Showing posts with label ဘာသာျပန္. Show all posts
Showing posts with label ဘာသာျပန္. Show all posts

Tuesday, May 11, 2010

ရြက္ေႂကြ


အသက္ (၇၇)ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ အေမက စကၠဴအိတ္အၾကီးၾကီးကို လက္၂ဖက္နဲ႕ ကိုင္ျပီး အခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။
"အေမ ဘယ္သြားမလို႕လဲ" (၄၇)ႏွစ္အရြယ္ သမီး 'တာကဟာတကဲ ဖုမိကို' က ေမးလိုက္တယ္။
"ျမန္ျမန္ျပန္မွျဖစ္မယ္၊ မနက္ျဖန္ ေအာင္သြယ္ေတြ႕ပြဲ မမွီဘဲ ေနလိမ့္မယ္"လို႕ ငိုမလိုမ်က္ႏွာနဲ႕ အေမက ျပန္ေျဖတယ္။
"ေအာင္သြယ္ပြဲ! ဘယ္သူ႕အတြက္လဲ?"
"ငါ့အတြက္ေလ"
"ဘယ္အထိျပန္မလို႕လဲ?"
"မီတိုကလြဲလို႕ ဘယ္ရွိရမွာလဲ"
"မီတိုမွာ အိမ္မရွိေတာ့ဘူးေလ အေမ၊ အေမ့အိမ္က ဒီမွာေလ"
ေျပာရင္းနဲ႕ ဖုမိကိုက အေမ့လက္ထဲက အိတ္ဆီ လက္လွမ္းလိုက္တယ္။ အေမက ကိုယ္ကို ယို႕ျပီးေရွာင္လိုက္တာ အရွိန္လြန္ျပီး အိမ္အဝင္ တခါးဝနဲ႕ ဒုန္းကနဲ တိုက္မိသြားတယ္။ အသံေၾကာင့္ အေပၚထပ္က ကေလးေတြ ေျပးဆင္းလာက်တယ္။ တခါးနဲ႕တိုက္မိသြားတဲ့အဖြားကို သားက ေပြ႕ခ်ီလိုက္တဲ့အခါ 'လႊတ္'လို႕ အေၾကာက္အကန္ ေအာ္ေတာ့တယ္။
"အဖြား ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ" ဆိုျပီး သမီးငယ္က ငိုပါေရာ။

တေယာက္ထဲ မီတိုမွာ ေနေနတဲ့ အေမ့ကို အိမ္ေခၚလာျပီး ေနာက္တရက္ညေနမွာ ခုလိုျဖစ္တာပါ။ ေနာက္ေန႕ေတြမွာလဲ ညေနေရာက္လာရင္ အေမက မီတိုကို ျပန္မယ္ဆိုျပီး ေသာင္းက်န္းပါတယ္။ ေဆးရုံေခၚသြားျပီး စစ္ၾကည့္တဲ့အခါမေတာ့ အယ္လ္ဇိုင္းမားအမ်ိဳးအစား သတိေမ့ေရာဂါလို႕ သိရတယ္။ တျဖည္းျဖည္း ပိုဆိုးလာဖို႕ အလားအလာမ်ားတယ္လို႕ ဆရာဝန္က ေျပာလာေတာ့ ဖုမိကိုတေယာက္ ေရွာ့ခ္ရျပီး ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိရေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။

အေမက တေန႕လုံး ေမးခြန္းေတြ ေမးတယ္။ "ငါ့သမီးက နင့္အျပင္ ဘယ္သူရွိေသးလဲ" "ငါ့ပိုက္ဆံအိတ္ ေတြ႕မိလား" "မနက္ျဖန္ ေနသာမွာလား" ....
ဘယ္ေလာက္ ျပန္ေျဖပါေစ ခနေနရင္ ေမ့သြားတာမို႕ ဒီေမးခြန္းကိုဘဲ ထပ္တလဲလဲ ေမးျပန္တယ္။
ကေလးေတြရဲ့ ထမင္းဘူးကိုဖြင့္ျပီး ဟင္းေတြ ႏိႈက္စားတတ္တယ္။ သြားတုမွာကပ္ေနတဲ့ စားကြၽင္းစားက်န္ေတြကို ျပတင္းမွန္ေတြ လိုက္ကာေတြ တခါးေတြမွာ သုတ္တတ္လို႕ အလစ္မေပးရဲေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။ ဖုမိကိုက အိမ္သာတက္ခ်င္ယင္ေတာင္မွ တခါးကိုဖြင့္ျပီး အေမ့စကတ္စကိုဆြဲလို႕ ကိစၥျပီးရပါတယ္။ မနက္သံုးၾကိမ္ ေန႕လည္းသုံးၾကိမ္ ညေနသံုးၾကိမ္ ထမင္းစားတယ္။ အဲဒီၾကားထဲမွာေတာင္ ထမင္းေကြၽးပါလို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာျပန္တယ္။

တမနက္မွာ အေမ့အခန္းကို ေခ်ာင္းၾကည့္မိေတာ့ ပခုံးလႈပ္ျပီး တ႐ံႈ႕႐ံႈ႕ငိုေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ တကယ့္ ကေလးငယ္တေယာက္လိုပါဘဲ။ ဘာရယ္မဟုတ္ ဖုမိကိုလဲ "ကန္းခ်န္ မဟုတ္လား"လို႕ အသံျပဳလိုက္တယ္။
အေမက ေနာက္လွည့္ၾကည့္ျပီး "အိမ္ရွင္မ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ငါ့ငယ္နာမည္ကို သိတာလဲ"လို႕ ေမးလာတယ္။
"သိတာေပါ့။ အီဘာ့ရကိခ႐ိုင္ဘက္မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို ကန္းခ်န္လို႕ ေခၚၾကတယ္မဟုတ္လား"
"အိုး တယ္သိပါလား" အေမ့မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္း ရႊင္လန္းသြားတယ္။
အရင္တုန္းက အေမကို ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ကန္းခ်န္လို႕ေခၚတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးခဲ့တယ္။
အေမ့ကို ဒီလိုမလုပ္နဲ႕လို႕ ဆူမိေျပာမိတာထက္ အေမ့ရဲ့ အသိအတိုင္း အလိုက္သင့္ေလး ေနသြားၾကည့္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ေနမလဲလို႕ ဖုမိကို ေတြးမိတယ္။

အဲဒီေန႕ရဲ့ ညေနဖက္မွာလည္း အေမက မီတိုကို ျပန္မယ္လို႕ ေျပာျပန္ပါတယ္။
"ကန္းခ်န္ အျမန္ျပန္ခ်င္ေနပုံဘဲေနာ္"လို႕ ဖုမိကိုက အျပဳံးမ်က္ႏွာနဲ႕ ေျပာလိုက္တယ္။
"အိမ္ကမိသားစုလဲ မနက္ျဖန္ လင္းတဲ့အခါက် မီတိုကို ျပန္ၾကမလို႕"လို႕ ဖုမိကိုက လိမ္ေျပာလိုက္တယ္။
"ဟယ္ အဲဒါဆို ျမန္ျမန္ေျပာေရာေပါ့၊ အတူလိုက္မယ္ေလ။ ဒီည ဒီမွာတည္းရင္ ရတယ္မဟုတ္လား"
"ရတာေပါ့ ဒီမွာ အတူတည္းရေအာင္"လို႕ ျပန္ေျဖတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမက ဝမ္းသားျပီး ရီတယ္။
ေန႕တိုင္း ဒါကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာေပးရင္ ရျပီ၊ ကိစၥမရွိေလာက္ဘူးလို႕ ဖုမိကိုက အေမနဲ႕ ဘယ္လို ေျပာဆိုရမယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာတယ္။


အိမ္ေရွ႕ ကန္ေဘာင္႐ိုးေပၚမွာ မ႐ိုးပင္ ဆာခူရာ စတဲ့ အပင္ၾကီးေတြ ရွိပါတယ္။ ေဆာင္းဦးဝင္တဲ့အခါ ရြက္ေျခာက္ေတြ ေႂကြတာမို႕ ဒီအတိုင္း ထားထားရင္ လမ္းမကို မျမင္ရေလာက္ေအာင္ ရြက္ေႂကြေတြနဲ႕ ဖုံးေနတတ္တယ္။ ဒီအိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမက ပထမဦးဆုံးလုပ္တာက တံျမက္စည္းလွည္းတာပါ။ မတ္တပ္လွဲ တံျမက္စည္းနဲ႕ လွည္း၊ အမိႈက္ေဂၚနဲ႕ ေကာ္ျပီး ပလတ္အတစ္အမိႈက္အိတ္ထဲ ထည့္ပါတယ္။ ရြက္ေႂကြေတြကို ျမင္တာနဲ႕ အေမက တံျမက္စည္းနဲ႕ အမိႈက္ေဂၚယူခဲ့လို႕ ေျပာေတာ့တာဘဲ။ ၾကည့္ရတာေတာ့ ရြက္ေႂကြေတြကို လွည္းရတာ အေတာ္သေဘာေတြ႕ပုံရတယ္။ အေမ တံျမက္စည္းလွည္းေနရင္ ဖုမိကိုလဲ ခဏတျဖဳတ္ အနားယူလို႕ ရေတာ့တယ္။

ဟုတ္ျပီ! ဆိုျပီး ဖုမိကို အၾကံရသြားတယ္။ ရြက္ေႂကြေတြကို အိတ္နဲ႕ ထည့္သိမ္းထားရမယ္။ ျပီးရင္ အိမ္ေရွ႕မွာ က်ဲထားရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေနမလဲဆိုျပီး စမ္းၾကည့္မိတယ္။ အေမက ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ရြက္ေႂကြေတြကို လွည္းေတာ့တာဘဲ။ မနက္တၾကိမ္ ညေနတၾကိမ္ ေန႕စဥ္အလုပ္လိုမ်ိဳး မွန္မွန္လွည္းတယ္။ ေနေရာင္နဲ႕လဲ ထိေတြ႕ျဖစ္ သင့္ေတာ္တဲ့ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈလဲ ျဖစ္တာမို႕ အေမက ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တတ္လာတယ္။

အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အေမနဲ႕အတူ မီးပုံပြဲလုပ္ျပီး ကန္စြန္းဥေတြ ဖုတ္စားၾကတယ္။ အေမက ကာရန္လိုက္ကဗ်ာေတြ ရြတ္တဲ့အခါ အားလုံးက သေဘာတက် ရီၾကတယ္။ အေမက ဒီလိုရီစရာေတြလဲ ေျပာတတ္ပါလားလို႕ ဖုမိကို ေတြးမိျပီး ဟိုးအရင္ ငယ္ရြယ္စဥ္က ရႊင္လန္းတက္ႂကြေနတဲ့ အေမ့ရဲ့ အသြင္အျပင္ကို ျမင္ေယာင္မိလာတယ္။ ညဘက္မွာ အေမ့ရဲ့ သြားတုကို ေဆးေၾကာလို႕ ခြက္ထဲ ထည့္ရင္း ေစာင္ျခဳံထားတဲ့ အေမ့ဘက္လွည့္လို႕ ခြက္ကိုျပရင္း "သြားတု ဒီထဲမွာေနာ္။ အေမ ဒီမွာအျမဲေနေနာ္"လို႕ ေျပာတဲ့အခါ အေမက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ "သမီးက စိတ္ရွည္ရင္ ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း ရွိရင္"လို႕ ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္ေန႕က် ေမ့သြားျပန္တာမို႕ ညတိုင္း ဒီလို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာျဖစ္တယ္။ ညတိုင္း အေမက ေပ်ာ္ေနျပီး "သမီးက အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့သူဘဲ"လို႕ ေျပာရင္း ရီတတ္တယ္။

တဘက္ရဲ့ အနားစ ခ်ဳပ္႐ိုးေျပေနတာကို ေတြ႕တဲ့အခါ အေမက အပ္ခ်ည္နဲ႕ အပ္ ယူလာခဲ့လို႕ ေျပာတယ္။ ေပးလိုက္ေတာ့ တဘက္အနားစကို ေသသပ္သြားေအာင္ ျပန္သီေပးတယ္။ အခ်ဳပ္အလုပ္ကလဲ အေမ့အတြက္ စိတ္ဝင္စားတဲ့အရာဘဲလို႕ သေဘာေပါက္မိတယ္။ ေဟာင္းလာတဲ့ အဝတ္စေတြကို စုျပီး အဝတ္စုတ္ေတြ ခ်ဳပ္ေပးတယ္။ အေမ အခ်ဳပ္အလုပ္မွာ စိတ္နစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မေတာ့ ဖုမိကိုလည္း အေမ့ေဘးနားမွာမွာ ခဏတျဖဳတ္လွဲျပီး အနားယူလာႏိုင္တယ္။ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိရာက ဖ်တ္ခနဲ ႏိုးလာမိတယ္။
အေမက "အိမ္ရွင္မဆိုတာ ပင္ပန္းတယ္။ အမ်ိဳးသား ျပန္မေရာက္ခင္ ခဏတျဖဳတ္နားေနေခ်" ဆိုျပီး အေမက ေစာင္ျခဳံေပးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ေဝ့တက္လာမိပါတယ္။


ခုႏွစ္ႏွစ္ဆက္တိုက္ အေမအိုကို ျပဳစုခဲ့တယ္။ အဲဒီႏွစ္ေတြထဲ ေႏွာင္းပိုင္းထက္ဝက္ေလာက္မွာ သူမမိခင္က အ႐ိုးက်ိဳးျပီး အားနည္းလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ ေဆး႐ုံမွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေန ၁၀ႏွစ္ၾကာျပီးေနာက္ "ဖူမိကို"လည္း အသက္၆၃ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ျပီ။

ဒီေန႕ သူမနဲ႕ က်မ သူမမိခင္နဲ႕အတူ လမ္းေလွ်ာက္ေနက် ျမစ္ကမ္းေဘးေဘာင္ လမ္းေလးကို လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္အတူ ယွဥ္ေလွ်ာက္ႏိုင္႐ုံ လမ္းကေလးပါ။ ျမင့္မားစိမ္းလန္းတဲ့ သစ္ပင္ေတြ လမ္းတေလွ်ာက္ ေပါက္ေရာက္ေနပါတယ္။ ျမစ္ကမ္းေဘးလမ္းကေလးရဲ့ တဖက္မွာေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းရဲ့ ေက်ာင္းကစားကြင္းရွိျပီး ကာယေလ့က်င့္ခန္းအသင္းအဖြဲ႕ရယ္ ေဘ့စ္ေဘာအသင္းအဖြဲ႕ရယ္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေလ့က်င့္ေနပါတယ္။
"ဒီနားေရာက္ရင္ အေမကေလ" သူမက ရီတယ္။
"အလယ္တန္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို 「ၾကိဳးစားထား~~」လို႕ ေအာ္ေျပာေလ့ရွိတယ္ေလ"
"ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ့ တုန္႕ျပန္မႈကေရာ ဘယ္လိုလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။
"အားလုံး အသံအက်ယ္ၾကီးနဲ႕ ေလ့က်င့္ေနၾကတာ။ မၾကားႏိုင္ဘူးေလ"

