္ေဆးေနလို႕ ၾကာတာပါ။ လက္လက္ထေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ သန္႕သြားေအာင္ လုပ္ထားခဲ့ခ်င္တာပါ။ အခန္းပိစိေကြးကို ၾကမ္း၃ၾကိမ္ေလာက္ တိုက္ေပးလိုက္တယ္။ မွန္ျပတင္းေတြက အၾကမ္းတခါ အေခ်ာတခါ၊ ဝရံတာကိုလည္း ေဆးေပးခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာလလယ္မို႕ ေအးလိုက္တာ ထုံက်င္ေနတာပါဘဲ။

အိမ္မေျပာင္းခင္မွာ ၾကိဳျပီး အက်ိဳးေဆာင္ကို ေျပာထားရပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ရက္၂၀ေက်ာ္သြားတာနဲ႕ တလစာ ထပ္သြင္းရမွာပါ။ အခန္းေသာ့အပ္တဲ့ေန႕မွာ မနက္ေစာေစာ အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕အတူထြက္ခဲ့ျပီး လက္စသတ္ သိမ္းစရာေတြ ထပ္သိမ္းျပီး အက်ိဳးေဆာင္ကို ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ အက်ိဳးေဆာင္က အခန္းကို နံရံေတြစစ္၊ ဘယ္ေနရာ ဘာျဖစ္ဆိုတာကို ပါလာတဲ့တဲ့စာရြက္မွာေရးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ၾကီးရွင္က လက္မွတ္ထိုးေပးျပီး ေသာ့အပ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက ေရးထားတာကိုၾကည့္ျပီး စေပၚကေန ျပန္ႏႈတ္ေပးတာပါ။ အိမ္ကို သန္႕ေနေအာင္ သုံးထားေပတဲ့အတြက္ရယ္ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေပးထားတာေၾကာင့္ရယ္ သိပ္အႏႈတ္ခံရမွာမဟုတ္ဘူး ေျပာပါတယ္။ ပင္ပန္းရက်ိဳး နပ္တယ္လို႕ ဆိုရမယ္။

ဒီဘက္အိမ္အတြက္ေတာ့ လိုအပ္တာေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အင္တာနက္က ရွာဝယ္တယ္။ အိမ္နဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ Home Centerရွိေပမယ့္ အဲဒီမွာ ဝယ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ သယ္ရမွာပါ။ အြန္လိုင္းကဝယ္တာ ေသခ်ာ မ်က္ေစ့နဲ႕ မၾကည့္ရတာရယ္ ကိုင္မၾကည့္ရတာ တခုဘဲ ခက္ျပီး ေစ်းသက္သာတဲ့အျပင္ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ ပို႕ေပးတာမို႕ အဲေလာက္ မပင္ပန္းပါဘူး။ ပင္ပန္းတာက ဘယ္အရာမဆို အညႊန္းစာရြက္ဖတ္ျပီး ခုတင္၊ စားပြဲ၊ ဆိုဖာ၊ ခုံ အားလုံး ကိုယ့္ဘာသာ စင္ရတာပါ။ ဒီလို တို႕စိတို႕စိဝယ္ရင္း တျဖည္းျဖည္း အိမ္အဂၤါရပ္နဲ႕ ညီလာပါျပီ။ ဒီကအိမ္ေတြအေနနဲ႕ၾကည့္ရင္ အက်ယ္ၾကီး မဟုတ္သလို က်ဥ္းတယ္လို႕လဲ မဆိုသာပါဘူး။ မိသားစု ၃ေယာက္ေလာက္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ ေနလို႕ရပါတယ္။

အခုေနတဲ့ေနရာက ျမိဳ႕လယ္နဲ႕ဆို လွမ္းပါတယ္။ နဂိုကတည္းက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဘဲ ေနခ်င္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္က လူစည္ကားတဲ့ေနရာဆို ရွုပ္လို႕ဆိုျပီး မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတေယာက္ထဲေနကတည္းက ဒီဘက္ကို ေရြးေနေနတာပါ။ တိုက်ိဳရဲ့ ၂၃ျမိဳ႕နယ္ထဲမွာ သက္ၾကီးရြယ္အိုအမ်ားဆုံးျမိဳ႕နယ္လို႕ ဆဲန္းေဆးက ေျပာပါတယ္။ အခုအိမ္ကေန ၂ဘူတာေလာက္ကစျပီး စည္ကားပါတယ္။ ျမိဳ႕လယ္ေရာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ရထားတနာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္ စီးရပါမယ္။ ေဝးတယ္ေျပာရင္ေတာ့ ေဝးမွာပါ။ ကိုယ္တိုင္အတြက္ေတာ့ နီးတာလဲမဟုတ္ ေဝးတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ လွ်ပ္စစ္ျမိဳ႕ေတာ္ "အာကီဟဘာရ"၊ ျမန္မာဆိုင္ေတြရွိရာ "တာကဒႏိုဘဘ"၊ တိုက်ိဳရဲ့ တရုတ္တန္း "အုအဲႏို"ေစ်းတန္း၊ တခါတေလ ဝယ္ေလ့ရွိတဲ့ ကုန္တိုက္ေတြရွိရာ "အီခဲဘုကုရို"ဘက္ေတြကို နာရီဝက္ေလာက္ ရထားစီးရင္ ေရာက္တာမို႕ပါ။ ဒါ့အျပင္ တျခားေထြေထြထူးထူးေနရာေတြလည္း ေတာ္ရုံမသြားပါဘူး။ ကိုယ္ထင္ ခုတင္ေရႊနန္းမို႕ ခုေနတဲ့ေနရာကို မဆိုးဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ အိမ္နားမွာ စာၾကည့္တိုက္ရယ္ မူၾကိဳေက်ာင္းရယ္ မူလတန္းေက်ာင္းရယ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းရယ္ ရွိပါတယ္။ ဒီအိမ္ကို ေရြးတုန္းကေတာ့ အဲဒါေတြ တခုမွ စိတ္ထဲမရွိပါဘူး။ ခုမွ အဆင္ေျပသားဘဲလို႕ ျမင္လာမိတာပါ။ ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနျဖစ္မယ္ေတာ့ ခုထက္တိုင္ မသိေသးပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ အသက္ၾကီးတဲ့အထိလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

(အရည္မရ အဖတ္မရ ပို႕စ္အရွည္ၾကီးကို ဆုံးေအာင္ဖတ္ေပးလို႕ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ တကယ္တန္း ဒီပို႕စ္ကို တႏွစ္ျပည့္တဲ့ ၅ရက္ေန႕မွာ တင္ဖို႕ ၾကိဳေရးထားတာပါ။ အဲဒီေန႕မွာ ဘယ္လိုမွ မဘေလာ့ႏိုင္လို႕ ခုမွ ျပန္တည္းျဖတ္ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။)

Read More...