ဟိုဟိုဒီဒီ ေျမျပင္ေပၚမွာ သစ္ျမစ္ေတြ ထြက္ေနလို႕ ခြေက်ာ္မသြားလို႕ မရပါဘူး။ သူမမိခင္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အေတာ္ခက္ခဲမယ္လို႕ ေတြးမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မမွာလည္း သက္ၾကီးရြယ္အို မိဘေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တာ မလုပ္လို႕ မရေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ့။


"ထမင္းစားျပီး႐ုံရွိေသးတယ္ ေနာက္ထပ္စားခ်င္တယ္လို႕ေျပာလာရင္ ဘယ္လိုေျဖမလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။
" 「ခုနေလးတင္ စားျပီးတာမဟုတ္လား။ ဟင္အင္းေနာ္။ ဘာစားခ်င္လို႕လဲ」 လို႕ ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။ အေမက 「ေရႊဖ႐ုံသီး」လို႕ ျပန္ေျဖတယ္ေလ။ 「မရွိလို႕ သြားဝယ္လိုက္မယ္ေနာ္」လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ရင္ 「အင္း」တဲ့၊ အဲလိုနဲ႕ ျပီးသြားေရာ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္မိနစ္ေနရင္ ထပ္ေျပာျပန္ေရာ 「ဗိုက္ဆာတယ္」တဲ့။" သူမက ရီလိုက္တယ္။ "ဒီေလာက္ခဏခဏေျပာတာကို ေရထားတဲ့အခါေတြ ရွိတယ္။ ကေလးေတြကိုလည္း ဒီေနရာမွာ အမွတ္နဲ႕ ျခစ္ထားျပီး မွတ္ေနာ္လို႕ မွာထားတယ္။ ေရၾကည့္တဲ့အခါ တေန႕ကို ၃၉ၾကိမ္ ေျပာတယ္"
"ဟယ္! ၃၉ၾကိမ္ေတာင္၊ အၾကိမ္တိုင္း ျပန္မေျဖလို႕ မရဘူးလား" က်မအသံက က်ယ္သြားတယ္။
"အလုပ္႐ႈပ္တယ္ဆိုျပီး အဲဒါကို မိသားစုေတြက စိတ္တိုမယ့္အစား ဒီေန႕က ၁၈ၾကိမ္ဘဲရွိေသးတယ္လို႕ျဖစ္ျဖစ္ေတြးလိုက္ရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလာတယ္ေရာ"
သူမေျပာတာကို နားေထာင္ျပီး က်မလည္း လုပ္ႏိုင္မယ္လို႕ ထင္လာမိတယ္။
ေအးျမျမေလေျပက တိုက္ခတ္လာတယ္။ သစ္ရြက္ေတြအခ်င္းခ်င္း ပြတ္တိုက္သံ တရွဲရွဲက လြင့္ပ်ံ႕လို႕။


"အေမအိုကို ျပဳစုတာကေန ရလိုက္တာက ဘာမ်ားလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။
"အင္းမ္..." သူမ စဥ္းစားေနတယ္။
"ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္အားရတာ ထင္တယ္"
"ဟင္?" က်မက သေဘာမေပါက္တာကို ၾကည့္ျပီး သူမက ဒီလို ထပ္ေျပာတယ္။
"သတိတရျဖစ္ေနတာက ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာကိုဘဲ၊ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလိုက္တာလို႕ ေတြးမိတယ္။ စိတ္ညစ္ပင္ပန္းရတာေတြကို ေမ့သြားတယ္"

ၾကီးမားတဲ့ "ဆာခူရာ"ပင္ေအာက္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အစိမ္းေရာင္ သစ္ရြက္ေတြက အခုံးပုံ ပုံေပၚေနပါတယ္။ ထိုင္ခုံတန္းရွိလို႕ က်မတို႕ ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။
"ဆာခူရာေတြ ေဝတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီမွာထိုင္ျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ငွက္ေပ်ာသီးစားခဲ့တယ္" သူမက က်မကို ၾကည့္ျပီး ရီတယ္။
"အဲဒီအခါ အေမကေလ 「ဖူမိကို ဆာခူရာပန္းၾကည့္ပြဲဆိုျပီး အိုဆကဲေရာ」 တဲ့"
ဖူမိကိုက ေျပာရင္းနဲ႕ မ်က္ေတာင္ တဖ်က္ဖ်က္ခပ္လို႕ ဆာခူရာပင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေနပါေတာ့တယ္။



အရင္က ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ ၾကယ္ေတြကို ေရတြက္ရင္းဆိုတဲ့ ဘာသာျပန္ ပို႕စ္ကို ပထမပိုင္းနဲ႕ ေပါင္းျပီး ျပန္တင္လိုက္တာပါ။

Read More...

Friday, April 3, 2009

ခ်စ္သဝဏ္လႊာ(၂)


တဖတ္သက္အခ်စ္ရဲ့ စာလႊာ

အခ်စ္ဦးက မူၾကိဳေက်ာင္းတုန္းကေပါ့။ "အခဲမိ"လို႕ေခၚတဲ့ ေကာင္မေလးပါ။ းD ၾကိဳက္ေနတာကို သူမ်ားေတြ သိမွာစိုးလို႕ ေကာင္မေလး တျခားေနရာ သြားေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ "ဒီေကာင္မေလး နဲနဲမွ ခ်စ္စရာမေကာင္းဘူး"လို႕ ေျပာခဲ့တယ္။ ျပိဳင္ဖက္ေတြ ေပၚလာမွာ ေၾကာက္လို႕မ်ားလား မသိေတာ့ပါဘူး? ေတာ္ေတာ္ အက်င့္ဆိုးတဲ့ ကေလးျဖစ္ခဲ့မယ္ထင္တယ္။ းD

ဒါေပမယ့္ ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ က်ေနာ္ ၾကိဳက္မိတဲ့ ေကာင္မေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတြ သိမွာစိုးလို႕ အဲလိုလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သတိထားမိတယ္။ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာစုျပီး ဘယ္သူက ဘယ္သူ႕ကိုၾကိဳက္တယ္ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္ဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တေယာက္ဘဲ ၾကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးရွိလည္း "မရွိဘူး"လို႕ လိမ္ေျပာခဲ့တယ္။


"ဒီေကာင္မေလးကို ၾကိဳက္တယ္ကြာ"လို႕ ေျပာတဲ့ သူလည္း ရွိေပမယ့္ ဒါဟာ ေကာက္က်စ္တာလို႕ ေတြးမိတယ္။ တဖက္သတ္ၾကီး ေကာင္မေလးကို လက္ဝါးၾကီးအုပ္ထားသလို ျဖစ္ေနတယ္မဟုတ္လား။ တကယ္လို႕ သူနဲ႕အျပိဳင္ အဲဒီေကာင္မေလးကို ၾကိဳက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ "သူငယ္ခ်င္းက ဒီေကာင္မေလးကို ၾကိဳက္တယ္လို႕ေျပာထားတာၾကီးဆိုေတာ့ ငါလည္း ၾကိဳက္တယ္လို႕ မေျပာရဲေတာ့ဘူး"လို႕ ေတြးျပီး ဘာမွမစခင္ အဲဒီေကာင္မေလးက ကိုယ့္အေတြးထဲက ခ်စ္သူျဖစ္လာဖို႕ကေန လြဲေခ်ာ္သြားမွာေလ။ ဒါမ်ိဳးကို မၾကိဳက္တာမို႕ ဖြင့္မေျပာျဖစ္တာလား မသိပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ဘာလို႕လဲမသိ ကံေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္။ ပထမဦးဆုံး ဗယ္လင္တိုင္းေခ်ာ့ကလက္ကို အခ်စ္ဦးျဖစ္တဲ့ "အခဲမိ"ဆီက ရခဲ့တယ္။ အဲဒါက မူလတန္း တတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းကပါ။ ဘာျပန္ေပးရမလဲ မသိလို႕ အေမ့ကို ဘီစကစ္ မွာလိုက္ျပီး ဘီစကစ္နဲ႕အတူ စာကို ေပးျဖစ္လိုက္ခဲ့တယ္။ "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ၾကိဳက္ပါတယ္"ဆိုတာမ်ိဳး ေရးေပးလိုက္တယ္ထင္တယ္။

တစိမ္းတေယာက္ကို ၾကိဳက္တယ္လို႕ ေရးေပးျဖစ္တာ အဲဒါက ပထမဦးဆုံးပါ။ က်ေနာ့အေနနဲ႕ ဘဝမွာ ပထမဦးဆုံး ရည္းစားစာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

*****


ခ်ိဳျမိန္တဲ့စကား

'တာ့တာ'လို႕ လက္ျပႏႈတ္ဆက္တဲ့အခ်ိန္မွာ 'ေနာက္ေတြ႕တာေပါ့ေနာ္'လို႕ တိုးတိုးသာသာေလးေျပာတတ္တဲ့ နင့္ကို အရမ္း~ အရမ္း~ အရမ္း~ အရမ္းခ်စ္ေနမိတာကို ကိုယ့္ဘာသာ သတိထားမိတယ္။ ခြဲေနရတဲ့အခ်ိန္ထက္ ခြဲခြါရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ေလးမွာ ငါ နင့္ကိုခ်စ္မိတဲ့ အခ်စ္ေတြ ျမတ္ႏိုးရတာေတြကို ပိုျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားရတယ္။ ခ်စ္တယ္ အရမ္းခ်စ္တယ္ဟာ...

*****


ခ်စ္သူဆီသို႕ စာသဝဏ္

ႏွစ္ရွည္လမ်ား ခ်စ္လာခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူအတြက္ က်ေနာ္ ရည္းစားစာ ေရးပါမယ္။ စာထဲက အေၾကာင္းအရာက တကယ့္ကို သာမန္႐ိုး႐ိုး ေန႕စဥ္အျဖစ္အပ်က္ေတြပါ။ ဒီေန႕ အတူလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရတာ ေပ်ာ္လိုက္တာတို႕၊ မင္းေလးလက္ရာ ထမင္းဟင္းေတြ စားလို႕ေကာင္းလိုက္တာတို႕၊ ေနာက္တၾကိမ္ အဲဒီကို အတူသြားၾကစို႕တို႕၊ မင္းေလးနဲ႕ အတူရွိေနတဲ့ေန႕ေတြက စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာတို႕ စတာေတြကို ခပ္တိုတိုစာသားေတြနဲ႕ ေရးတယ္။ က်ေနာ့အတြက္ ရည္းစားစာဆိုတာ အခ်စ္ေတြကို သိေစဖို႕ နည္းလမ္းပါ။

အရမ္းကို စာေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္တာက ခ်စ္သူနဲ႕ ေတြ႕ျပီး ခြဲရတဲ့အခ်ိန္။ 'အင္း... ေနာက္ေတြ႕တာေပါ့ေနာ္'လို႕ ႏႈတ္ဆက္ျပီး ခြဲလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စာေရးခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္လာလို႕ ခ်က္ခ်င္း mail ပို႕တာေတြ၊ FAXနဲ႕ စကားလုံးေတြ ပုံေလးေတြ ပို႕တာမ်ိဳး လုပ္မိတယ္။ စာေရးျပီး ခ်ိပ္ပိတ္ျပီး လိပ္စာမေရးဘဲ ေနာက္တၾကိမ္ ခ်စ္သူနဲ႕ ေတြ႕တဲ့အခါ သူမမသိေအာင္ handbagထဲ တိတ္တိတ္ေလး ထိုးထဲ့ထားလိုက္တယ္.... အေတာ္ေအးတိေအးစက္ ႏိုင္တယ္ေနာ္။:D

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တကယ္ခ်စ္ရတဲ့သူနဲ႕ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနျပီးျပီဘဲဆိုျပီး ရည္းစားစာ ေရးမေပးေတာ့တာမ်ိဳးကေတာ့ တျဖည္းျဖည္း အနမ္းမေပးခ်င္ေတာ့တာမ်ိဳးနဲ႕ တူလာတယ္လို႕ ထင္တယ္။ က်ေနာ္က "အခ်စ္"ကို က်င့္သားရလာတာမ်ိဳးေတြ ေရသာခိုလာတာမ်ိဳးေတြ မလုပ္ခ်င္ဘူး။

တၾကိမ္လက္ဝယ္ရျပီးျပီဆိုျပီး ဒီအတိုင္းနဲ႕ ျပီးသြားေရာလား? အဲလိုမျဖစ္သင့္ဘူး မဟုတ္လား။ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုတာ အတူတူ စခ်စ္ၾကတဲ့အခ်ိန္က ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတယ္လို႕ က်ေနာ္က ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ယုံၾကည္တဲ့အတြက္ ခ်စ္သူကို ေသေသခ်ာခ်ာ အနမ္းေပးတာ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ရည္းစားစာ ေရးေပးတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္မိတယ္။ ေသခ်ာတာေပါ့! စခ်စ္တဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ေလးမဟုတ္ဘဲ ႏွစ္ေတြဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္သြားခ်င္တယ္။

လက္ထပ္ျပီး ေန႕ရက္ႏွစ္လေတြ ကုန္လြန္တဲ့တိုင္ ကိုယ့္ရဲ့ ခ်စ္ရသူအိမ္ေထာင္ဖက္ကို မပ်က္မကြက္ ရည္းစားစာ ေရးေပးေနႏိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆုံး ဂႏၴဝင္ေျမာက္တဲ့ ခ်စ္ခ်င္းပါပဲ။

*****


"ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ပါလိမ့္!!!"

"ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ပါလိမ့္! ဒီေလာက္ အတူတူရွိေနတာေတာင္၊ ဒီေန႕ေတာင္ အတူတူရွိေနရဲ့သားနဲ႕၊ မနက္ျဖန္ ေတြ႕ရမယ္ဆိုတာကို ေတြးမိလိုက္ရင္ ရင္တုန္လာျပီး ေနလို႕ထိုင္လို႕ကို မရခ်င္ေတာ့ဘူး.... ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ပါလိမ့္!!!"

*****


ထာဝရအျမဲ ခ်စ္ရသူအတြက္ စာသဝဏ္

ဒါက က်ေနာ္ "ဖူကူအိုကာ"မွာ တကၠသိုလ္တက္ေနတုန္းက အေၾကာင္းပါ။ အေတာ္ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးက သူတဖက္ခ်စ္ေနရသူကို ဖြင့္ေျပာရေကာင္းႏိုး ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိဘဲ ခံစားေနရတုန္းကေပါ့။ အဲဒါကို သိပ္စကားမ်ားတဲ့ ေယာက်္ားေလးတေယာက္က အဲဒီမိန္းကေလးကို "ဘာျဖစ္ျဖစ္ ပထမဆုံး ဖြင့္ေျပာလိုက္။ အဲလိုဆို ျပန္လက္ခံတာျဖစ္ျဖစ္၊ မေျပာေကာင္း မဆိုေကာင္း အျငင္းခံရတာျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေလ စိတ္ထဲ ေပါ့သြားမွာေပါ့" လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။

ဒါကိုၾကားျပီး က်ေနာ္က အ႐ူးလားလို႕ ထင္လိုက္မိတယ္။ ၾကိတ္ေဆြးေန ပူေလာင္ခံစားေနရတဲ့ တဖက္သတ္အခ်စ္စိတ္ကို 'စိတ္ေပါ့ပါးသြားဖို႕အတြက္နဲ႕' ဖြင့္ေျပာလိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ၊ 'ျပန္ခ်စ္ေစခ်င္လို႕' ဖြင့္ေျပာရတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီေကာင္က သူ႕အေတြးနဲ႕ မိန္းကေလးကို ေလွ်ာက္လုပ္ခိုင္းျပီး တကယ္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ စိတ္ေပါ့ပါးခ်င္တာမ်ိဳးလို႕ ထင္မိတယ္။

ခ်စ္သဝဏ္လႊာလည္း အတူတူဘဲ။ စိတ္ေပါ့ပါးေစရုံသက္သက္ ေပးတာမ်ိဳးက မဟုတ္ေသးဘူး။ ခ်စ္လို႕ အသိေပးရုံေလာက္နဲ႕ မျဖစ္သင့္ဘူး၊ တကယ့္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာခ်စ္မိလို႕ ျပန္ခ်စ္ေစခ်င္လို႕ ေပးရတာမ်ိဳးေလ။

ဒါနဲ႕ "ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ပါလိမ့္!!!"ဆိုတဲ့ စာဆိုရင္ တဖက္သတ္အခ်စ္နဲ႕ ၾကိတ္ခံစားေနရတာကို ဖြင့္မေျပာခင္လိုမ်ိဳး ဖတ္ရတယ္ မယ္ဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ျပီးသား သူေတြရဲ့စိတ္နဲ႕ ေရးထားတာပါ။

ဥပမာ ၾကာရွည္ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္လာျပီးေပမယ့္လည္း အဲလို အျမဲတမ္း တဖက္သတ္အခ်စ္လို ခံစားခ်က္နဲ႕ ရင္ခုန္တာေတြ၊ လြမ္းရတာေတြ၊ ေတြ႕ခ်င္စိတ္ျပင္းျပင္းပ်ပ်ျဖစ္တာေတြ စတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးနဲ႕ ခ်စ္သဝဏ္လႊာကို ေရးမယ္ဆိုရင္ ဒီအခ်စ္ဟာ ၾကိမ္းေသ အၾကာၾကီး အဓြန္႔ရွည္မွာလို႕ က်ေနာ္ကေတာ့ ယုံၾကည္တယ္။

*****


Diamond

"ခ်စ္တယ္" ... နင္က ဒီစကားလုံးကို ျငီးေငြ႕သြားမွာစိုးလို႕ ရင္ထဲမွာဘဲ ငါေလ အဲဒီစကားကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာေနမိတယ္ ... "ခ်စ္တယ္ .... ခ်စ္တယ္"... တကယ္ေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ ငါဖြင့္ေျပာခ်င္တာကို ၾကိတ္မွိတ္ျပီးေနခဲ့တာ။ ဒါေၾကာင့္ နင္ အရင္ အိပ္ခ်င္လာျပီး ငိုက္မ်ဥ္းေနတဲ့အခါက်မွ ငါက ဒီစကားကို ေျပာျဖစ္တယ္... "ခ်စ္တယ္ ..... သိလား.... ခ်စ္တယ္ဆို..." ငါေလ နားရြက္နားကပ္ျပီး တိုးတိုးေလး အၾကိမ္ၾကိမ္ေျပာမိတယ္.... "ခ်စ္တယ္.... ခ်စ္တယ္"...


*****


Read More...

Thursday, April 2, 2009

ခ်စ္သဝဏ္လႊာ


ခ်စ္သူထံ၊ သူငယ္ခ်င္းထံ၊ မိသားစုထံ ျပီးေတာ့ ၾကိဳးစားေနတဲ့သူမ်ားထံသို႕.........
ခ်စ္ခင္သူမ်ားထံ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေျပာျပခ်င္လို႕ က်ေနာ္ စာေတြအမ်ားၾကီး ေရးလိုက္ပါတယ္။

*****


ဇာတ္ေဆာင္မိတ္ဆက္

"ပူး" - အသက္ တႏွစ္။ စာသယ္ေပးတဲ့ မွ်ားနတ္ေမာင္။ "ခအဲဒဲ့"ေလးရဲ့ စာေတြကို သယ္ေပးရင္း သူမေလးကို တဖက္သတ္ ခ်စ္ေနမိသူ။


"ခအဲဒဲ့" - အသက္ ၁၇ႏွစ္။ "ပူး"ရဲ့ တဖက္သတ္ခ်စ္သူ။ သူမကိုယ္တိုင္လည္း တဖက္သတ္ ခ်စ္မိေနသူ။ "ပူး"ကို သူမ မျမင္ႏိုင္ပါ။


"နစြတ္အို႕" - "ယုကိ"ေလးရဲ့ ခ်စ္သူ။ ဘယ္ေတာ့ အျဖတ္ခံရမလဲလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက စိတ္ပူပန္ခံေနရသူ။


"ယုမိ" - အသက္ ၃ႏွစ္။ ဆိတ္ေတြၾကားမွာ နာမည္ၾကီး ဆိတ္မေလး။ "နစြတ္အို႕"နဲ႕ ခ်စ္ၾကိဳက္ေနဆဲ။


"မိုရွ" - စာေတြကို ဝါးစားတဲ့ဆိတ္။


"ဂုဖု" - "ဒိုမု"ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း။


"ငွက္ျဖဴ"


"ဒိုမု" - "ဂုဖု"ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း။


"ဂ်ိမု" - ၾကင္နာတတ္တဲ့ စတုရန္းပုံ မွ်ားနတ္ေမာင္။ "ပူး"ရဲ့ တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း။


"ခအဲဒဲ့"ရဲ့ ေမေမနဲ႕ "ခအဲဒဲ့"ငယ္ငယ္က


"ပူး"ရဲ့ အစ္ကို


*****




"နင္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ကတည္းက ဘာလုပ္လုပ္ အတူတူ... အျမဲတမ္း သူငယ္ခ်င္းလို႕ မွတ္ယူရင္း... စြဲစြဲျမဲျမဲ မွတ္ယူရင္း... ဒါေပမယ့္ အဲဒီထက္ကို ငါ့ရင္ထဲမွာ ၾကီးလာ~ ၾကီးမားလာတယ္။ ေတြးလိုက္တိုင္းလည္း ရင္ထဲမွာ တျဖည္းျဖည္း ၾကီးမားလာျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ နင္နဲ႕ ခုလို သူငယ္ခ်င္းလို ရင္းႏွီးေပ်ာ္ရႊင္ေနရတာ ပ်က္စီးသြားမွာ စိုးတာရယ္ေၾကာင့္.... ဒါေပမယ့္ေလ နင္နဲ႕ ရင္းႏွီးေလ ရင္းႏွီးလာေလေလ ငါရဲ့ စိတ္ေတြကို ထိမ္းခ်ဳပ္လို႕ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး.... ...ခ်စ္တယ္ .... ခ်စ္တယ္။ .... အရမ္းခ်စ္တယ္"



*****


ဖြင့္ဟဝန္ခံစာ
က်ေနာ္ ေကာင္မေလးေတြနဲ႕ ရည္းစားျဖစ္တဲ့ နည္းထဲက အမ်ားဆုံးနည္းကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ပထမဦးဆုံး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ခင္မင္လာျပီး အျမဲတမ္း အတူတူ အခ်ိန္ေတြက မ်ားလာျပီး မသိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၂ေယာက္လုံး တျပိဳင္ထဲ စိတ္ထဲမွာ ခ်စ္သူရည္းစားလို ခံစားလာရတာမ်ိဳးပါ။ ထမင္းအတူတူစား၊ ေစ်းအတူတူဝယ္ရင္း အလိုလို kiss ေပးမိျပီး "အီယား~ ခ်စ္မိသြားျပီ!!"လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ သတိထားမိတဲ့အခါမွာ ရည္းစားေတြ ျဖစ္ေနၾကျပီေလ။

ဒါေၾကာင့္ပါလို႕ ဆင္ေျခေပးတာ မဟုတ္ေပမယ့္ က်ေနာ္က "ခ်စ္တယ္" "ျပန္ခ်စ္ပါ"လို႕ ႐ိုး႐ိုးသားသား ဖြင့္ဟတဲ့ ရည္းစားစာ တခါမွ မေရးဖူးဘူး။ အဲဒီအစား ခ်စ္သူဆီကို ရည္ရြယ္တဲ့ ရည္းစားစာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ ရည္းစားစာဆိုတာ ခ်စ္သူကို ေပးတဲ့ စာမ်ိဳးေတြပါ။

ဒါေပမယ့္ ခုတခါေတာ့ ဒီစာအုပ္ကို ေရးရင္း စိတ္ကူးယဥ္အခ်စ္ကို ေတြးျပီး ရည္းစားစာေတြ အမ်ားၾကီးေရးျပီး၊ တဖတ္သက္ အခ်စ္နဲ႕ ခံစားေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ စကားေတြကို နားေထာင္ရင္း ခ်စ္သဝဏ္လႊာရဲ့ အေတြးအျမင္က ေျပာင္းသြားတယ္။

ဖြင့္ဟဝန္ခံစာ ခ်စ္သဝဏ္လႊာလည္း ေကာင္းတာပါဘဲေလ...

က်ေနာ္က အခ်စ္ကဗ်ာ ေကာင္းေကာင္းမေရးတတ္ေပမယ့္ "ခ်စ္တယ္"ဆိုတာကို ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း နားလည္လြယ္တဲ့ စကားလုံးသုံးျပီးေျပာတာ အေကာင္းဆုံးဆိုတာ ပိုေသခ်ာသြားတယ္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါေရးျပီး မေပးျဖစ္တဲ့ ရည္းစားစာေတြ ျဖစ္လည္း ရတယ္၊ မင္းအေၾကာင္းေတြးျပီး မအိပ္ႏိုင္တဲ့ ညေတြကို ကုန္လြန္ခဲ့တယ္လို႕ ခပ္ေဆြးေဆြး ရည္းစားစာျဖစ္လည္း ရပါတယ္။

ဒီလိုေတြးလိုက္ရင္ အခုအခ်ိန္အထိ ရွက္ျပီး မေရးရဲတဲ့ ခြၽဲခြၽဲႏြဲ႕ႏြဲ႕ စကားလုံးေတြလည္း သုံးရဲလာမယ္လို႕ ေတြးမိတယ္ေလ။

*****


"တို႕ တခါမွ မပို႕ျဖစ္တဲ့ စာေတြ နင့္ဆီကို ရည္ရြယ္ျပီး ေရးျဖစ္တာ သိလားဟင္?
ဘယ္တုန္းကမ်ား ဒီစာေတြနဲ႕ ဒီအံဆြဲထဲ အျပည့္ျဖစ္သြားတာပါလိမ့္။ ဒီစာေတြကို တံတားလုပ္ျပီး နင့္ဆီကို လာခဲ့မယ္ကြာ။
ၾကယ္ေရာင္ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
စာေတြနဲ႕ ဖန္ဆင္းထားတဲ့ တံတားကို ျဖတ္သန္းရင္း...
သီခ်င္းေလးညည္းျပီး..
ၾကိမ္းေသ ျပည့္ဝရမယ္လို႕ ၾကယ္ေႂကြကို ၾကည့္လို႕ ဆုေတာင္းရင္း...
တို႕ မင္းအိမ္ျပတင္းဝကို ဘယ္ေတာ့မ်ားမွာ ေခါက္ႏိုင္မလဲ?
အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ date ေနခဲ့ေပမယ့္လည္းေလ...."



*****

Read More...

Sunday, January 25, 2009

Hydroculture စိုက္ခ်င္ပါလွ်င္~


Hydrocultureဆိုတာ အရြယ္ငယ္ျပီး ေနရာမယူဘဲ၊ အိမ္တြင္းစိုက္ အပင္ငယ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ လက္လွမ္းမွီရာ စားပြဲစတာေတြေပၚ တင္ထား႐ုံနဲ႕တင္ စိတ္ၾကည္ႏူးမႈကို ရေစပါတယ္။

စိုက္ပ်ိဳးႏိုင္ေသာ အပင္မ်ား

Hydrocultureမွာ စိုက္ႏိုင္တဲ့ အပင္မ်ိဳးဆိုတာ အရိပ္မွာ ရွင္သန္ႏိုင္တာမ်ိဳးက သင့္ေတာ္ပါတယ္။ Hydrocultureက ေႏြလယ္ေခါင္ေခါင္ရဲ့ တိုက္႐ိုက္အလင္းကို ၾကာရွည္ခံရလွ်င္ ပန္းအိုးထဲမွာ အပူခ်ိန္ ျမင့္လာျပီး ေလဝင္ေလထြက္ ညံ့လာျခင္း၊ အျပင္မွာ စိုက္ပ်ိဳးလွ်င္ မိုးေရအိုင္ျပီး အျမစ္က ေအာက္ဆီဂ်င္ ျပတ္လပ္အားနည္းလာႏိုင္တဲ့အတြက္ အခန္းတြင္းမွာ ေကာင္းေကာင္း ရွင္ႏိုင္တာမ်ိဳးကို စိုက္သင့္ပါတယ္။

အခန္းတြင္းစိုက္အပင္မ်ား--->Pachira(パキラ), Pothos(ポトス), Dracaena(ドラセナ), yucca(ユッカ), Cordyline(コルディリネ), Sanderiana(サンデリアーナ), Sacahuista(トックリラン), peperomia(ペペロミア), Gajumal(ガジュマル), hedera(ヘデラ), Croton(クロトン), aglaonema(アグラオネマ), Spathiphyllum(スパティフィラム), selloum(セローム), Pumila(プミラ), and Alocasia odora(クワズイモ) စသျဖင့္...