Collapse...

ရိကၡာ

ျပီးခဲ့တဲ့တပတ္ကရယ္ မေန႕က မွာထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေရာက္တယ္။ အရင္တပတ္ တနလၤာေန႕မွာ အိမ္ကေန ပစၥည္းပို႕ထားတယ္ဆိုကတည္းက လည္ပင္းတရွည္ရွည္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ။ ၄ရက္အၾကာနဲ႕ေရာက္လာေတာ့ ဝမ္းသာသြားတယ္။ လက္ဖက္ေတြမွာထားတာေလ။ ျပီးေတာ့ ဒီတခါ အတန္းက ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမွာ လက္ဖက္ပြဲ ျပင္ယူသြားမယ္ စိတ္ကူးထားလို႕။ ဂ်ပန္ေတြက လက္ဖက္ကို သုပ္စားတယ္ေျပာရင္ သေဘာမေပါက္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတခါေတာ့ သိသြားေအာင္ ေကြၽးလိုက္မယ္။ ျပီးေတာ့ တျခားစားစရာ ခ်က္ယူသြားရတာထက္ လူလဲ သက္သာတယ္။ သူတို႕ စားႏိုင္တာ မႏိုင္တာေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးရယ္။ မစားႏိုင္လဲ ကိစၥမရွိပါဘူး။ အိမ္မွာစားဖို႕ ပိုက်န္တာေပါ့။ (အဟိ မေကြၽးခင္ကတည္းက ကပ္ေစးနဲေနျပန္ပါျပီ။)

ဒီတခါ ပဲေၾကာ္က City Martက ဝယ္ပို႕လာတာ။ အရင္စားေနက် တံဆိပ္ေတြထက္ အရမ္းစားေကာင္းတယ္။ ေရာက္ကတည္းက ၂ရက္ဆက္တိုက္ မနက္ေကာ ညပါ လက္ဖက္သုပ္နဲ႕ ထမင္းစားတာ ပဲေၾကာ္တထုပ္ကို ကုန္ေရာ။ ခုနဲနဲ အရွိန္သတ္ထားတယ္။ ဒီတခါ အိမ္လက္ရာ ဘာမွမပါဘူး။ အေမကလည္း ခြဲစိတ္ဖို႕အတြက္ အိမ္ျပန္သြားရ အမကလဲ ကိုယ္ဝန္ၾကီးနဲ႕မို႕ တမင္ မမွာတာပါ။ ဒါေတာင္ အမက ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ေပးလိုက္မယ္လုပ္ေနလို႕ တားထားရတယ္။ အဓိကက လက္ဖက္စားရရင္ ရျပီလို႕။ ဒီက ျမန္မာဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္လည္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္စားေနက် တံဆိပ္မရွိတာရယ္ ဆိုင္မွာဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာထားမွန္းမသိတာေၾကာင့္ အိမ္ကိုဘဲ မွာတာ။ ပင္ရင္းကေန ဝယ္ပို႕ေပးတယ္။ ဟိုတခါ လက္ဖက္ျပႆနာျဖစ္တုန္း စားေနက်တံဆိပ္ေလးမပါလို႕ ေတာ္ေသးတယ္။ (ပါလာလဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။)

အိမ္က စားစရာေတြေရာက္အျပီးမွာ အြန္လိုင္းကေန ဟင္းခ်က္စရာေတြ ထပ္ဝယ္ရျပန္တယ္။ စိမ္းစားငါးပိကုန္ေနတာ ၾကာျပီ။ ငါးပိအစား ငံျပာရည္နဲ႕ခ်က္ေနတာ လက္က်န္က ကုန္ေတာ့မယ္။ ဒါေတြက ဂ်ပန္ဆိုင္မွာ မရွိဘူးေလ။ ငံျပာရည္ေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ တထြာသာသာ ပုလင္းပိစိေကြးကို ေစ်းကအေတာ္ၾကီးတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒါေတြကို အြန္လိုင္းမွာ ထိုင္းဆိုင္က ဝယ္ပါတယ္။ အျမဲဝယ္ေနက်ဆိုင္က ေစ်းတက္လာတာနဲ႕ ဆိုင္ေျပာင္းဝယ္ျဖစ္တယ္။ ဒီဆိုင္မွာ ျငုပ္သီးစိမ္းလည္း ရွိေနေသးတယ္။ ဝယ္ခ်င္တာေတြ စာရင္းေရးျပီး ေပါင္းလိုက္ေတာ့ တအားမ်ားေနတာနဲ႕ ျပန္ေလွ်ာ့ရတယ္။ သူက ဝယ္ပါေျပာေပမယ့္ သြားရည္စာေတြေတာ့ ျဖဳတ္ပစ္ရပါတယ္။ (ဆာရိုနာရာ သရက္ျပင္ေလးရယ္။) မဝယ္မျဖစ္ေတြကို ဦးစားေပးျပီး တျခားစားခ်င္တာ နဲနဲရယ္ေပါ့။ ဒါေတာင္ မနည္းပါဘူး။

တကယ္ဆို "အုအဲႏို"က "အ-မဲ႐ို႕ကို" (アメ横) ေစ်းတန္းဘက္သြားရင္ အဲဒါေတြအားလုံး ဝယ္လို႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သြားရမယ့္ အခ်ိန္ရယ္ ရထားခရယ္ တြက္လိုက္ရင္ အြန္လိုင္းပို႕ခနဲ႕ သိပ္မကြာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ဆိုင္ဆို ယန္းငါးေထာင္ေက်ာ္ဖိုးဝယ္ရင္ အလကား ပို႕ေပးတာမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေရခဲ႐ိုက္ပစၥည္းဆိုရင္ေတာ့ ပို႕ခ ပိုေစ်းၾကီးတယ္။ ကိုယ္တိုင္သြားဝယ္ရင္ အဲေလာက္ တျပဳံတမၾကီးလည္း မသယ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူေရာ အခ်ိန္ပါ သက္သာတဲ့၊ အိမ္အဝအထိ ပို႕ေပးတဲ့ အြန္လိုင္းေစ်းဝယ္တာကိုဘဲ မွီခိုေနပါတယ္။

ထိုင္းဆိုင္က ပစၥည္းပုံးၾကီးေရာက္လာေတာ့ ပို႕ေဆာင္ေရးဝန္ထမ္းက မ'ႏိုင္ရဲ့လားလို႕ ေမးတယ္။ ရပါတယ္ ေျပာျပီး လက္ေျပာင္းယူလိုက္တာ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ျဖစ္သြားလို႕ အျမန္အျမန္ ဖိနပ္ခြၽတ္မွာ ခ်ထားလိုက္ရတယ္။ အဲေလာက္ ေလးမယ္လို႕မွ မထင္မိတာကိုး။ ပုံးေဖာက္ၾကည့္မွ ဖန္ပုလင္းေတြ မ်ားတာေၾကာင့္ အေတာ္ေလးတာပါ။ အထဲမွာ ပါလာတဲ့ စာရင္းနဲ႕ ပစၥည္းေတြ တိုက္စစ္၊ အိုေချပီဆိုမွ သိမ္းဆည္းဖို႕ လုပ္ရတယ္။ မသိမ္းခင္ ဘေလာ့မွာ ႂကြားဖို႕ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ထားလိုက္တယ္။ အိမ္က ပို႕ထားတာေလးေတြ အပါအဝင္ေပါ့။


ဂ်င္းလက္ဖက္ရယ္ လက္ဖက္အစပ္ရယ္ကို ထမင္းဘူးထဲ ထည့္ျပီးစားေနတာမို႕ ေလွ်ာ့ေနပါျပီ။ အခ်ိဳႏွပ္ကေတာ့ ပြဲမွာ ေကြၽးဖို႕ ထားထားတယ္။ အစပ္သြားေကြၽးလို႕မွ မျဖစ္တာေလ။ ေတာ္ၾကာ အစပ္ေၾကာက္တဲ့ ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာလက္ဖက္သုပ္ဆို ေၾကာက္ပါျပီ ျဖစ္သြားမွျဖင့္။ ဒီတခါ ထိုင္းဆိုင္က ငါးပိရည္က်ိဳပုလင္းပါ စမ္းဝယ္ထားတယ္။ တကယ္တူရဲ့လားလို႕ ပုလင္းေဖာက္ၾကည့္တာ တူတာမွ လက္ကိုေပသြားလို႕ အနံ႕ေလးကို ေဟာင္သြားတာဘဲ။ သရက္ကင္းနဲ႕ တို႕စားခ်င္လိုက္တာ။ ပုလင္းေတြထဲ ေဖာက္ထည့္ထားလို႕ အိမ္ကပို႕ထားတဲ့ တခ်ိဳ႕ စားစရာေတြ ပုံထဲ ပါမလာေတာ့ဘူး။ ေၾကာ္ျငာရမယ္ဆိုရင္ ေရႊပုစြန္ေျခာက္တံဆိပ္ စားစရာေတြ အေတာ္သန္႕ပါတယ္။ အျမင္သန္႕တာ ေျပာတာပါ။ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ အခ်ိဳလဲ ပုစြန္ေျခာက္မႈန္႕သက္သက္နဲ႕ ေၾကာ္ထားတာလား မသိဘူး အေတာ္ခ်ိဳပါတယ္။ လက္ဖက္အရြက္ႏုေလးေတြက ပုံမပ်က္ဘဲ အျမင္လွတယ္။ ပုစြန္ေျခာက္ဆိုလည္း ေသးေသးသြယ္သြယ္ေလးေတြမို႕ လက္ဖက္ျပင္ရင္ ၾကည့္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ပုစြန္ေျခာက္ကို ၾကီးလြန္းရင္ေကာ ေသးလြန္းရင္ပါ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ခုလို ဇေကာဇကအရြယ္မွ။ မုန္႕ဟင္းခါးလည္း သာဂဒိုးသား မုန္႕ဟင္းခါးက နာမည္ၾကီးတယ္ေျပာလို႕ ထည့္ေပးလာတယ္။ ရုံးပိတ္ရက္ တရက္ရက္ ခ်က္စားၾကည့္ဦးမယ္။ ခုေတာ့ ရိကၡာေတြအမ်ားၾကီးမို႕ ေပ်ာ္ျမဴးေနပါတယ္။ (စာရင္းေပါင္းၾကည့္ခ်င္ဘူး)

Read More...

Collapse...