ပန္းမ်ား---> Saintpaulia(セントポーリア), begonias(ベゴニア類), cyclamens(シクラメン), Rohdea japonica(オモト), and the Oriental orchids(東洋ラン) စသျဖင့္...

Hydroculture ျပဳလုပ္နည္း


Hydroculture ျပဳလုပ္ရန္ အေျခခံအားျဖင့္ Hydrocorn/ Hydaroball ရယ္၊ Ion exchange resin ရယ္၊ Container ရယ္ ရွိရင္ စိုက္လို႕ရပါျပီ။ Inner pot ရယ္ Water meter ရယ္က အထူးတလည္ မလိုအပ္ေပမယ့္ ရွိရင္ေတာ့လည္း ေကာင္းပါတယ္။ Inner pot က Container ထဲက ေရပမာဏကို အလြယ္တကူ ျမင္ႏိုင္ျပီး Ion exchange resinကို လဲလွယ္ရာမွာ လြယ္ကူေစပါတယ္။ Container ဒီဇိုင္းေျပာင္းခ်င္ရင္လည္း လြယ္ကူေစပါတယ္။ Water meter က ေဖာက္ထြင္းမျမင္ရတဲ့ Containerမ်ိဳးမွာ တိုင္းတာရ လြယ္ကူေစပါတယ္။ Inner pot ကိုသုံးတဲ့အခါ Hydrocornအေသးထည့္ရင္ အေပါက္ကေန အျမစ္ေတြတိုးထြက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ Hydrocorn အလတ္ဆိုက္နဲ႕အထက္ကို သုံးသင့္ပါတယ္။ Inner potမသုံးဘူးဆိုရင္ ပုံမွန္အားျဖင့္ေတာ့ Containerေအာက္ေျခမွာ Ion exchange resin စတာကိုခင္း၊ အေပၚမွာ Hydrocorn သံုးပုံတပုံခင္းျပီးမွ အပင္ကို စိုက္ရပါမယ္။ (ေျပာမယ့္သာေျပာတာ အိမ္မွာစိုက္ထားတာ ေအာက္ေျခမွာ Ion exchange resin လည္း မထည့္ထားပါဘူး။ ဆိုင္မွာ စိုက္ျပထားတာမွာ မထည့္ထားလို႕ပါ။ ဆိုင္က ပါလာတဲ့ Inner pot ကိုလည္း တအိုးမွာဘဲ ထည့္ထားတယ္။ က်န္ ၂အိုးက Container နဲ႕ မဆံ့လို႕ ျဖဳတ္ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။)

ထိန္းသိမ္းနည္း
ေနရာ
ေနေရာင္ တိုက္႐ိုက္မက်ေရာက္ႏိုင္သည့္ အလင္းေရာင္ရွိေသာေနရာတြင္ ထားပါ။ ေဖာက္ထြင္းျမင္ႏိုင္တဲ့ Containerကို ေနေရာင္မွာ ထားရင္ algaeမိႈ ေပါက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ သတိထားပါ။

ေရ
အပင္သန္တဲ့ ေႏြဦးကေန ေဆာင္းဦးကာလအထိ ၄/၅ရက္တခါ ေရေလာင္းပါ။ ၾကားကာလမွာ Hydaroballက ေရကို စုပ္ယူေပးထားတဲ့အတြက္ ေရသိပ္မေလာင္းလဲ ရပါတယ္။ ေဆာင္းဦးလြန္တဲ့အခါမွာ အပူခ်ိန္က်လာတဲ့အတြက္ အပင္က ေရသိပ္မစုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ေဆာင္းတြင္းမွာ Hydaroballက စိုထိုင္းေနတဲ့အတြက္ ေရကို မ်ားမ်ား စုပ္ယူထိန္းသိမ္းမထားႏိုင္ပါဘူး။

အာဟာရ
အာဟာရေပးျခင္းမွာ Ion exchange resin အာဟာရဆိုရင္ အာနိသင္ကုန္ဆုံးရက္အထိ အျခားေပးဖို႕ မလိုအပ္ပါဘူး။ Ion exchange resin အစား Hydroculture liquid ကို သုံးရင္ ၄လပိုင္းလလယ္ကေန ၉လပိုင္းလလယ္အတြင္း သုံးလို႕ရပါတယ္။ Hydrocultureမွာ အျမစ္က အာဟာရနဲ႕ တိုက္႐ိုက္ထိေတြ႕တဲ့အတြက္ ပ်စ္တဲ့အာဟာရသုံးရင္ အျမစ္ကို ဒဏ္ျဖစ္ေစပါတယ္။ သာမန္အာဟာရရည္ဆိုရင္ က်ဲေအာင္လုပ္ျပီးမွ သုံးပါ။

ေရအထည့္လြန္ျခင္း
Hydrocultureမွာ ေရ/ အာဟာရရည္ အထည့္လြန္ရင္ အျမစ္က ေအာက္စီဂ်င္ ျပတ္လပ္ျပီး အားနည္းလာမယ့္အတြက္ သတိထားပါ။ ပမာဏက Containerရဲ့ ၁၅%ေလာက္ရွိပါေစ။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းတြင္းမွာ Hydaroballက အနည္းငယ္ စိုထိုင္းေနတဲ့အတြက္ Containerထဲကေရကို စုပ္ယူစုေဆာင္းမေပးထားႏိုင္ပါဘူး။ ေရအေလာင္းလြန္ရင္ အျမစ္ေဆြးျခင္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

အိုးသစ္ေျပာင္းျခင္း
Ion exchange resin က အာနိသင္ ေလ်ာ့လာတဲ့အတြက္ တႏွစ္တခါေလာက္ အသစ္လဲလွယ္ေပးပါ။ Ion exchange resinေရာ Hydaroballကိုပါ လဲလွယ္ေပးရပါမယ္။ အျမစ္ေတြ ပြါးလာျပီး Inner Pot ရယ္ Containerနဲ႕မဆံ့ေတာ့တဲ့အခါမွာ ပိုၾကီးတဲ့အိုးနဲ႕ ေျပာင္းသုံးေပးပါ။ ကာလကေတာ့ ေႏြဦးပိုင္းေလာက္မွာ ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ Hydaroballအေဟာင္းေတြကို ေရေဆး အေျခာက္ခံျပီး ျပန္သုံးလို႕ရပါတယ္။



ကိုယ့္အတြက္လည္း ျပန္ဖတ္ရလြယ္ေအာင္ စိုက္ခ်င္သူေတြလည္း ကိုးကားႏိုင္ဖို႕ ဤမွဆိုက္ တခ်ိဳ႕တဝက္အား ဘာသာျပန္ပါသည္။ (http://www9.plala.or.jp/mosimosi/green/hydro.htm)

Read More...

Tuesday, August 26, 2008

ဂ်ပန္ပုံျပင္(၅)


အေျပးခ်ံပီယံ


ရြာတရြာမွာ အေျပးအလြန္ေတာ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။
ေတာ္ေတာ္ကို အေျပးျမန္လြန္းလို႕ အားလုံးက "အေျပးခ်ံပီယံ"လို႕ ေခၚၾကတယ္။
တေန႕မွာ "အေျပးခ်ံပီယံ"က သူခိုးေနာက္ကို ေျပးလိုက္ေနတုန္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေနလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ သြားဆုံတယ္။
"ဟ! ဘာျဖစ္တာတုန္း? ဒီေလာက္ထိ အလွ်င္စလို ျဖစ္ေနရတာတုန္းကြ?"
လို႕ သူငယ္ခ်င္းက ေမးတဲ့အခါ "အေျပးခ်ံပီယံ"က
"သူခိုးေနာက္ကို လိုက္ေနတာ"
"ဘာရယ္! သူခိုး ဟုတ္လား! ဘယ္မွာလဲ? ဘယ္မွာလဲ?"
"ဟိုးမွာေလ၊ ေနာက္ကေန ေျပးလာလိမ့္မယ္"

***


လမင္းထဲက ယုန္ကေလး


ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေမ်ာက္ရယ္၊ ေျမေခြးရယ္၊ ယုန္ရယ္က ဘုရားသခင္ထံ သြားေလွ်ာက္တယ္။
"အရွင္ဘုရား လူသားအျဖစ္ ျပန္လည္ေမြးဖြားေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါ"
အဲဒီအခါ ဘုရားသခင္က
"လူသားအျဖစ္ရခ်င္ရင္ ကိုယ့္ရဲ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္နဲ႕ လူေတြကို တည္ခင္းေကြၽးေမြးပါ"
ဒါနဲ႕ ေမ်ာက္က ေတာင္ေပၚကေန သစ္ခ်သီး၊ တည္သီးေတြ ယူလာတယ္။
ေျမေခြးက ေခ်ာင္းထဲကေန ငါးေတြ ဖမ္းလာတယ္။
ဒါေပမယ့္ ယုန္ရဲ့ စားစရာက ႏူးညံ့တဲ့ ျမက္ပင္ေတြျဖစ္တယ္။
အခုက ေဆာင္းတြင္းျဖစ္လို႕ ႏူးညံ့တဲ့ ျမက္ေတြ တစ္ပင္မွ မရွိပါဘူး။
"ဒုကၡဘဲ။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့?"
ယုန္က စိတ္ဓာတ္က်ျပီး ေမ်ာက္နဲ႕ ေျမေခြးတို႕ဆီ ျပန္လာခဲ့တယ္။
"ဖိုးေရႊယုန္၊ မင္းရဲ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြ ဘယ္မွာလဲ"
"ဟင္အင္း၊ ျမက္ေတြ အားလုံး ေျခာက္ကုန္ျပီ။ သစ္ဖူးေတြလဲ မထြက္ေသးဘူး"
လို႕ ေျဖလိုက္တဲ့အခါ ေမ်ာက္က
"ဒါဆို မင္းေတာ့ အျမဲတန္း ယုန္ျဖစ္ေနေတာ့မွာ"
"ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္။ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြ မရွိဘဲနဲ႕ မင္းဘယ္လိုလုပ္ လူဘဝ ဝင္စားလို႕ ရမွာလဲ"
ေျမေခြးကပါ ဝင္ေျပာလိုက္တယ္။
"ေတာင္းပန္ပါတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ ထပ္ေစာင့္ေပးပါဗ်ာ"
ေနာက္ရက္မွာ ယုန္က ေတာင္ေပၚသြားျပီး သစ္ေျခာက္ေတြ စုလာခဲ့တယ္။
ျပီးေတာ့ ေမ်ာက္နဲ႕ ေျမေခြးေရွ႕မွာ သစ္ေျခာက္ေတြ ပုံလိုက္ျပီး ဒီလို ေျပာလိုက္တယ္။
"ခု စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ ခ်က္ေပးမွာမို႕ မီးညႇိေပးပါ"
ေမ်ာက္နဲ႕ ေျမေခြးက မီးညႇိေပးလိုက္တဲ့အခါ သစ္ေျခာက္ေတြက ဝုန္းခနဲ မီးထေတာက္ေတာ့တယ္။
"က်ေနာ့ရဲ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္က မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္.... ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့ကို ကင္ျပီး လူသားေတြအတြက္ စားေသာက္ဖြယ္လုပ္ပါ့မယ္"
လို႕ေျပာျပီး မီးပုံထဲ ခုန္ခ်လိုက္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ကေန ဘုရားရွင္ ႂကြလာျပီး ဖ်က္ခနဲ ယုန္ကို ေပြ႕ခ်ီျပီး ေကာင္းကင္ကို ျပန္တက္သြားတယ္။
အျဖစ္အပ်က္က ျမန္လြန္းတာမို႕ ေမ်ာက္ေရာ ေျမေခြးပါ လန္႕ဖ်န္႕သြားတယ္။
ဒီအခါ ဘုရားရွင္က
"ေမ်ာက္ေရာ ေျမေခြးပါ လူသားအျဖစ္ ျပန္လည္ေမြးဖြားခြင့္ရဖို႕ က်ိန္းေသပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို ကိုယ့္ရဲ့ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြနဲ႕ လူသားေတြကို ေကြၽးေမြးလို႕ဘဲ။ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယုန္ကို ပိုျပီး ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ ကိုယ့္အသက္နဲ႕ ရင္းျပီး လူသားေတြကို ေကြၽးေမြးခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယုန္ကို 'လမင္း'တိုင္းျပည္ကိုေခၚသြားမယ္။ အဲဒီမွာ တသက္လုံး ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ထားမယ္"
လို႕ ေျပာရင္း ဘုရားရွင္က ယုန္ကို ေပြ႕ပိုက္ယင္း ေကာင္းကင္အျမင့္ထဲ တက္သြားတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႕ ယုန္က လမင္းေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္သြားပါေတာ့တယ္။

***


Read More...