2009.11.18

အိမ္တြင္းပုန္း လုပ္ေနတာ ၾကာျပီ။ ေဆာင္းေအးေအးမွာ မိုးကလဲ ေန႕တိုင္းနီးနီးရြာေတာ့ အျပင္မထြက္ခ်င္ပါ။ ထမင္းဘူးလည္း ထည့္ေပးတရက္ မထည့္ေပးတရက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူကေတာ့ သေဘာေကာင္းစြာ ကိတ္စနမရွိဘူးဆိုေပမယ့္ အျပစ္မကင္းသလို ခံစားရတယ္။ အျပင္မသြားလို႕ အိမ္ထဲမွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေနလားဆိုေတာ့လဲ မဟုတ္။ စာလည္း ေသခ်ာမဖတ္၊ ေခြေခါက္ျပီးသာ ေနေနေတာ့တာ။ ဒီတေန႕ေတာ့ ေနသာတာနဲ႕ ေစ်းထြက္ဝယ္ဖို႕ စိတ္ကူးတယ္။ အိမ္နားက စူပါမဟုတ္ဘဲ နဲနဲေဝးတဲ့ေနရာဘက္ သြားတယ္။ ထုံးစံအတိုင္း အြန္ဖြတ္(on foot)။ စက္ဘီးက ဝယ္ထားျပီး တခါသာစီးတယ္၊ ေၾကာက္လို႕ ဒီအတိုင္းထားထားတာ သံေခ်းေတာင္တက္လို႕။ လမ္းေလွ်ာက္တာ က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီတယ္လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ အားေပးျပီး ေလွ်ာက္၊ သိပ္မေဝးပါဘူး ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ရင္ မိနစ္၂၀ေလာက္။

ၾကဳံတုန္း ယန္းတရာဆိုင္ထဲဝင္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္။ တရာ-တရာနဲ႕ ဝယ္မိတာ မ်ားျပီ။ မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းအားလုံးနီးပါးက ယန္းတရာဆိုင္က ဝယ္ထားတာေတြခ်ည္း။ ယန္းတရာဆိုင္ဆိုေပမယ့္ ဆိုင္ေပၚမူတည္ျပီး ရွိတာေတြကလဲ မတူတတ္ဘူး။ Lawsonယန္းတရာဆိုင္၊ Daisoယန္းတရာဆိုင္၊ Can-doယန္းတရာဆိုင္ စုံလို႕။ ဒါေတာင္ အရင္အိမ္နားမွာတုန္းက ၉၉ယန္းဆိုင္ ရွိတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတာေလးေတြမ်ားရင္ ဝယ္မိျပီ။ တကယ္ဝယ္စရာရွိလဲဝင္ မရွိလဲဝင္၊ ထြက္လာရင္ေတာ့ ပစၥည္းသုံး/ေလးခု ပါလာတယ္။ စီးတဲ့ေရ ဆည္တဲ့ကန္သင္းဆိုတာလဲ အျမဲမဟုတ္။ တခါတေလ စီးတဲ့ေရ တျဗန္းျဗန္းလုပ္။ ေတာ္ေသးတယ္ တလစီ အသုံးစရိတ္ သပ္သပ္ေပးထားလို႕။ လက္ထဲရွိသမွ် အားလုံးဝယ္တာမဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ညစ္ရင္ ေစ်းေလွ်ာက္ဝယ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ စုဗူးထဲလဲ ေရာက္တဲ့အခါေရာက္ မေရာက္တဲ့အခါ မေရာက္။

ယန္းတရာဆိုင္ကထြက္ေတာ့ အေႏြးထည္ေရာင္းတဲ့ အတန္းဘက္ ပတ္လိုက္တယ္။ ခဏတျဖဳတ္ မ်က္စိအစာေကြၽးျပီးသကာလ အသားလက္ကားေရာင္းတဲ့ဆိုင္ဘက္ ေျခဆန္႕။ အသားေတြ ေစ်းေတာ္တာမို႕ ဟိုဟာလည္း ဝယ္ခ်င္ ဒီဟာလည္း ဝယ္ခ်င္၊ သယ္ႏိုင္တဲ့ ႏႈန္းကို စဥ္းစားျပီး ဝယ္တာေတာင္ ၾကက္သားေဖာ့ဗန္း၂ဗန္း၊ ဝက္သား ၂ဗန္း၊ အမဲသား တဗန္း အားလုံးေပါင္း ၅ဗန္း လက္ကားဆိုင္မို႕ အားလုံးက ဗန္းအၾကီးေတြ။ ဒီၾကားထဲ ခ႐ုဆီပုလင္းၾကီးေတြ႕တာနဲ႕ ဝယ္လိုက္တယ္။ ပုလင္းကလဲ ဖန္ပုလင္းနဲ႕မို႕ ေလးသားမ်ားဘဲ။ ဆြဲေပေတာ့ တနင့္တပိုး။

ဒီဘက္ေရာက္မွေတာ့ အသီးအရြက္ကုန္စုံဆိုင္ဘက္ သြားရမယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ကန္စြန္းရြက္ရတယ္။ တျခားအသီးအရြက္ေတြလဲ စူပါထက္ ေစ်းသက္သာတယ္။ ေဆာင္းဝင္လို႕ ထင္တယ္ ကန္စြန္းရြက္တထုပ္ ၁၅၀ယန္း ျဖစ္ေနျပီ။ မၾကာခင္ ၂၀၀ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဝယ္မရတာနဲ႕စာရင္ ေတာ္ပါေသးတယ္ေလ။ ၾကက္သားကာလသားဟင္း ခ်က္ခ်င္လို႕ ဗူးသီးအစား ခ်က္ေနၾက "ရွိ႐ို႕အူရိ-白瓜"ကို ရွာတာ မရွိ။ ပိုက္ဆံရွင္းခါနီးမွ ေဂၚဖီပန္းေတြ႕တာနဲ႕ တထုပ္ ထပ္ထည့္လိုက္တယ္။ ဘယ္လက္ေျပာင္းသယ္ ညာလက္ေျပာင္းသယ္နဲ႕ ေလွ်ာက္ရင္း အိမ္ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။

မြန္းလြဲေတာင္ အေတာ္ေက်ာ္ေနျပီမို႕ ေန႕လည္စာစားျပီး ခဏနား။ ၄နာရီေက်ာ္ဘဲရွိေသးတယ္ ေနေရာင္ေပ်ာက္သြားျပီ။ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္နဲ႕ ေဆးခန္းသြားဖို႕ ျပန္ထြက္ရျပန္။ ေဆးဝယ္ရုံဆိုေတာ့ အၾကာၾကီး မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး။ ေဆးထုတ္တဲ့ေနရာသြားေတာ့ ထုတ္ေပးတဲ့ေဆးေတြၾကည့္ျပီး 'ငါမ်ား ေဆးအေရအတြက္ မွားေရးမိလိုက္လား'လို႕ ေတြးမိတယ္။ ေဆးဝယ္တဲ့ formမွာ လိုခ်င္တဲ့ အေရအတြက္ကို ကြက္လပ္ေပးထားျပီး အေနာက္မွာ "~ခု"ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး "ခို-個" လို႕ ေရးထားတာမို႕ ျဖည့္လိုက္တာ။ သူ႕ရဲ့ "ခို-個"က ဂရမ္နဲ႕ တြက္ေပးတာမို႕ အမ်ားၾကီးျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆိုသတိထားမွ။

အျပန္မွာ အိမ္နားက စူပါထပ္ဝင္တယ္။ ဟင္! ဝယ္ျပန္ျပီလားလို႕ ထင္ၾကမယ္။ မနက္စာ ေပါင္မုန္႕ကုန္ေနလို႕ပါ။ ႏြားႏို႕တဗူးပါထည့္ျပီး အသားေရာင္းတဲ့အတန္းဘက္ သြားစပ္စုလိုက္တယ္။ မနက္က ဝယ္ခဲ့တာနဲ႕ ေစ်းဘယ္ေလာက္ကြာလဲ သိခ်င္လို႕။ အေတာ္ကြာတယ္ဆို ငါကြ!လို႕ စိတ္ထဲမွာ ၾကိတ္ေပ်ာ္၊ ဪ အိမ္ရွင္မ အိမ္ရွင္မ ဘာရယ္မဟုတ္တာေလးကိုဘဲ အေရးလုပ္ေနတယ္။ ၾကည့္ရင္းနဲ႕ ဝက္နံ႐ိုးေတြ ေစ်းက်တာေတြ႕တာနဲ႕ ဝက္နံ႐ိုးၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ျပီး ဝယ္လာလိုက္တယ္ ၂ဗန္း။ ဒီေလာက္အမ်ားၾကီးဝယ္ျပီး ဘာလုပ္မွာလဲေမးရင္ ခ်က္သင့္တာခ်က္ ခဲသင့္တာ ခဲထားျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစားပါမည္။ ခုထိေတာ့ ဘာမွမကိုင္ရေသးပါ၊ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ေရာက္ေနပါသည္။ ပို႕စ္တင္ျပီးရင္ေတာ့ ဟင္းသြားခ်က္ေတာ့မည္။ ဒီည အရည္ေသာက္က ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းျဖစ္ပါသည္။ (ႂကြားတာ)

Read More...

Collapse...

ေနာက္မယား

ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ အဖိုးမွာ ေနာက္မယားရွိတယ္လို႕ အေဒၚက ေျပာလာတဲ့အခါ မ်က္လုံးျပဴးသြားတယ္။ တသက္နဲ႕တကိုယ္ တခါမွ မၾကားမိဘူး။ အဖြားကို သြားေမးေတာ့လည္း 'အင္း'တဲ့ ခပ္ျပဳံးျပဳံးဘဲ။ အေဒၚေတြကလဲ ဘာမွမျဖစ္သလိုနဲ႕ အဖြားေတာင္ သက္သာေသးတယ္တဲ့။ တခါတေလ အေဒၚတို႕အတြက္ပါ အကူအညီရတယ္တဲ့။ ဘယ္လိုၾကီးလဲ? မ်က္ေမွာင္ၾကံု႕မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေဒၚက ေခၚသြားျပီး အဲဒီ အဖိုးရဲ့ ေနာက္မယားဆိုတာနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။

ေတြ႕ခါစက အိုးတိုးအမ္းတန္းျဖစ္သြားမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပဳံးျပလိုက္ပါတယ္။ သူကလဲ သေဘာေကာင္းတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မၾကာမၾကာေတြ႕ျဖစ္တယ္။ တကယ္က အဲေလာက္ ေတြ႕စရာအေၾကာင္းမရွိတာကို သက္သက္ စိတ္ဝင္စားလို႕။ သူကလဲ ခုမွ ေတြ႕ဘူးေပမယ့္၊ တစိမ္းရယ္ လူရင္းရယ္ မခြဲပါဘူး။ ဘယ္သူ႕ကိုမဆို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြဘဲ။ တခါတေလ ကစားတာေတာင္ သူ႕ကို လက္တဖက္က ဆြဲထားလိုက္ေသး။ အခ်ိန္တန္လို႕ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ သူ႕ကို ေခၚသြားခ်င္တယ္။ အဖိုးက ခြင့္ျပဳမယ္ မထင္။

ဒီေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ၾကံဖန္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ၾကိဳးစားလိုက္တာ အိမ္အျပန္ သူ႕ကို ေခၚသြားလို႕ ရသြားတယ္။ အဖိုးကေတာ့ သူ႕ေနာက္မယားနဲ႕သူပါ။ ကိုယ္တိုင္က တျခားသပ္သပ္နဲ႕။ ဘယ္သူနဲ႕မဆို အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္းတတ္တဲ့ ေနာက္မယားက ဒီမွာ။


ေနာက္ေက်ာဘယ္ေလာက္ယားယား သူနဲ႕ေတြ႕ရင္ အဆင္ေျပသြားရမယ္။ လက္လွမ္းမမွီလို႕ တျခားသူကို အကူအညီေတာင္းဖို႕ မလိုေတာ့ဘူး။ အစအေနာက္သန္တဲ့ အေဒၚေတြက ေက်ာကုတ္တံကို ကျပက္ကေခ်ာ္နဲ႕ ေနာက္မယားလို႕ ေခၚရာက အက်င့္ပါသြားတာပါ။ ဂ်ပန္လို ဘယ္လိုေခၚမွန္းသိခ်င္တာနဲ႕ ရွာေဖြလိုက္တာ "ေျမးေလးရဲ့လက္" (မေဂါ့ႏိုတဲ့ - 孫の手)လို႕ ထြက္လာတယ္။ လက္ေသးေသးေလးမို႕ အဲလိုေခၚတာလားလို႕ ရာဇဝင္ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ တရုတ္နတ္သမီးအမည္ "မကို"麻姑（まこ）က လာတာတဲ့။