Sunday, August 24, 2008

ဂ်ပန္ပုံျပင္(၄)


ထမင္းဆုပ္ေလး ♪ ဂလုတ္ ~ ဂလုတ္ ♪


ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက သစ္ခုတ္သမား အဖိုးအိုက ေတာထဲမွာ ေန႕လည္စားစားဖို႕ သစ္ျမစ္ေပၚထိုင္ရင္း ထမင္းဘူးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။
"အိမ္က အဖြားၾကီး ဆုပ္ေပးလိုက္တဲ့ ထမင္းဆုပ္က သိပ္အရသာရွိတာ"
တစ္ေယာက္ထဲစကားေျပာရင္း ဝါးဖက္နဲ႕ ထုပ္ထားတဲ့ ထမင္းထုပ္ကို ျဖည္လိုက္တုန္းမွာ
"ဘုတ္" ဆို ထမင္းဆုပ္တစ္ခုက ေျမၾကီးေပၚျပဳတ္က်ျပီး ဂလုတ္ ~ ဂလုတ္ နဲ႕ ေဘးနားက တြင္းေပါက္ထဲ လိမ့္က်သြားေတာ့တယ္။
"အာ~~ ႏွေမ်ာစရာၾကီး"
အဖိုးအိုက တြင္းထဲေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ တြင္းနက္ထဲက ဒီလို သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။
♪ထမင္းဆုပ္ေလး ဘုတ္ခနဲ ဂလုတ္ ~ ဂလုတ္
♪ဂလုပ္ နဲ႕ တြင္းထဲလိမ့္က်♪
"ထူးဆန္းလိုက္တာ၊ ဘယ္သူသီခ်င္းဆိုေနတာပါလိမ့္?
ဒီေလာက္သာယာတဲ့အသံ တခါမွ မၾကားဖူးဘူး။
ဘာပါလိမ့္။ ေရာ့ ေနာက္တခု"
အဖိုးအိုက ထမင္းဆုပ္ ေနာက္တခုကို တြင္းထဲ ပစ္ခ်ၾကည့္လိုက္တယ္။
အဲဒီအခါ သီခ်င္းသံက ျပန္ၾကားရျပန္တယ္။
♪ထမင္းဆုပ္ေလး ဘုတ္ခနဲ ဂလုတ္ ~ ဂလုတ္ ~
♪ဂလုပ္~ နဲ႕ တြင္းထဲလိမ့္က်~♪
"ဒါ စိတ္ဝင္စားစရာဘဲ"
အဖိုးအိုက အေတာ္ေပ်ာ္သြားျပီး ထမင္းဆုပ္ေတြအားလုံးကို တခုမွ မစားဘဲ တြင္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။
ေနာက္ရက္မွာ အဖိုးအိုက မေန႕ကထက္ ထမင္းဆုပ္ေတြ ပိုယူခဲ့ျပီး ေတာင္ေပၚတက္ခဲ့တယ္။
ေန႕လည္ေရာက္တဲ့အခါ ဂလုတ္ ~ ဂလုတ္ ~ ဆိုျပီး ထမင္းဆုပ္ေတြကို တြင္းထဲခ်ၾကည့္တယ္။
ခ်လိုက္တိုင္း တြင္းထဲကေန မေန႕ကလို သီခ်င္းသံေလးကို ၾကားရတယ္။
"အယ္~ ထမင္းဆုပ္ေတြ ကုန္သြားျပီ။ ဒါေပမယ့္ ထပ္နားေထာင္ခ်င္ေသးတယ္။ ..ဟာ! ဟုတ္ျပီ၊ တြင္းထဲဝင္ျပီး ေတာင္းပန္ၾကည့္ရမယ္"
အဖိုးအိုက ထမင္းဆုပ္လိုမ်ိဳး တြင္းထဲ လွိမ့္ဆင္းလိုက္တယ္။
တြင္းထဲေရာက္ေတာ့ ေရတြက္လို႕မရႏိုင္ေအာင္မ်ားတဲ့ ႂကြက္ေတြကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
"ႂကြပါ၊ အဖိုးအို ခင္ဗ်ာ၊ အရသာရွိတဲ့ ထမင္းဆုပ္ေတြ စားရလို႕ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္"
ႂကြက္ေတြက ေခါင္းေသးေသးေလးေတြကို ညြတ္ျပီး အဖိုးအိုကို အ႐ိုအေသေပးၾကတယ္။
"ကဲ! ဒီတစ္ခါ က်ေနာ္တို႕အလွည့္ပါ၊ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႕ ေကာက္ညင္းဆန္ေထာင္းျပီး ေကြၽးပါ့မယ္"
ႂကြက္ေတြက သစ္ဆုံနဲ႕ ေထာင္းတံကို ထုတ္လာျပီး
♪ဒုန္း~ ႂကြက္ကေလးေတြ ေကာက္ညင္းေထာင္းတယ္
♪ဒုန္း~ ဒုန္း~ တြင္းထဲမွာကြယ္~♪
လို႕ သီခ်င္းဆိုရင္း ေကာက္ညင္းကို စေထာင္းၾကတယ္။
"ဒါ အရသာ အရမ္းရွိတဲ့ ေကာက္ညင္းဘဲ။ သီခ်င္းေရာ ေကာက္ညင္းပါ နတ္သုဒၶာလိုပါဘဲလား"
အဖိုးအိုကို ေကြၽးေမြး႐ုံသာမက လိုခ်င္တာေပးမယ္လို႕ေျပာတဲ့အတြက္ ဆုေတာင္းျပည့္အေဆာင္ေလးကို လက္ေဆာင္ရလိုက္ျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္။
"အဖြားၾကီး၊ မင္းဘာလိုခ်င္သလဲ?"
လို႕ အဖိုးအိုက ေမးလိုက္တယ္။
"အင္းေနာ္.. လိုခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိုက္မလဲ"
ဆိုျပီး ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
"ဒါဆို စမ္းသပ္ၾကည့္လိုက္မယ္"
အဖိုးအိုက အေဆာင္လက္ဖြဲ႕ကို လူပုံသ႑န္လို လုပ္ၾကည့္လိုက္႐ုံနဲ႕ အဖိုးအိုရဲ့ တင္ပုလင္ေခြေပၚမွာ ကေလးေလး ေပၚလာတယ္။
တကယ့္ လူသား ကေလးအစစ္ေလးပါ။
အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႕ အဖိုးအိုနဲ႕ အဖြားအိုက ကေလးကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္သြားၾကပါေတာ့တယ္။

***


ပင္လယ္ေရ ဘာေၾကာင့္ငံ?



ဟိုးတုန္းက ရြာတရြာမွာ သူဆင္းရဲတစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။
တညေနမွာ သူ႕ဆီကို မုတ္ဆိတ္ျဖဴေတြနဲ႕ အဖိုးအိုတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။
"လမ္းေပ်ာက္လာလို႕ တစ္ညတည္းခြင့္ေပးပါကြယ္"
"ဟာ! ဟုတ္လား။ ဒုကၡေတြ႕လာတာေပါ့။ တည္းပါ ခင္ဗ်ာ၊ ရပါတယ္"
သူဆင္းရဲဟာ ႐ို႐ိုေသေသနဲ႕ အဖိုးအိုကို တည္းခိုခြင့္ ျပဳလိုက္တယ္။
ေနာက္တစ္ရက္မွာ အဖိုးအိုက ေသးငယ္တဲ့ ေက်ာက္ဆန္ေထာင္းဆုံကို လက္ေဆာင္ေပးျပီး
"တည္းခိုခြင့္ေပးလို႕ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႕ ေပးတာ။ ဒါ ထူးျခားတဲ့ ေက်ာက္ဆုံကြဲ႕။ ညာဘက္ကို လွည့္ရင္ လိုခ်င္တာေတြ ထြက္လာမယ္၊ ဘယ္ဘက္ကို ျပန္လွည့္ရင္ေတာ့ ထြက္တာေတြ ရပ္သြားမယ္။ မရပ္ခင္အထိ ဆက္တိုက္ထြက္ေနမွာမို႕ သတိေတာ့ထားကြဲ႕"
လို႕ေျပာျပီး ထြက္ခြါသြားေတာ့တယ္။
သူဆင္းရဲဟာ ေက်ာက္ဆုံကို လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။
"ဆန္ေတြထြက္လာခဲ့၊ ဆန္ေတြထြက္လာခဲ့"
အဲဒီအခါ ေက်ာက္ဆုံထဲကေန ျဖဴေဖြးေနတဲ့ ဆန္ေတြ ထြက္က်လာတယ္။
အလ်င္စလိုနဲ႕ ဘယ္ဘက္ကို ျပန္လွည့္လိုက္တဲ့အခါ ဆန္ထြက္တာ ရပ္သြားတယ္။
"ဟယ္!! အဆန္းပါလား!"
သူဆင္းရဲက ဆန္ေတြ ငါးေတြ အမ်ားၾကီး ထြက္က်လာေအာင္လုပ္ျပီး ေဘးနားက အိမ္ေတြကိုပါ လိုက္ေဝေပးတယ္။
သူဆင္းရဲရဲ့ အိမ္နားမွာ ေလာဘၾကီးတဲ့ အကိုတစ္ေယာက္ေနတယ္။
အဲဒီ အကိုက သူ႕ညီ ႐ုတ္တရက္ ခ်မ္းသာလာတာကို မသကၤာလို႕ တိတ္တိတ္ေလး လာေခ်ာင္းၾကည့္တယ္။
"တယ္ဟုတ္ပါလား။ အားလုံးက ဟို ေက်ာက္သားဆုံရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ေပါ့။ ပြတာဘဲ"
ညဘက္ေရာက္ေတာ့ အကိုျဖစ္သူဟာ အိမ္ထဲတိတ္တဆိတ္ဝင္ျပီး ေက်ာက္ဆုံကို ခိုးသြားေတာ့တယ္။
ျပီးေတာ့ ေလွနဲ႕ ပင္လယ္ထဲကို ထြက္ေျပးလာတယ္။
"ဒီေလာက္ထိေရာက္မွေတာ့ ကိစၥမရွိေလာက္ဘူးထင္ရဲ့"
အကိုျဖစ္သူက ေလွကို အားကုန္ ေလွာ္ခတ္လာတာေၾကာင့္ ဗိုက္ဆာလာတယ္။
အဲဒါနဲ႕ ယူလာတဲ့ ထမင္းဆုပ္ကို ထုတ္ယူလိုက္ျပီး
"ဟုတ္ျပီ။ ဆားျဖဴးစားရင္ ပိုအရသာရွိမွာ။ လာေလေရာ့! ဆားေတြထြက္၊ ဆားေတြထြက္"
လို႕ ေက်ာက္ဆုံကို လွည့္လိုက္တာ ဆားေတြ မတရား ထြက္က်လာျပီး ခ်က္ခ်င္း ေလွထဲ အျပည့္ျဖစ္သြားတယ္။
"အားးးးးးး ရပ္! ခုရပ္! ရပ္ပါေတာ့"
ေလာဘသား အကိုက ေက်ာက္ဆုံကေန ပစၥည္းေတြ ထြက္က်လာတဲ့နည္းကိုဘဲ သိျပီး ျပန္ရပ္ေအာင္လုပ္ဖို႕နည္းကို မၾကည့္မိဘူး။
ဆားေတြက ေလွထဲ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာျပီး ေနာက္ဆုံး ေလွလဲ ပင္လယ္ထဲ နစ္ျမဳပ္သြားေတာ့တယ္။
ခုထက္ထိတိုင္ အဲဒီေက်ာက္ဆုံက လည္ေနျပီး ဆားေတြကို ထုတ္ေနတုန္းပါဘဲ။
ဒါေၾကာင့္ ပင္လယ္ေရေတြက ငံေနရတာေပါ့ကြယ္။

Read More...

Thursday, August 21, 2008

ဂ်ပန္ပုံျပင္(၃)


သရဲပုံေတြ ဘာသာျပန္ရတာ ေရးရင္းကိုယ့္ဘာသာလန္႕ေနရတာမို႕ ဒီတခါ ဂ်ပန္ရဲ့ ႐ိုးရာ ရာဇဝင္ပုံျပင္ေတြ ေရးလိုက္ပါတယ္။ သရဲပုံျပင္ေတြက "ပုံျပင္တစ္ရာ"ဆိုျပီး အပုဒ္ ၁၀၀ တိတိရွိပါတယ္။ ေတာ္ၾကာအပုဒ္ ၁၀၀လုံး ဘာသာျပန္လို႕ျပီးတဲ့အခါ သရဲလာေျခာက္မွာ စိုးရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိပ္ရာဝင္ ပုံျပင္ေတြ ေျပာင္းဖတ္ေနတာ။ ဘာသာျပန္ဖို႕ ဆီပုံးမွာ လာေအာ္တဲ့ ကိုနိလဲ သားသားမီးမီးေလးရရင္ ပုံျပင္ေတြ ေျပာျပလို႕ရေအာင္လို႕။

ပန္းမ်ားပြင့္ေစသူ


ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ရြာတရြာမွာ အဖိုးအိုနဲ႕ အဖြားအိုတို႕ ေနထိုင္ၾကတယ္။
သူတို႕မွာ သားသမီးမရွိလို႕ "ဖိုးျဖဴ"လို႕ေခၚတဲ့ ေခြးေလးကို သားသမီအျဖစ္အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္။
တရက္မွာ "ဖိုးျဖဴ"က လယ္ကြက္ထဲမွာ ေဟာင္ေနတယ္။
"ဒီေနရာကိုတူး ဝုတ္-ဝုတ္၊ ဒီေနရာကိုတူး ဝုတ္-ဝုတ္"
"ဟယ္? ဒီေနရာကိုတူးလို႕ ေဟာင္ေနတာမ်ားလား။ ေကာင္းျပီ ေကာင္းျပီ၊ တူးၾကည့္တာေပါ့ "
အဖိုးအိုက တူးၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ
"ဟာ! အံ့ဩစရာ!!"
ေျမၾကီးထဲကေန ေရႊျပားေငြျပားေတြ အမ်ားၾကီး ထြက္လာတယ္။
ဒီအေၾကာင္းကိုၾကားတဲ့ အိမ္နီးခ်င္း ေလာဘသမား အဖိုးအိုက
"ငါလည္း ေရႊျပားေငြျပားေတြ ရေအာင္လုပ္မယ္။ မင္းေခြး"ဖိုးျဖဴ"ကို ငါ့ ခဏငွါး"
ေလာဘသမား အဖိုးအိုက "ဖိုးျဖဴ"ကို အတင္းအၾကပ္ လယ္ထဲဆြဲေခၚသြားတယ္။
ျပီးေတာ့ မႏွစ္သက္တဲ့ "ဖိုးျဖဴ"က ကိန္ ကိန္လို႕ ေအာ္တဲ့ေနရာကို တူးၾကည့္တဲအခါ ပုပ္ေနတဲ့ အမိႈက္ေတြအမ်ားၾကီး ထြက္လာတယ္။
"ဒီဘာမွအသုံးမက်တဲ့ ေခြးစုတ္"
စိတ္တိုေနတဲ့ ေလာဘသားအဖိုးအိုက "ဖိုးျဖဴ"ကို ႐ိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ျပစ္လိုက္တယ္။
"ဖိုးျဖဴ"ကို ဆုံး႐ႈံးလိုက္ရတဲ့ အဖိုးအိုနဲ႕ အဖြားအိုက ငိုယိုျပီး "ဖိုးျဖဴ"အေလာင္းကို လယ္ကြက္ထဲမွာ ျမႇဳပ္ျပီး သစ္သားတိုင္စိုက္လို႕ အုပ္ဂူေလး လုပ္ေပးထားလိုက္တယ္။
ေနာက္တစ္ရက္မွာ အဖိုးအိုနဲ႕ အဖြားအိုက "ဖိုးျဖဴ"ရဲ့ အုတ္ဂူကို အလြမ္းေျပသြားတဲ့အခါ "ဖိုးျဖဴ"ရဲ့ အုတ္ဂူက သစ္သားတိုင္က တညထဲနဲ႕ သစ္လုံးၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။
အဖိုးအိုနဲ႕ အဖြားအိုလည္း အဲဒီသစ္လုံးၾကီးနဲ႕ ဆန္ၾကိတ္ဆုံလုပ္ျပီး ေကာက္ညင္းဆန္ကို ဖြပ္ၾကတယ္။
အဲဒီအခါ ထူးဆန္းလွစြာနဲ႕ ေကာက္ညင္းေတြၾကားကေန ရတနာေတြ အမ်ားၾကီး ထြက္လာက်တယ္။
ဒါကိုၾကားတဲ့ ေလာဘသမား အဖိုးအိုက
"ငါလည္း ေကာက္ညင္းဆန္ ဖြတ္ျပီး ရတနာေတြရေအာင္လုပ္မယ္။ မင္းဆုံကို ငါ့ငွါးစမ္း"
လို႕ ဆုံကို အတင္းအၾကပ္ငွါးယူသြားျပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေကာက္ညင္းဆန္ ဖြပ္ၾကည့္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ထြက္လာသမွ်အားလုံးက ေက်ာက္ခဲေတြဘဲျဖစ္တယ္။
"တယ္!!!!!!! ဒီဆုံအစုတ္!"
စိတ္တိုေနတဲ့ ေလာဘသားအဖိုးအိုဟာ ဆုံကို ပုဆိန္နဲ႕ေပါက္ျပီး မီး႐ိႈ႕ျပစ္လိုက္တယ္။
တန္ဖိုးထားရတဲ့ ဆန္ၾကိတ္ဆုံကို မီး႐ိႈ႕ခံလိုက္ရတဲ့ အဖိုးအိုနဲ႕အဖြားအိုက ျပာေတြကို ဇကာနဲ႕ထည့္ျပီး ျပန္ဖို႕လုပ္ၾကတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျပာေတြက ေလနဲ႕လြင့္ျပီး သစ္ေျခာက္ပင္မွာ အသာအယာ ကပ္ကုန္တယ္။
အဲဒီအခါ ျပာေတြကပ္သြားတဲ့ ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ သစ္ပင္က ဆာခူရာေတြ အျပည့္ပြင့္ကုန္ေတာ့တယ္။
အဖိုးအိုက အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။
"ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ သစ္ပင္က ပန္းေတြပြင့္ေစေရာ့ဟယ္~~"
လို႕ ေျပာရင္း ျပာေတြပက္ရင္းနဲ႕ သစ္ေျခာက္ပင္ကို ပန္းေတြပြင့္ေအာင္ လုပ္ေတာ့တယ္။


တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီအနားကို ရွင္ဘုရင္က တိုင္းခန္းလွည့္းလည္တာတဲ့ ၾကဳံသြားတယ္။
"အိုး! ဒါအံ့ဩစဖြယ္ဘဲ"
ရွင္ဘုရင္က အေတာ္ဝမ္းသာအားရျဖစ္ျပီး အဖိုးအိုကို ဆုလက္ေဆာင္ အမ်ားၾကီး ေပးသနားေတာ္မူလိုက္တယ္။
ဒါကိုျမင္တဲ့ ေလာဘသမား အဖိုးအိုက
"ငါလည္း ပန္းပြင့္ေအာင္လုပ္ျပီး လက္ေဆာင္ပဏၰာရေအာင္လုပ္မယ္။ အဲဒီျပာေတြ ငါ့ကိုေပးစမ္း"
အတင္းအၾကပ္ ျပာေတြလုယူျပီး ဘုရင္ကို သြားေလွ်ာက္တယ္။
"ဘုရင္မင္းၾကီး ဒီျပာေတြက ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး ပိုင္တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးက သစ္ေျခာက္ပင္ကို ပန္းပြင့္ေအာင္လုပ္ျပေပးမယ့္အတြက္ ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳးကိုလည္း ဆုလက္ေဆာင္ ေပးသနားပါ။ ကဲ-- လာေလေရာ့--"
ေလာဘသား အဖိုးအိုက ဘုရင္မင္းျမတ္ေရွ႕မွာ ပန္းေတြ အမ်ားၾကီးပြင့္တာ ျပခ်င္လို႕ ျပာေတြအားလုံးကို တျပိဳင္ထဲ ပက္လိုက္တယ္။
ဒီအခါ ျပာေတြက ရွင္ဘုရင္ရဲ့ မ်က္လုံးထဲ ဝင္ကုန္လို႕ ေလာဘသမား အဖိုးအိုလည္း အမ်က္ေတာ္ရွခံရျပီး သတ္ျဖတ္ခံလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

***


ေကာက္႐ိုးသူႂကြယ္


ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက လူငယ္တစ္ေယာက္က ဘုရားေက်ာင္းသြားျပီး "ကန္ႏြန္း"အရွင္ (နတ္ဘုရားအမည္)ဆီမွာ ဆုေတာင္းတယ္။
"သူေ႒းျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါ"
ဒီအခါ "ကန္ႏြန္း"အရွင္က မိန္႕ၾကားတယ္။
"ဒီကေနထြက္ျပီး ပထမဆုံး ဆုပ္ကိုင္မိတဲ့အရာက မင္းကို သူေ႒းျဖစ္ေစလိမ့္မယ္"
ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့လူငယ္က ဘုရားေက်ာင္းက ထြက္လိုက္တာနဲ႕ ေက်ာက္ခဲနဲ႕ ခလုတ္တိုက္မိျပီး ဒလိမ့္ေကာက္ေကြး ျပဳတ္က်သြားတယ္။
အဲဒီအခါ ေကာက္႐ိုးတစ္မွ်င္ကို ဆုပ္ကိုင္မိသြားတယ္။
"'ကန္ႏြန္း'အရွင္ မိန္႕ၾကားလိုက္တဲ့ ပထမဆုံး ဆုပ္ကိုင္မိတဲ့အရာတဲ့ ဒါမ်ားလား? အင္းမ္... ဒါနဲ႕ သူေ႒းျဖစ္မယ္လို႕ ဘယ္လိုမွ မထင္ေပမယ့္လည္း...."
လူငယ္က ေခါင္းလိမ္စဥ္းစားရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာတုန္း ပိတုံးတစ္ေကာင္က တဝီဝီပ်ံလာတယ္။
လူငယ္က ပိတုံးေကာင္ကိုဖမ္းျပီး ေကာက္႐ိုးဖ်ားမွာ ခ်ည္ျပီးေဆာ့ရင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။
ဒီအခါ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဘက္က သားနားတဲ့ကားတစ္စီးလာရပ္ျပီး အထဲက ကေလးငယ္ကေျပာလိုက္တယ္။
"အဲဒီ ပိတုံး လိုခ်င္လို႕ပါ"
"အင္း ရတယ္၊ ယူေလ"
လူငယ္က ကေလးကို ပိတုံးခ်ည္ထားတဲ့ ေကာက္႐ိုးမွ်င္ကို ေပးလိုက္တဲ့အခါ ေနာက္လိုက္အိမ္ထိန္းက ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႕ လိေမၼာ္သီး ၃လုံးေပးလိုက္တယ္။
"ေကာက္႐ိုးကေတာ့ လိေမၼာ္သီးျဖစ္လာျပီ"
ဆက္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့အခါ လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ လည္ေခ်ာင္းေျခာက္လိုက္တာဆိုျပီး ညည္းညဴေနတာ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။
"ေရာ့၊ အစား လိေမၼာ္သီးစားပါ"
အမ်ိဳးသမီးက လိေမၼာ္သီးစားျပီး က်န္းမာလာတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႕ အရမ္းလွတဲ့ ပိတ္အုပ္ကို ေပးလိုက္တယ္။
"ဒီတခါ လိေမၼာ္သီးက ပိတ္စျဖစ္လာျပီ"
လူငယ္က ပိတ္စကို ကိုင္ျပီး ေလွ်ာက္လာတုန္း ေခြလဲေနတဲ့ ျမင္းတစ္ေကာင္နဲ႕ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕တယ္။
"ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲခင္ဗ်?"
"ျမင္းက ေရာဂါနဲ႕ လဲေနလို႕။ ျမိဳ႕ကိုသြားျပီး ပိတ္စနဲ႕ လဲလွယ္မလို႕ စိတ္ကူးထားတာ။ ဒီေန႕မွ ပိတ္စမရရင္ေတာ့ ဒုကၡပါဘဲ"
"ဒါဆို ဒီပိတ္နဲ႕ ျမင္းနဲ႕ လဲမလား?"
လူငယ္က ေျပာလိုက္တဲ့အခါ အမ်ိဳးသားလည္း ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ပိတ္စကိုယူျပီး ျပန္သြားေတာ့တယ္။
လူငယ္လည္း ျမင္းကို ေရတိုက္လိုက္ ကိုယ္ကိုပြတ္သပ္လိုက္ လုပ္ေပးတဲ့အခါ ျမင္းက နဂိုလို ျပန္က်န္းမာလာတယ္။
ေသခ်ာၾကည့္မိတဲ့အခါ အေတာ္ခန္႕ညားသန္မာတဲ့ ျမင္းျဖစ္ေနတယ္။
"ဒီတခါေတာ့ ပိတ္စက ျမင္းျဖစ္လာျပီ"
ျမင္းကို ဆြဲျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာတုန္း ဒီတစ္ခါ အိမ္ေျပာင္းေနတဲ့ မိသားစုနဲ႕ ေတြ႕တယ္။
ဒီအခါ အိမ္ရွင္အမ်ိဳးသားက လူငယ္ရဲ့ ျမင္းကိုၾကည့္ျပီး ေျပာလိုက္တယ္။
"႐ုတ္တရက္ ခရီးထြက္ဖို႕ ျဖစ္လာလို႕၊ ျမင္းလိုေနတာ၊ အဲဒီျမင္းနဲ႕ ငါ့အိမ္ရယ္ လယ္ရယ္နဲ႕ လဲလွယ္ႏိုင္မလားကြယ့္"
လူငယ္က ၾကီးက်ယ္ခန္႕ညားတဲ့ အိမ္ၾကီးအိမ္ေကာင္းနဲ႕ က်ယ္ျပန္႕တဲ့ လယ္ေတြ ပိုင္ဆိုင္လိုက္ျပီး သူေ႒းၾကီး ျဖစ္လာတယ္။
ေကာက္႐ိုး တစ္မွ်င္ကေန သူေ႒းၾကီးျဖစ္လာလို႕ အားလုံးက အဲဒီလူငယ္ကို "ေကာက္႐ိုးသူႂကြယ္"လို႕ ေခၚၾကသတဲ့ကြယ္။

Read More...

Saturday, August 9, 2008

ဂ်ပန္ပုံျပင္(၂)


ငရဲျပည္သို႕ တေခါက္ 



ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက "နစ္ကိုး"ျမိဳ႕ရဲ့ "ရွကိုးဂ်ိ"ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ "ခကုဂဲန္း ေရွာနင္း" လို႕ေခၚတဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီး တစ္ပါးရွိတယ္။
တေန႕ေတာ့ "ေရွာနင္း"ဟာ ေဘးေစာင္း လွဲလ်က္သားနဲ႕ ေသဆုံးသြားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ သူ႕ ကိုယ္ခနၶာက အသက္ရွိေနသလို ခပ္ေႏြးေႏြးနဲ႕ အသားကလဲ ပုံမွန္အေရာင္ပါဘဲ။
အသက္လည္းမ႐ႉ ႏွလုံးကလည္း လုံးဝမခုန္တာကေတာ့ အျခား လူေသေတြလိုပါဘဲ။
"ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲေဟ့?"
လူေတြက ဘယ္လိုလုပ္ရမွန္းမသိ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ၁၇ရက္ေတာင္ ေက်ာ္လာတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႐ုတ္တရက္ "ေရွာနင္း"က ဖ်က္ခနဲ မ်က္ေစ့ပြင့္လာတယ္။
"ဟာ! မ်က္ေစ့ပြင့္လာျပီ၊ ျပန္သတိရလာျပီ"
"ေရွာနင္း"က သူ႕ကို ဝိုင္းျပီး စိတ္ပူေနတဲ့ သူေတြကို အေျခအေနကို ရွင္းျပေတာ့တယ္။
"ၾကည့္ရတာေတာ့ ငါ ေသသလို ျဖစ္ေနမယ္ထင္တယ္။ အားလုံး စိတ္ပူေစမိတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ငါ ခုေလးတင္ ငရဲျပည္ခရီးက ျပန္ေရာက္လာတာ။ အေတာ္ဘဲ အားလုံးကို ေျပာစရာရွိတယ္"
အဲလိုေျပာျပီး "ေရွာနင္း"က ထူးဆန္းတဲ့ အေၾကာင္းကို စေျပာပါေတာ့တယ္။
"ဖ်တ္ကနဲ႕ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါက တိမ္ေတြကိုစီးျပီး အေမွာင္တိုက္ထဲ တိုးတိုးဝင္ေနတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ မီးေတာက္ေတြ ဝိုင္းေနတဲ့ ေတာင္မုဒ္ဦးဝကို ေရာက္သြားျပီး အဲဒီမွာ ဘီလူးေတြ ရပ္ေနတယ္။
ဒါ နာမည္ၾကီးတဲ့ ငရဲတခါးဝမွန္း သိလိုက္တယ္။
မုဒ္ဦးကို ျဖတ္ျပီး ေနာက္ေတာ့ ငရဲမင္းရဲ့ ခန္းမထဲ ေရာက္သြားတယ္။ ငရဲမင္းေရွ႕မွာေတာ့ လူေတြအမ်ားၾကီး တန္းစီေနတာဘဲ။ ငရဲမင္း အဆုံးအျဖတ္ကို နာခံရမယ့္သူေတြေလ။
အေရွ႕ဆုံးက လူက ငရဲမင္းေရွ႕ ဆြဲေခၚသြားခံရခ်ိန္မွာ ဒီလိုေျပာတယ္။
'ငရဲမင္းၾကီး က်ေနာ္ ငရဲက်ရေလာက္ေအာင္ ဘာမွမလုပ္မိပါဘူး'
အဲဒီအခါ ငရဲမင္းက ေၾကာက္စရာ အသံၾကီးနဲ႕ ၾကိမ္းေမာင္းေတာ့တယ္။
'မညာစမ္းနဲ႕! မင္း ေခြး၃ေကာင္ ေၾကာင္၆ေကာင္ကို သတ္ခဲ့တယ္'
'ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေခြးေတြ ေၾကာင္ေတြသတ္တာ ငရဲက်တတ္လို႕လား?'
'ေျပာေနဖို႕ေတာင္မလိုဘူး! ဥပမာ ပိုးေကာင္ တစ္ေကာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အသက္ရွိရင္ လူသားနဲ႕ အတူတူဘဲ။ သတ္မိရင္ အျပစ္ရွိတယ္။ မင္းငရဲခံရမယ္။ အႏွစ္ ငါးရာ သံဒုတ္နဲ႕ ဆက္တိုက္ အ႐ိုက္ခံရမယ္'
ငရဲမင္းက ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘီလူးေတြေရာက္လာျပီး အဲဒီသူကို ဆြဲေခၚသြားတယ္။
'ေနာက္တစ္ေယာက္ ေရွ႕ထြက္ခဲ့'
'ဟြန္း! ၾကိဳက္သလိုလုပ္။ ငရဲက်တာ ဘာေနာင္တမွ မရဘူး'
'ဟုတ္လား၊ မင္းလိုမ်ိဳး ေနာင္တမရတဲ့ေကာင္ေတြကို ပိုၾကီးေလးတဲ့ အျပစ္ ခ်မွတ္ရမယ္။ မင္းသြားရမယ့္ ငရဲက သံၾကာပြတ္ငရဲဘဲ။ အဲဒီမွာ ႏွစ္တစ္ေထာင္ မီးအပူကင္ထားတဲ့ သံၾကာပြတ္နဲ႕ ဆက္တိုက္အ႐ိုက္ခံေပေရာ့! လာ ေနာက္တစ္ေယာက္'
ဒီလိုနဲ႕ ငရဲမင္းက ငရဲျပည္ေရာက္လာတဲ့ လူေတြကို တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ စီရင္ခ်က္ ခ်လာလိုက္တာ ေနာက္ဆုံး ငါ့အလွည့္ ေရာက္လာတယ္။
အဲဒီအခါ ငရဲမင္းက ဒီလို ေျပာေတာ့တယ္။
"ခကုဂဲန္း"ကိုေခၚရတာ အျပစ္ရွိလို႕ မဟုတ္ဘူး။ ျမင္တယ္မဟုတ္လား၊ အခုတေလာ ငရဲျပည္ေရာက္လာတဲ့ လူေတြမ်ားမ်ားလာတာ။ ဒါဟာ အသက္ရွင္တုန္းက မေကာင္းမႈလုပ္ရင္ ငရဲက်တတ္တာကို ေမ့ေနၾကတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လို႕ ေတြးမိတယ္။ ဒါနဲ႕ လူေတြကို တရားေဟာေျပာေပးဖို႕ တာဝန္ေပးဖို႕အတြက္ ငရဲရဲ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းပုံကို ေသခ်ာျမင္ရေအာင္ ျပျပီး ငရဲက်မယ့္သူေတြနည္းလာေအာင္ ေဟာေျပာ ရွင္းျပေပးေစခ်င္လို႕ဘဲ'
လို႕ ေျပာျပျပီး ငါ့ကို ငရဲျပည္ ေခၚရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။
ငရဲျပည္မွာ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ေဝဒနာခံစားေနရပါေစ ေသလို႕မရဘူး။
ဥပမာ ခနၶာကိုယ္ကို အစိတ္စိတ္ ပိုင္းျဖတ္ခံရလည္း ခဏနဲ႕ နဂိုလို ျပန္ျဖစ္သြားျပီး အျမဲ ေဝဒနာ ခံစားေနရေတာ့တာ။
ပစၥည္းအေလးေတြ ေက်ာေပၚထမ္းျပီး ဆူးေတာင္ေပၚ တက္ေနရတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္။
ပူေလာင္တဲ့ ေသြးကန္ထဲ တိုးေဝွ႕ေနတဲ့ လူေတြ။
ငရဲျပည္မွာ အဲလို လူေတြရဲ့ ေအာ္ဟစ္သံေတြ၊ ညည္းတြားသံေတြဆက္တိုက္ဘ။ဲ
'သိၾကျပီလား၊ မေသခင္အထိ ဒီေလာက္ ခံရမယ္ဆိုတာ မေတြးမိၾကဘူးမဟုတ္လား။ လူေတြ ဒီေနရာ မလာသင့္ဘူး'
လို႕ ငရဲမင္းက ေျပာတယ္။
'ေကာင္းပါျပီ။ တစ္ေယာက္တည္းေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ငရဲက်တဲ့သူ နည္းပါးေအာင္ တရားေဟာသြားမယ္'
ငရဲမင္းကို ကတိေပးျပီး ငါက ငရဲျပည္က ျပန္ခဲ့တာဘဲ"
အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႕ "ေရွာနင္း"ဟာ တစ္ပါးတည္းေပမယ့္လည္း လူေတြ ငရဲက်တာကေန ကယ္တင္ရေအာင္ ငရဲျပည္အေၾကာင္း တရားေဟာေနပါေတာ့တယ္။