နတ္သမီးက လက္သည္းအရွည္ၾကီးမို႕ သူ႕ရဲ့ေက်ာယားရင္ အဲဒီလက္နဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ကုတ္ရာက "မကို႕ရဲ့လက္" 「မကို႕ႏိုတဲ့ - 麻姑の手」 လို႕အမည္တြင္ရာက တေျဖးေျဖး အသံထြက္ နီးစပ္တဲ့ "မေဂါ့ႏိုတဲ့" 「孫の手」လို႕ ျဖစ္လာပါတယ္။ အသံနီးစပ္မႈတခုသာမကဘဲ ကေလးလက္ကေလးနဲ႕တူတဲ့အတြက္ အဖိုးအဖြားေတြ ႏွစ္သိမ့္ေပးသလိုလဲျဖစ္တာမို႕ "မေဂါ့ႏိုတဲ့"လို႕ေခၚေၾကာင္းလဲ ဆိုပါတယ္။ "မေဂါ့ႏိုတဲ့" ကို သတၱဳ၊ ပလတ္စတိတ္၊ သားေရ၊ သစ္သား၊ ဝါး၊ ေခါက္သိမ္းႏိုင္တဲ့ အိပ္ေဆာင္ စသျဖင့္ ႐ိုး႐ိုးသာမန္ကေန တန္ဖိုးၾကီးကုန္ၾကမ္းေတြနဲ႕ လုပ္ထားတယ္။ "ေနာက္မယား" "မေဂါ့ႏိုတဲ့" "Backscratcher"က ဘာနဲ႕ဘဲ လုပ္ထားပါေစ အဓိကက ေက်ာအယားေျပေစဖို႕လို႕ဘဲ ထင္ပါတယ္။

(ေဆာင္းတြင္းေရာက္လာလို႕ အသားေတြ ေျခာက္ျပီးယားရာက ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း ျပန္သတိယလို႕ ေရးလိုက္တာပါ။ ေနာက္မယားေလး ရွာဦးမွ..။)

Read More...

Collapse...

အိမ္တက္

ဒီမွာ အိမ္ေျပာင္းလို႕ ၾကဳံရတာနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ေရးခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဆို အသိေတြဖိတ္ အိမ္တက္ဆြမ္းကပ္လိုက္ရင္ ျပီးပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းေတြကို ဖိတ္ေသာ္ရွိ မဖိတ္ေသာ္ရွိပါ။ အိမ္နီးခ်င္းဆိုတာ ျမင္ပါမ်ားရင္ ရင္းႏွီးလာပါတယ္။ သိပ္အခက္အခဲေတာ့ မရွိလွပါဘူး။ ဒီမွာက် အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေျပာင္းရင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြကို လိုက္ႏႈတ္ဆက္ရတဲ့အေလ့ရွိပါတယ္။

အရင္အိမ္က ၇ထပ္တိုက္ဆိုေပမယ့္ တလႊာမွာ အခန္းငယ္ ၆ခန္းရွိပါတယ္။ ျမန္မာမွာဆိုရင္ေတာ့ ဒီေလာက္ေျမကြက္ဆို အလယ္ေလွခါးနဲ႕ ဘယ္ညာမွာ အခန္းဖြဲ႕တဲ့ ပုံစံပါ။ အခန္းကက်ဥ္းေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ တကိုယ္ေရသမားေတြ ေနၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အတြဲနဲ႕ေပါ့။ မိသားစုေတာ့ မေနၾကပါဘူး။ အားလုံးက အလုပ္ကိုစီမို႕ မနက္၇နာရီဝန္းက်င္ေလာက္ဆို တခါးပိတ္သံတဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းၾကားရျပီး ၇လႊာတထပ္လုံးမွာ ကိုယ္တေယာက္သာ က်န္တတ္ပါတယ္။ လူငယ္ပိုင္းေတြ ေနတာမ်ားတယ္ထင္ပါတယ္။ ၾကာရွည္လဲ မေနၾကပါဘူး။

အဲဒီတိုက္မွာ တႏွစ္ခြဲေက်ာ္ေနရာမွာ ေဘးအခန္းေတြ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အခန္းေတြ အိမ္ေျပာင္းတာ ၄/၅လၾကာ တခါေလာက္ ေတြ႕ဘူးတာမို႕ပါ။ ဒီတိုက္ေလးထဲမွာ ေနေပမယ့္ တခန္းနဲ႕တခန္း ႏႈတ္ဆက္ျခင္းလဲ မရွိပါဘူး။ ဂ်ပန္မွာ တိုက္မွာေနသူ တေယာက္ေယာက္နဲ႕ အျပင္ထြက္ရင္းဆုံရင္ ႏႈတ္ဆက္ရတဲ့ဓေလ့ရွိပါတယ္။ ရင္းႏွီးႏွီး မႏွီးႏွီး "အိုဟိုင္း႐ိုးဂိုဇိုင္းမစု" "ကြန္နိခ်ိဝ" စသျဖင့္ပါ။ အတန္းက ဆဲန္းေဆးက အိမ္နီးခ်င္းေတြကို ႏႈတ္ဆက္ရဲ့လားလို႕ ခဏခဏေမးပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာက ရင္းႏွီးမွ 'ေလာကြတ္' (挨拶-အအိစစြတ္) လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႕ရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအေနနဲ႕ လုပ္ၾကတာပါ။ ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္သင့္တာ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တိုက္မွာေနတဲ့ လူငယ္အမ်ားစုက ဓာတ္ေလွခါးထဲ ဆုံရင္ေတာင္ ဘာသိဘာသာေနၾကတယ္။