***


ပုံျပင္တစ္ရာ


တခါက ရြာတရြာမွာ အသုဘ အခန္းအနား ရွိတယ္။
ေန႕ခင္းအခ်ိန္က မ်ားျပားလွတဲ့ အသုဘ႐ႈလာ ရြာသားေတြက ညေနပိုင္းလည္းေရာက္ေရာ တျဖည္းျဖည္း နည္းပါးသြားလိုက္တာ ေနာက္ဆုံး လူငယ္ ၆ေယာက္ ၇ေယာက္ဘဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။
"တကူးတက စုက်န္ေနခဲ့တာ။ ဘုရားေက်ာင္းရဲ့ ခန္းမမွာ 'ပုံျပင္တစ္ရာ' ေဆာ့ၾကည့္ရေအာင္"
တစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္ေတာ့
"ဟင္အင္း၊ အသုဘျပီးျပီးခ်င္း 'ပုံျပင္တစ္ရာ'ေဆာ့ရင္း တကယ္ သရဲထြက္လာတတ္တယ္လို႕ ေျပာတယ္။ မလုပ္ၾကပါနဲ႕"
တစ္ေယာက္က ေက်ာခ်မ္းျပီး ေျပာတယ္။
'ပုံျပင္တစ္ရာ'ဆိုတာ ညသန္းေခါင္မွာ လူစု၊ ဖေယာင္းတိုင္ တစ္ရာမီးထြန္းျပီး သရဲအေၾကာင္း ေျပာတာျဖစ္တယ္။
ပုံျပင္ တစ္ခုျပီးတိုင္း ဖေယာင္းတိုင္မီးတစ္ခုစီကို ညႇိမ္းသြားျပီး ေနာက္ဆုံး ဖေယာင္းတိုင္ ညိမ္းသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ တကယ့္သရဲ ထြက္လာတယ္လို႕ ေျပာၾကေပမယ့္ ဒီလူငယ္ေတြက တခါမွ မစမ္းသပ္ၾကည့္ဖူးပါဘူး။
"ဟာ! သူရဲေပါေၾကာင္လိုက္တာ။ တကယ္သရဲထြက္လာမလာက လုပ္ၾကည့္မွ သိမွာေပါ့ဟ'
"ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္"
"ဒါဆို လုပ္ၾကည့္ရေအာင္"
လို႕ေျပာျပီး လူငယ္ေတြဟာ ဘုရားေက်ာင္းခန္းမမွာ 'ပုံျပင္တစ္ရာ'ကို စၾကေတာ့တယ္။
"ဒါက အဖိုးဆီက ၾကားဘူးတာ......"
"ဒါက ရြာတရြာက လူေသတုန္းကေပါ့....."
လို႕ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ သရဲအေၾကာင္းေျပာျပီး ဖေယာင္းတိုင္ တစ္တိုင္စီ ညႇိမ္းသြားလိုက္ၾကတယ္။
ညဥ့္နက္သထက္ နက္လာသလို ဖေယာင္းတိုင္လည္း ေနာက္ဆုံး တစ္တိုင္ဘဲ က်န္ေတာ့တယ္။
အစက မယုံတယုံနဲ႕ စမ္းသပ္ၾကတဲ့ လူငယ္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ေၾကာက္လာၾကတယ္။
"ဟုတ္ျပီလား၊ ဒီေနာက္ဆုံး ဖေယာင္းတိုင္ကို ညိမ္းသြားရင္ တကယ့္သရဲ ထြက္လာမလား မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ သရဲထြက္လာလည္း ဘယ္သူမွ ထြက္မေျပးေၾကးေနာ္"
"အင္းပါ။ ဘယ္လိုသရဲထြက္လာမလဲ ဒီမ်က္လုံးနဲ႕ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ဦးမွာ"
လူငယ္ေတြက အေျပာၾကီးသေလာက္ 'ပုံျပင္တစ္ရာ'ရဲ့ အၾကိမ္တစ္ရာေျမာက္ ပုံျပင္ျပီးသြားတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္ဆုံးဖေယာင္းတိုင္ကို ညႇိမ္းလိုက္တဲ့အခါ ေမွာင္မဲသြားတဲ့ ခန္းမထဲက တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ထြက္ေျပးကုန္ၾကျပီး ေနာက္ဆုံး တစ္ေယာက္ဘဲက်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။
"ဟြန္း! အလကားေကာင္ေတြ။ ....ဒါနဲ႕ ဒီသရဲေကာင္ကလဲ ျမန္ျမန္ထြက္လာတာမဟုတ္ဘူး"
က်န္ေနခဲ့တဲ့လူငယ္က ရင္ေကာ့ျပီး ခန္းမအေမွာင္ထဲ ထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ...
♪ရႊီး ဖတ္.. ဖတ္.. ဖတ္..
မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ ပိတ္ျဖဴဝတ္ထားတဲ့ သရဲက ေပၚလာတယ္။
"~ဟင္းးးးးး မေက်နပ္ဘူးးးးးး~"
"အား!"
လူငယ္လည္း ႐ုတ္တရက္ ထြက္ေျပးမိမလိုျဖစ္ျပီး ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဝေဝဝါးဝါးနဲ႕ ေခ်ာေမာတဲ့ သရဲမေလး ျဖစ္ေနတယ္။
"ဟာ! ဒါအေတာ္ေခ်ာတဲ့သူဘဲ"
တဖက္က သရဲျဖစ္ေပမယ့္ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးမို႕ နည္းနည္းမွ မေၾကာက္မိဘူး။
လူငယ္က ျပန္ထိုင္လိုက္ျပီး သရဲကို ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။
"ေဟး ခုနက မေက်နပ္ဘူးလို႕ ေျပာလိုက္တာ ဘာကို မေက်နပ္တာလဲ? 'မေက်နပ္ဘူးကြ~'လို႕ ေျပာ႐ုံနဲ႕ ဘာမွန္းနားမလည္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ? အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာျပႏိုင္မလား?"
အဲလိုေျပာလိုက္ေတာ့ သရဲက ေျဖးေျဖးခ်င္း ျပန္ေျဖတယ္။
"အင္း ေကာင္းျပီ။ က်မက ေတာင္ဟိုဘက္တျခမ္းမွာရွိတဲ့ ရြာကေန ဒီရြာသူၾကီးဆီမွာ အလုပ္လာလုပ္ရတဲ့သူပါ။ ႐ုတ္တရက္ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေရာဂါနဲ႕ ေသဆုံးခဲ့ရတယ္။
ဒါေပမယ့္ ရြာသူၾကီးက ေငြႏွေမ်ာျပီး အသုဘအခန္းအနား မလုပ္ေပးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ခုထိ ဘယ္ကိုမွ မသြားႏိုင္ မကြၽတ္လြတ္ျဖစ္ေနတာ"
"ဪ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ"
"ဒီည ရွင္တို႕ေတြ 'ပုံျပင္တစ္ရာ'ေဆာ့တဲ့အက်ိဳးေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံး ဒီခန္းမထဲ ကိုယ္ေယာင္ျပလို႕ ရလာတာ။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ဘုရားေက်ာင္းရဲ့ ဆရာေတာ္ဆီကေန အမွ်ေဝေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါရေစ။ ဒါမွ ကြၽတ္လြတ္ႏိုင္မွာမို႕ပါ"
သရဲမေလးက လက္အုပ္ခ်ီ ေတာင္းဆိုတယ္။
"ဟုတ္ကဲ့။ ျပဳလုပ္ေပးပါ့မယ္"
လူငယ္က ျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့ သရဲမေလး ဖ်တ္ခနဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။
ေနာက္တေန႕မနက္ လူငယ္က ဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္တင္ျပီး သရဲမေလးအတြက္ အမွ်ေဝေပးလိုက္တယ္။
ဒီလိုနဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႕ လူငယ္လည္း ကံဇာတာ ေတာက္ေလွ်ာက္ေကာင္းလာျပီး ေနာက္ဆုံး သူေဌးျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

Read More...

Saturday, August 2, 2008

ဂ်ပန္ပုံျပင္ (၁)


ဘာသာျပန္ဖို႕ စာၾကီးေပၾကီးေတြ အင္တာနက္ထဲ ေမႊေႏွာက္မိေတာ့ ရွာေတြ႕တာက ကေလးပုံျပင္ေတြ။ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ မဆိုးဘူး။ မဆိုးဘူးဆိုးတာက ကိုယ့္လယ္ဗယ္နဲ႕ ဖတ္လို႕ႏိုင္တာ ေျပာတာ။ :D ကေလးပုံျပင္ေတာင္ အဘိဓာန္ေလးနဲ႕ တြဲျပီး ဘာသာျပန္ရတဲ့ အေျခအေနပါ။ ကိုဇနိ တိုက္တြန္းလို႕ ဂ်ပန္စာေပေလးေတြ ရွာေဖြ ဘာသာျပန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္မွ အဲေလာက္မတတ္တာဆိုေတာ့ ဖတ္ႏိုင္တာေလးဘဲ ေရြးျပီး တင္ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္က ေျပာပါတယ္။ "နစြတ္မဲ့ စို႕စဲကိ"ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာသိလားတဲ့။ "ဟင္ ဘာ? သိဘူးလို႕"။ အဲဒီစာေရးဆရာက နာမည္ၾကီးဆိုဘဲ။ သူ႕စာအုပ္ဖတ္မလားလို႕ ေျပာေတာ့ ေတာ္ပါျပီ။ အင္တာနက္ထဲက ဆယ္မ်က္ႏွာစာေလာက္ ဝတၳဳတိုေတြေတာင္ မနည္းဖတ္ယူရတယ္။ စာတစ္ေၾကာင္းျပီးဖို႕အေရး အနည္းေလး သံုးမိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္။ လိုရင္းကို ေတာ္႐ုံနဲ႕ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မသိတဲ့ ခန္းဂ်ီးဗရပြနဲ႕ေလ။ သူ႕ဝတၳဳစာအုပ္ရွည္မ်ား ဖတ္ရမယ္ဆို ျပီးပါေလေရာ။ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာ ကေလးစာေပဘဲ လိုက္ဖတ္ေနမိတယ္။ ခု ဖတ္မိတဲ့ ပုံျပင္ေတြထဲကမွ လာလည္တဲ့သူေတြကို ေျခာက္ခ်င္လို႕ သရဲပုံျပင္ေလးေတြ တင္လိုက္တယ္။ ေျပာသာေျပာ္ရတာ ကေလးပုံျပင္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္ဖို႕မေကာင္းပါဘူး။ က်မဘေလာ့မွာ သရဲနဲ႕ ပတ္သက္တာတင္တာ ပထမဆုံးထင္တယ္။ ေၾကာက္ခ်င္ေထာင္ အဲ ေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ၾကေနာ္။ :P