ဂ်ပန္လည္း နယ္ျမိဳ႕ေတြမွာ အိမ္နီးခ်င္း တဦးနဲ႕တဦး ေတြ႕ရင္ ေသခ်ာႏႈတ္ဆက္ၾကေပမယ့္ ျမိဳ႕ျပေတြမွာေတာ့ တသီးတသန္႕ ဆန္လာပါတယ္။ ရန္ကုန္လည္း အလားတူလို႕ဘဲ ျမင္မိတယ္။ တိုးတက္လာမႈနဲ႕အတူ တသီးသန္႕ဆန္လာမႈက ေပါင္းေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႕ ႏႈတ္ဆက္လာရင္ ကိုယ္လည္း ျပန္ႏႈတ္ဆက္၊ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရင္ေတာ့ ဘာသိဘာသာဘဲ ေနလိုက္ပါတယ္။ ဆဲန္းေဆးကေတာ့ သူတို႕ဘက္က စ,မႏႈတ္ဆက္လည္း ကိုယ္က ႏႈတ္ဆက္ပါတဲ့။ ယဥ္ေက်းမႈမသိသူလို႕ အထင္ခံရမွာ စိုးရိမ္ပုံရပါတယ္။ ဆဲန္းေဆးကိုယ္တိုင္ကလည္း နယ္ကလာသူမို႕ ေလာကဝတ္ေတြကို အေတာ္အေရးထားပါတယ္။

ႏႈတ္ဆက္တာက အခန္းအျပင္မွာ ဆုံတာအျပင္ ဒီတိုက္ကို ပထမဆုံး ေျပာင္းလာတဲ့အခါမွာလည္း တတိုက္ထဲေနသူေတြကို လိုက္ႏႈတ္ဆက္ရတဲ့ ဓေလ့လဲရွိပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ တတိုက္လုံး ရွိသမွ်အခန္းတိုင္း ႏႈတ္ဆက္ရေပမယ့္၊ တိုက္တတိုက္မွာ အခန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိလာရင္ လိုက္ႏႈတ္ဆက္ဖို႕က မလြယ္ပါဘူး။ အဲဒီကေနစလို႕ မႏႈတ္ဆက္မျဖစ္ေတာ့ ကိုယ့္အခန္းရဲ့ ဘယ္ဘက္ညာဘက္ အခန္းရယ္ အေပၚေအာက္အခန္းရယ္ကို သတ္မွတ္ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ ေဘးအခန္းက ကိုယ့္မွာ တခုခုအေရးေပၚျဖစ္ရင္ အကူညီေတာင္းႏိုင္ဖို႕နဲ႕ ေအာက္ဘက္အခန္းကေတာ့ ကိုယ္က အေပၚမွာေနတာမို႕ ပစၥည္းေတြျပဳတ္က်တာ သယ္ျပဳတုန္း ဆူညံမႈျဖစ္ရင္ အားနာစရာေကာင္းမွာမို႕ ၾကိဳအသိေပးတာရယ္ တကယ္လို႕ ကိုယ့္အိမ္မွာ ကေလးငယ္ရွိရင္ ကေလးေဆာ့လို႕ ေအာက္ဘက္ကို အေႏွာက္အယွက္ေပးေကာင္းေပးမိမွာကို ၾကိဳအသိေပးတဲ့သေဘာပါ။

ႏႈတ္ဆက္ရာမွာလည္း အရင္ေရာက္ေနသူကို ေနာက္မွာေျပာင္းလာသူက လိုက္ႏႈတ္ဆက္ရတာပါ။ လက္ခ်ည္းသက္သက္ သြားလို႕မရပါဘူး။ လက္ေဆာင္တခုခု ယူသြားျပီး "အခန္းနံပါတ္ ---- ကပါ ---- သူပါ ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္" (〇〇〇号室から　〇〇です、よるしくおねがいします) လို႕ ေျပာရပါတယ္။ ႏႈတ္ဆက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရက္ေတြကလဲ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ရုံးဖြင့္ရက္ေတြဆို လူမရွိမွာစိုးလို႕ ပိတ္ရက္ေတြမွာ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ အခ်ိန္က ေစာလြန္းရင္ တဖက္သားအတြက္ အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ေအာင္ ေန႕ခင္း ၁နာရီကေန ညေန ၇နာရီေလာက္ၾကား သြားရင္ သင့္ေတာ္ပါတယ္တဲ့။ ဂ်ပန္မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ mannerေတြ အေတာ္မ်ားတယ္။

ဒီလိုရွုပ္တဲ့ အိမ္တက္ႏႈတ္ဆက္တာကို အရင္အိမ္မွာ တခါမွ မၾကဳံခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္မွေျပာင္းလာတဲ့ အခန္းကလဲ လာမႏႈတ္ဆက္သလို ကိုယ္ကလဲ မသြားပါ။ ခဏေနလိုက္ ေျပာင္းသြားလိုက္ၾကလဲ ပါမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီဘက္ကို ေျပာင္းလာေတာ့ ဆဲန္းေဆးက လိုက္ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ေအာင္ ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ တိုက္တြန္းပါတယ္။ ၾကာရွည္ေနမွာမို႕ အခန္းနီးခ်င္းနဲ႕ ရင္းႏွီးထားတာ ေကာင္းပါတယ္တဲ့။ ေျပာင္းတဲ့အထပ္မွာ အခန္း၄ခန္းရွိတာ အစြန္တခန္းဘဲ ေနသူရွိပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ကာ ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ ေဘးတခန္းရယ္ အေပၚေအာက္ရယ္သာ ရွိပါတယ္။ ဆဲန္းေဆးက အေပၚထပ္ပါ ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ေျပာေပမယ့္ အခန္းတာဝန္ခံက ေအာက္နဲ႕ေဘးနဲ႕တင္ ရပါတယ္ ဆိုတာနဲ႕ ၂ခန္းကို ႏႈတ္ဆက္ဖို႕ သတ္မွတ္ထားလိုက္တယ္။

အေတာ္ေတာ့ ရွုပ္ပါတယ္။ သြားရင္ ဘာယူသြားရမွန္းမသိတာပါ။ စားစရာလဲ မေပးခ်င္ပါဘူး။ စူပါက သြားဝယ္ျပီး ယူသြားတယ္ထားဦး ဒါေပးလို႕ သင့္ေတာ္ရဲ့လားဆိုတာက ေတြးရတယ္။ တျခားဘာပစၥည္းယူသြားရမယ္မွန္းလဲ မသိတာမို႕ ေနာက္ဆုံး ဆဲန္းေဆးကိုသာ အပူကပ္ရေတာ့တယ္။ ဆဲန္းေဆးက တန္ဖိုးမၾကီးဘဲနဲ႕ အသုံးတည့္တာမ်ိဳး ေပးၾကတယ္တဲ့။ အမ်ားအားျဖင့္ Face Towel ေပးၾကတယ္ေျပာတယ္။ အဲဒါက ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အသုံးတဲ့တယ္တဲ့။ ဒါနဲ႕ ဆဲန္းေဆးနဲ႕အတူ ကုန္တိုက္မွာ Face Towel ဝယ္၊ ေကာင္တာမွာ အိမ္တက္ႏႈတ္ဆက္ဖို႕လို႕ေျပာ၊ စာရြက္မွာ အမည္ေရးေပးလိုက္ရင္ serviceအေနနဲ႕ အမည္ကို အိမ္တက္ႏႈတ္ဆက္တဲ့ စာရြက္ေပၚ printထုတ္ျပီး ပါကင္ေပၚကပ္ေပးလိုက္တယ္။ ပိတ္ရက္ ေန႕ခင္း အဲဒါေလး ယူသြားျပီး ၂ေယာက္အတူ လိုက္ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။


တာဝန္ေက်သြားသလိုေတာ့ ခံစားရတယ္။ အရွုပ္ကေတာ့ ျပီးသြားျပီ။ ဒီလိုနဲ႕ တျခားအခန္းေတြ ထပ္ေျပာင္းလာျပီး ကိုယ့္ဆီလာျပန္ႏႈတ္ဆက္တာ ၾကဳံပါတယ္။ ပထမဆုံးက ညာဘက္က အခန္းပါ။ ကေလးေလးခ်ီျပီး သူ႕အမ်ိဳးသား ရုံးပိတ္ရက္မရေသးတာမို႕ မအားလို႕ သူသာ လိုက္ႏႈတ္ဆက္ရလို႕ အားနာပါတယ္ ေျပာသြားတယ္။ ပါကင္ေရာ အိပ္ပါ ဆိုင္တဆိုင္ထဲကမို႕ ခ်စ္စရာေလးပါ။ အထဲမွာ ကိတ္မုန္႕၆မ်ိဳးကို ၆ခ်ပ္ထည့္ထားတယ္။ စားစရာေပးတာမို႕ စိတ္ခ်ရတဲ့ဆိုင္မွန္းသိေအာင္ တံဆိပ္နဲ႕တကြပါတာ ေပးပုံရပါတယ္။


ဒီမွာက မေျပာင္းခင္ တရက္အၾကိဳ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေျပာင္းျပီး ၂ရက္ေလာက္အတြင္း လိုက္ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္တုန္းက သူ႕ပိတ္ရက္ကို ေစာင့္ေနတာမို႕ ငါးရက္ေလာက္ ၾကာသြားတယ္။ သြားႏႈတ္ဆက္တုန္း လူမရွိရင္ "အခန္းနံပါတ္ 〇〇〇ကို ေျပာင္းလာသူပါ။ လူမရွိေနတဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္ပါပါ့မယ္"ဆိုျပီး cardမွာေရးျပီး ထားခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္လို႕ ၂ၾကိမ္ ၃ၾကိမ္သြားသည့္တိုင္ လူမရွိတာနဲ႕ဘဲၾကဳံရင္ ေနတဲ့သူက တကိုယ္ေရသမား ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္လို႕ ကိုယ္ေနတဲ့တိုက္က မိသားစုေနတဲ့ တိုက္ခန္းမဟုတ္ရင္ ႏႈတ္မဆက္လဲရတယ္ဆိုပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္တည္းေနတဲ့အခန္းကို မၾကာမၾကာသြားေနရင္ တမ်ိဳးအျမင္ခံရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘဲ အရင္ တိုက္ခန္းမွာ ႏႈတ္မဆက္ၾကတာမ်ားလားလို႕ ထင္မိတယ္။ ေျပာင္းတဲ့အိမ္က လုံးခ်င္းအိမ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဘးဘက္ညာ၂အိမ္အျပင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၃အိမ္ကို ႏႈတ္ဆက္သင့္ပါတယ္တဲ့။


ေနာက္နဲနဲၾကာေတာ့ ေနာက္ထပ္တအိမ္က လာႏႈတ္ဆက္တာနဲ႕ ၾကဳံပါတယ္။ အဝတ္ေလွ်ာ္တဲ့ ဆပ္ျပာရည္ဘူး ထည့္ထားတဲ့ အိတ္ေလး ေပးသြားတယ္။ အိမ္တက္ႏႈတ္ဆက္ရာမွာ ေပးၾကတာေတြ ရွာၾကည့္ေတာ့ ဆပ္ျပာ၊ တဘက္၊ မုန္႕ စသျဖင့္ေတြ႕ရတယ္။ ေစ်းႏႈန္းအေနနဲ႕ သာမန္အားျဖင့္ ယန္းငါးရာကေန ႏွစ္ေထာင္ဝန္းက်င္ေလာက္ ရွိတာကို ဝယ္ေပးၾကပါတယ္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမွာ အသုံးတည့္တဲ့ ေန႕စဥ္သုံးပစၥည္းကိုေပးတာ သင့္ေတာ္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္မွ အိမ္တက္ႏႈတ္ဆက္ဖို႕အတြက္ setအလိုက္ လုပ္ထားတာေတြရွိမွန္း သိရေတာ့တယ္။ ဂ်ပန္ရဲ့ မ်ားျပားလွတဲ့ mannerေတြကို ခုထက္ထိေတာ့ သူ႕အရပ္ သူ႕ေဒသနဲ႕ လိုက္ေလ်ာေအာင္ လုပ္သင့္တာေတြ သင္ယူဆဲပါ။

Read More...

Collapse...