ေနာက္ဆုံးေသာ ေရ

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေတာင္တစ္ေတာင္မွာ ေတာင္တက္လမ္းျပ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ ရွိသတဲ့။
အဘိုးအိုဟာ ေတာင္ေျခနားမွာ တဲအိမ္ေလးေဆာက္ျပီး ေတာင္တက္လာသူေတြကို လမ္းျပတဲ့အလုပ္လုပ္ကိုင္ရင္း ေနထိုင္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ေႏြရာသီ ညေနခင္းမွာ ေတာင္ေျခကေန ၾကားရတဲ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းအသံေၾကာင့္ အဘိုးအိုက ႐ုတ္တရက္ အိပ္ယာႏိုးလာတယ္။
"ဟယ္!! ဒီေလာက္ညၾကီးမင္းၾကီး ဘာသံပါလိမ့္"
တဲထဲကေန အျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ငိုညည္းသံလို အသံက ပဲ့တင္လာတယ္။
ဒါဟာ လူတစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္အသံမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ လူအမ်ားၾကီး တျပိဳင္ထဲ ငိုေနတဲ့ အသံလိုမ်ိဳး ၾကားရတယ္။
"မ်က္ေစ့လည္ လမ္းေပ်ာက္လာတဲ့ ကေလးေတြမ်ားလား? ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္ၾကီး ေတာင္တက္တဲ့သူ မရွိပါဘူး"
အဘိုးအိုက အသံလာရာဘက္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္တယ္။
ေကာင္းကင္မွာ အလင္းေရာင္ရွိေသးရဲ့သားနဲ႕ ျမဴေတြသိပ္သည္းလာျပီး ဘာမွမျမင္ရဘူး။
ငိုညည္းၾကီးသံက ပိုပိုျပီး က်ယ္ေလာင္လာျပီး ျမဴေတြထဲကေန ေလသင့္ရာ လြင့္ပ်ံ႕လာတယ္။
အဘိုးအိုက အဲဒီေနရာမွာ ေက်ာက္႐ုပ္လို ျငိမ္သက္ေနမိတယ္။
အဲလိုေနတုန္း ႐ုတ္တရက္ ျမဴေတြက လႈပ္ရွားလာျပီး ေကာင္းကင္မွာ လလည္း ထြက္လာတယ္။
တခ်ိန္ထဲမွာဘဲ ဟိုးအေဝး ေအာက္ေျခမွာ ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အိုင္ငယ္ေလးက ဝိုးတဝါး ေပၚလာတယ္။
"ဟာ! ဘာပါလိမ့္"
အရင္နဲ႕မတူတဲ့ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ အဘိုးအိုက စူးစိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။
အျဖဴေရာင္ဝတ္စုံကို ဝတ္ထားတဲ့ လူလိုလိုေတြက ေရအိုင္အစပ္နားမွာ လွည့္ပတ္လႈပ္ရွားေနၾကတယ္။
အဘိုးအိုက ႐ုတ္တရက္ ေတာင္ေပၚကေန ဆင္းလာမိတယ္။
ေရအိုင္အေပၚဘက္နားအထိ ေရာက္လာျပီး ေအာက္ကိုေခ်ာင္းၾကည့္မိလိုက္ေတာ့---
အဝတ္အျဖဴေတြ ဝတ္ထားတဲ့လူေတြက လုယက္ျပီး ေရေသာက္ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
အဘိုးအိုက ႐ုတ္တရက္ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
"ေဟး!!!! မင္းတို႕ေတြ၊ အဲဒီမွာ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ?"
အဲဒီအခါ အဲဒီလူေတြက တျပိဳင္ထဲ အဘိုးအိုကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။
အားလုံးရဲ့ မ်က္ႏွာေတြက ျဖဴေဖ်ာေဖ်ာေျဗာင္ၾကီးေတြ၊ ဆံပင္ေတြ ဖားလ်ားက်ေနျပီး နဖူးမွာ ၾတိဂံပုံ အျဖဴေရာင္ နဖူးစီးပတ္ထားၾကတယ္။ (ဂ်ပန္သရဲစတိုင္)
ျပီးေတာ့ မ်က္လုံးေတြက မီးလို အေရာင္ေတြ ထြက္ေနတယ္။
"တ.... တ....တေစၧ~~~"
တေစၧဆိုတာ မေကာင္းမႈေတြလုပ္ျပီး ေသသြားတဲ့သူေတြ၊ ျပီးေတာ့ ငရဲကို အပို႕ခံရတဲ့သူေတြဘဲ။
အဘိုးအိုက မ်က္ေစ့ကိုမွိတ္၊ လက္အုပ္မိုးျပီး ဘုရားစာကို စူးစူးစိုက္စိုက္ရြတ္ပါေတာ့တယ္။
"ကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ ကယ္ေတာ္မူပါဘုရား ၊ကယ္ေတာ္မူပါဘုရား" (သင့္သလို ဘာသာျပန္ျခင္း)
အဘိုးအိုရဲ့ ဘုရားစာရြတ္သံေၾကာင့္လားေတာ့မသိ တေစၧေတြက အသံနက္ၾကီးနဲ႕ ေအာ္ဟစ္ထြက္ေျပးကုန္ေတာ့တယ္။
ခဏအၾကာမွာ မ်က္ေစ့ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တေစၧေတြ ဘယ္မွာမွ မရွိေတာ့ဘူး။
"ဟူး~~ ေတာ္ေသးတာေပါ့"
အဘိုးအိုက စိတ္ေအးသြားျပီး ေတာင္ေပၚျပန္တက္လာတုန္း ဟိုးအရင္တုန္းက သူ႕အေဖဆီက ၾကားဖူးတဲ့စကားကို ျပန္အမွတ္ရလာတယ္။
"ဖူဂ်ီေတာင္ရဲ့ "တတဲ"ေတာင္မွာရွိတဲ့ ငရဲျပည္သြားတဲ့ ေတာင္ၾကားလမ္းဆီကိုသြားမယ့္ တေစၧေတြက အျမဲတန္း ဒီေနရာမွာ ေနာက္ဆုံးေသာ ေရကို ေသာက္ၾကတယ္။ တေစၧကို ျမင္မိတဲ့လူကလည္း သိပ္မၾကာခင္ ငရဲကို ဆြဲခ်ခံရတတ္လို႕ သတိထားေနာ္"တဲ့။(ဟင္!!) *_*!
သူ႕အေဖ စကားအတိုင္း တစ္လေတာင္ မရွိခင္မွာဘဲ အဘိုးအိုက ေသဆုံးသြားပါေတာ့တယ္။

******


ေသရမွာ ေၾကာက္လို႕


ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက "မုစြတ္"ႏိုင္ငံရဲ့ ရြာတရြာမွာ "မန္းဂ်ိ႐ိုး"လို႕ ေခၚတဲ့ အေၾကာက္ထူတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။
ရြာက တေယာက္ေယာက္ ဆုံးျပီဆိုရင္ ဒီတခါ ငါ့အလွည့္မ်ားလားဆိုျပီး အျမဲတန္း ေၾကာက္လန္႕ေနတယ္။
တေန႕မွာ "မန္းဂ်ိ႐ိုး"က ဆုံးသြားတဲ့ အဖိုးဆီက ၾကားဖူးတဲ့ စကားကို ျပန္သတိရမိတယ္။
"၁လပိုင္း ၁၆ရက္ေန႕ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚတက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီႏွစ္မွာ ေသရမယ့္လူေတြကို သိရလိမ့္မယ္"လို႕ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ။
(မဟုတ္မွ လြဲေရာ၊ ငါ့ကံၾကမၼာကို သိရမလားဘဲ)
ေသရမွာ အရမ္းေၾကာက္တဲ့ "မန္းဂ်ိ႐ိုး"က ေနာက္ႏွစ္ရဲ့ ၁လပိုင္း ၁၆ရက္ေန႕မွာ အားလုံးအိပ္ေပ်ာ္တာကို ေစာင့္ျပီး တိတ္တိတ္ကေလး အိမ္ေခါင္မိုးေပၚ တက္ခဲ့တယ္။
"အား!! ခ်မ္းလိုက္တာ"
"မန္းဂ်ိ႐ိုး"က တဂတ္ဂတ္တုန္ေနရင္း ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။
အိမ္တိုင္း မီးမွိတ္ေနျပီး ဘာသံမွမၾကားရေအာင္ တိတ္ဆိတ္လို႕ေနတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ရြာလယ္လမ္းမကေန တေျဖးျဖည္း ဒီဘက္ကို ေရြ႕လာတဲ့အရာတခုကို လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။
အျဖဴေရာင္ ဝတ္စုံဝတ္ျပီး နဖူးမွာ အျဖဴေရာင္ၾတိဂံပုံစာရြက္ ခ်ည္ထားတဲ့ လူေသ။
(သ~ သရဲ)
"မန္းဂ်ိ႐ိုး" ေၾကာက္သြားေပမယ့္ ေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ အဲဒါ အိမ္နားမွာေနတဲ့ အဖြားပါလား။
လူငယ္ေတြနဲ႕အတူ ေတာင္ယာအလုပ္လုပ္လိုက္ ေျမးထိန္းလိုက္နဲ႕ က်န္းမာဖ်တ္လတ္ေနသူလို႕ သိထားတာပါ။
ဒီမတိုင္ခင္ေတာင္ ဆုံဖူးေသးတာ၊ ေသတယ္လို႕ မၾကားမိပါဘူး။
"မန္းဂ်ိ႐ိုး"က အထူးတဆန္းျဖစ္ျပီး ေခါင္မိုးေပၚကေန အဖြားကို ၾကည့္ေနမိတယ္။
အဖြားက အသက္အႏႈတ္ခံထားရတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ ေရြ႕ေရြ႕ ေရြ႕ေရြ႕ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။
(ဘယ္မ်ားသြားမလို႕ပါလိမ့္?)
"မန္းဂ်ိ႐ိုး"ရဲ့ အိမ္ေရွ႕ကို ျဖတ္သြားတဲ့ အဖြားက ေနာက္ဆုံး ရြာအလြန္မွာရွိတဲ့ သခႋ်ဳင္းဆီ ဦးတည္ျပီး မီးခိုးလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္။
(အင္းမ္... ဒီအဖြား ဒီႏွစ္ထဲ ေသမွာမ်ားလား?)
"မန္းဂ်ိ႐ိုး"က ေခါင္းလိမ္ျပီး စဥ္းစားေနတုန္း ဒီတခါ အိမ္နားကဘဲ ဆင္တူ လူေသဝတ္စုံဝတ္ထားတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလး ထြက္လာတယ္။
(ဟယ္! ဒီေကာင္မေလး!!)
"မန္းဂ်ိ႐ိုး"က အသံထြက္မလို ျဖစ္သြားတယ္။
ရြာထဲမွာ ေခ်ာလြန္းလို႕ နာမည္ၾကီးတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေလးျဖစ္ေပမယ့္ ဖ်ားနာျပီး ေမ်ာေနတယ္လို႕ ၾကားဖူးတယ္။
မိန္းမပ်ိဳေလးလဲ ရြာအလြန္သခႋ်ဳင္းေရွ႕နားမွာဘဲ မီးခိုးလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္။
(ၾကည့္ရတာ ဒီႏွစ္ေယာက္ ဒီႏွစ္အတြင္း ဆုံးမလား မသိဘူး?)
အဲလိုေတြးမိျပီး ေၾကာက္လြန္းလို႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ေျပာမျပရဲဘူး။
"မန္းဂ်ိ႐ိုး"ထင္တဲ့အတိုင္းပါဘဲ၊ မၾကာခင္မွာ အဖြားေရာ မိန္းမပ်ိဳေလးပါ ဆုံးသြားပါတယ္။
အဲဒီကေနစျပီး ႏွစ္တိုင္း ၁လပိုင္း ၁၆ရက္ေန႕မွာ ေခါင္မိုးေပၚတက္ျပီး ဒီႏွစ္ ဘယ္သူေသမွာလဲကို ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့တယ္။
အဲဒီလိုနဲ႕ တႏွစ္မွာေတာ့---
ဒီႏွစ္လည္း ၁လပိုင္း ၁၆ရက္ေန႕ညမွာ ေခါင္မိုးေပၚတက္ျပီး ေအာက္ကို ငံု႕ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အဲဒီမွာ ျမင္လိုက္ရတဲ့ လူေသအဝတ္ ဝတ္ထားတဲ့သူက သူကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။
(ဟင္! အ ေအာင္မေလး~~)
"မန္းဂ်ိ႐ိုး" ေၾကာက္လြန္းလို႕ အသက္႐ႉရပ္မတတ္ ျဖစ္သြားတယ္။
လမ္းေပၚက "မန္းဂ်ိ႐ိုး"က ေခါင္မိုးေပၚက "မန္းဂ်ိ႐ိုး"ကို ေမာ့ေတာင္မၾကည့္ဘဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သခႋ်ဳင္းဆီ လွမ္းသြားေနပါတယ္။
ေနာက္ သခႋ်ဳင္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မီးခိုးလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။
"မန္းဂ်ိ႐ိုး"လည္း ေခါင္မိုးေပၚက အျမန္ဆင္းေျပးျပီး အိမ္သားေတြကို လိုက္ႏိႈးတယ္။
"ငါ ငါေသေတာ့မွာ"
အိမ္သားေတြလည္း လန္႕သြားတယ္။
"ဘာအ႐ူးထျပန္တာလဲ။ အိပ္မက္ဆိုး မက္တာမဟုတ္လား"
"မဟုတ္ဘူး၊ အိပ္မက္မဟုတ္ဘူး၊ တကယ္....."
လို႕ အစခ်ီျပီး အခုအခ်ိန္အထိ အေၾကာင္းေတြကို အားလုံးကို ဖြင့္ေျပာျပလိုက္ေပမယ့္
"အမ္! ဒါမ်ိဳး ဘယ္သူမွ မယုံဘူး"
လို႕ ေျပာျပီး ဘယ္သူမွ အေရးမလုပ္ပါဘူး။
အဲဒီကေန "မန္းဂ်ိ႐ိုး"က အရင္ကထက္ကို ပိုေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕နဲ႕ ေနထိုင္ေနရျပီး အဲဒီႏွစ္ရဲ့ ေဆာင္းဦးမွာ ႐ုတ္တရက္ ေသဆုံးသြားေတာ့တယ္။
"မန္းဂ်ိ႐ိုး"အေၾကာင္းကို ရြာထဲမွာ တီးတိုးတီးတိုး ေျပာေနၾကေပမယ့္ အားလုံးက ေၾကာက္ၾကတာမို႕ ၁လပိုင္း ၁၆ရက္ေန႕ညေရာက္ေပမယ့္လည္း အိမ္ေခါင္မိုးေပၚ တက္ၾကည့္ရဲသူ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။


Read More...

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP