စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ျခင္း

ေရးဖူးတဲ့ပို႕စ္

ဒီလိုလူကို ျမင္လား?

ခပ္တည္တည္ယူတင္ထားတဲ့ ပို႕စ္

ဒါက ဓာတ္ပုံကို ယူသုံးထားတယ္
ဂူဂယ္မွာ ၾကက္ေတာင္ပံဟု ႐ိုက္လ်င္ ျမရြက္ေဝတင္ထားေသာ ဓာက္ပုံ ထြက္လာေလသေလာ

ဒါလည္း ဓာတ္ပုံကိစၥ

ကိုယ္တိုင္႐ိုက္ကူးထားေသာပုံကို ဘေလာ့မွာေရာ FBမွာပါ လိုဂိုအျဖစ္ အသုံးျပဳသည္။

ဒါကို ခပ္တည္တည္ယူကာ သူ႕ကာဗာမွာ တင္ထားသည္။

ျပန္ျဖဳတ္ရန္ massage ပို႕ေသာ္လည္း မျဖဳတ္၊ အမည္ႏွင့္တပ္တင္က မေကာင္းရွိေရာ့မည္။

Read More...

Collapse...

2013/06/08

ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြထြက္ျပီတဲ့။ ရင္ခုန္တဲ့သူေတြ ခုန္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ကိုယ့္တုန္းကေရာ? လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ေလာက္က။ ရင္ခုန္သလားဆိုေတာ့ ဟင္အင္းလို႕ ေျပာရမယ္။ ေအာင္မွာသိေနတာခ်ည္းကို။ ဂုဏ္ထူးဘယ္ႏွခုရမွာလဲဘဲ သိခ်င္တာတခုဘဲ။ ၂ဘာသာက စာေမးပြဲေျဖျပီးကတည္းက ကိုယ့္ဘာတာ့ အမွတ္တြက္ျပီး ေသခ်ာတယ္။ ၃ဘာသာေလာက္ပါရင္ေကာင္းမွာလို႕ ေမ်ာ္လင့္မိတာတခုထဲ။ မပါေတာ့လဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ အစကတည္းက အမ်ားၾကီးမွန္းေျဖတာမွ မဟုတ္တာ။ ေဆးေက်ာင္းတက္ရဖို႕လဲ စိတ္မကူးပါဘူး။ ေသြးသံတရဲရဲမွ မၾကည့္ရဲတာကိုး။

ေအာင္စာရင္းမထြက္ခင္ညအထိေတာ့ "၃ဘာသာေလာက္ပါရင္ ေကာင္းမွာေနာ္ အေမ့"ဆိုျပီး တတြတ္တြတ္ေျပာေနလို႕ အေမက အိပ္ေတာ့တဲ့။ မနက္သြားၾကည့္ရင္ သိရမေပါ့တဲ့။ မနက္ ၄နာရီေလာက္ လမ္းေပၚက ကြၽတ္စီကြၽတ္စီအသံေတြနဲ႕ လန္႕ႏိုးလာတယ္။ ေမွာင္တုန္းၾကီး စိတ္အားထက္သန္တဲ့သူေတြ ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္ေနၾကတာ။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ေစာလြန္းတယ္ဆိုျပီး ျပန္အိပ္လိုက္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ အေစာဆုံးအိပ္ယာထခ်ိန္က မနက္ ၆နာရီ။ အဲေလာက္က်မွ အိပ္မႈန္စုံမြားနဲ႕ထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ေနတုန္း ျမိဳ႕ထဲက ေမာင္ဝမ္းကြဲေလးက စက္ဘီးနဲ႕ေရာက္ခ်လာျပီး ေအာင္တယ္ ၃ဘာသာဂုဏ္ထူးပါတယ္တဲ့။ အင္! ဟုတ္လားေပါ့၊ သူၾကည့္လာျပီးျပီဆိုေတာ့လဲ ကိုယ့္ဘာသာ သြားမၾကည့္လဲ ျပီးျပီေပါ့၊ ဒီေလာက္ပါဘဲ။ ေနာက္မွ အေမက သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ သြားၾကည့္ေလေျပာလို႕မွ အိမ္နားက သူငယ္ခ်င္းကို သြားေမးရတယ္။ သူက သြားမၾကည့္ရေသးလို႕ မသိဘူးဆိုမွ အေဖာ္စပ္ျပီး သြားရတာ။ ကိုယ့္အေျဖက သိျပီးသားမို႕ အားငယ္ေနတဲ့ သူ႕ကို ေအာင္ပါေစလို႕ စိတ္ထဲက ဆုေတာင္းမိတယ္။ သူမေအာင္ရင္ ကိုယ္ဘယ္လို အားေပးစကားေျပာရမယ္မွန္းမသိဘူးေလ။ သြားၾကည့္ေတာ့ မနက္ ၉နာရီေက်ာ္မို႕ ေက်ာင္းမွာ လူအေတာ္ ရွင္းေနျပီ။

ကိုယ့္ခုံနံပါတ္ရွာ၊ ဘယ္ဟာဂုဏ္ထူးပါလဲ ၾကည့္ျပီး၊ သူ႕ခုံနံပါတ္ေတြ႕လို႕ ႐ိုး႐ိုးေအာင္တာသိမွ ေတာ္သြားေတာ့တယ္။ ဒါက ေအာင္စာရင္းထြက္တုန္းအခ်ိန္က။ ရင္ခုန္ရတာက အမွတ္စာရင္းေမွ်ာ္တုန္းအခ်ိန္မွ။ သူမ်ားေတြက အမွတ္စာရင္းတခုဘဲ ေလွ်ာက္ေတာ့ ျမန္ျမန္ ေရာက္လာတယ္။ ကိုယ္က ေအာင္လက္မွတ္ပါ တြဲေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ရုံနဲ႕ ေရာက္မလာ။ တေန႕ေန႕ ေမွ်ာ္လိုက္ရတာ၊ စာတိုက္မွာပဲ ေပ်ာက္ျပီလားရယ္ေပါ့။ ေနာက္ဆုံး သူမ်ားေတြထက္ တပတ္ေနာက္က်ျပီးမွ ေရာက္လာေတာ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက အမွတ္ေပါင္းကိုၾကည့္ျပီး ဟုတ္ရဲ့လားလို႕ ခဏခဏ ျပန္ေပါင္းၾကည့္ရတယ္။ ကိုယ္ထင္ထားတာထက္ အမ်ားၾကီး မ်ားေနလို႕။ :)

(တေလာေလးက ကိုယ့္ရဲ့ အေရးၾကီးစာရြက္စာတန္းေတြထည့္ထားတဲ့အိတ္ထဲက ထြက္လာတယ္)

ေအာင္စာရင္းအတြက္ တကယ္ရင္ခုန္ရတာက ေနာက္ႏွစ္က်မွ။ အိမ္နားက အသိအေဒၚတေယာက္က သူ႕သမီးကို ဂိုက္လုပ္ေပးပါတဲ့။ ၅လေလာက္ေတာ့ ရေသးတယ္၊ ေအာင္သြားရင္ ရျပီ၊ အားကိုးပါတယ္တဲ့ေလ။ သူ႕သမီးနဲ႕ ငယ္ငယ္က ကိုယ္လဲ ေဆာ့ဘူးပါတယ္။ အတန္းၾကီးလာေတာ့ စာတဘက္နဲ႕ မေဆာ့ျဖစ္ေတာ့မွ ေဝးသလို ျဖစ္သြားတာ။ သူ႕အေမကို အားနာေတာ့ သင္ေပးရတာေပါ့ေလ။ ဉာဏ္ေလးကေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ေကာင္းေသး။ ခက္တာက စာနဲနဲမွ မလုပ္တာ၊ အေပ်ာ္အပါး အရမ္းမက္တာ။ အစပိုင္းေတာ့ ၾကိဳးစားျပီး လာသင္ေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက် ညေနဆို သူ႕အေမေရာက္လာျပီး ဒီေန႕ေနမေကာင္းလို႕တို႕ ဗိုက္ေအာင့္လို႕တို႕နဲ႕ ခြင့္လာတိုင္ပါေရာ။ အစကေတာ့လဲ ဟုတ္ကဲ့၊ ရပါတယ္ေပါ့။ ေနာက္က် ဘယ္ဟုတ္မလဲ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စက္ဘီးစီး ျမိဳ႕ပတ္လုပ္ေနတာ။ သူ႕အိမ္ကေန လမ္းေပၚထြက္ဖို႕ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္မွ ရတာေလ။ မဟုတ္ရင္ အေဝးၾကီး ေကြ႕ထြက္ေနရမွာ။ ဆိုေတာ့ကာ ေနမေကာင္းဘူးေျပာတဲ့သူက ညဘက္က် ေဟးလားဟားလား စက္ဘီးတစီးနဲ႕ ေလွ်ာက္သြားေနတာ ၾကားရ ျမင္ရေတာ့ စိတ္တိုလာတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ သူ႕ကို ဆူေပးလိုက္တယ္၊ ခုဘဲ ဒီဇင္ဘာ ကုန္ေတာ့မယ္၊ ဒီပုံစံနဲ႕ဆို ဆယ္တန္းေအာင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕။ ဆူတုန္း ျငိမ္ျပီးနားေထာင္တယ္။ အရင္ကလဲ အဲလိုပါဘဲ။ ေျပာလိုက္တုန္း ဟုတ္သလိုနဲ႕၊ ေနာက္ေတာ့လဲ ဒုံရင္းအတိုင္းဘဲ။

ခပ္ထန္ထန္ေျပာလိုက္ျပီး ေနာက္ရက္ ေရာက္မလာေတာ့ဘူး။ သူ႕အေမဘဲ ေရာက္လာျပီး သူ႕သမီးကေျပာတယ္၊ သူဆယ္တန္းမေအာင္ေလာက္ဘူးလို႕ အမကေျပာတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဆယ္တန္း မေျဖေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ ဟမ္!! ကိုယ့္မွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားကို ျဖစ္လို႕။ သူ႕ကို စာလုပ္ရေအာင္ေျပာလိုက္တာ၊ သူက စာေမးပြဲမေျဖေတာ့ဘူးတဲ့၊ ျဖစ္ရမယ္။ သူ႕အေမကို ရွင္းျပျပီးမွ သူ႕ကို ျပန္လာခိုင္းဖို႕ ေျပာရတယ္။ အဲေနာက္ပိုင္းေတာ့ အရင္ကထက္စာရင္ နဲနဲ အပိုးက်ိဳးျပီး စာလုပ္လာပါတယ္။ ႏွစ္စကတည္းက ေသခ်ာစာလုပ္လာရင္ ဂုဏ္ထူးပါႏိုင္တဲ့ ကေလးမပါ။ ခုေတာ့ ေအာင္မွတ္ရေအာင္ မနဲ တြန္းရတယ္။ သူ႕ကို စာသင္မွဘဲ ကိုယ့္ေခါင္းမွာ ဆံပင္ျဖဴေတြ ေပါက္လာလိုက္တာ၊ ဆယ္ေခ်ာင္းမကဘူး။ တသက္နဲ႕တကိုယ္ ငယ္တုန္းမွာ အဲဒီအခ်ိန္ကဘဲ ဆံပင္ျဖဴေတြ ထြက္ဘူးတယ္။ အဲကတည္းက တျခားလူ ဂိုက္လုပ္ျပီး မသင္ေပးခ်င္ေတာ့တာ။ ေခါင္းပူရလြန္းလို႕။

စာေမးပြဲေျဖလာျပီးေတာ့လဲ သူ႕ေမးခြန္းစာရြက္မွာ ျခစ္လာတဲ့ အေျဖေတြၾကည့္၊ ေအာင္မွတ္ ျပည့္ရဲ့လားတြက္နဲ႕ ကိုယ့္မွာ အပူထုပ္ကို ပိုက္လို႕ရယ္။ တဘာသာရဲ့ အမွတ္က ကိုယ္တြက္တာ on the margin ျဖစ္ေနေတာ့ ဆုေတာင္းရုံဘဲ ရွိတာေပါ့လို႕ ေျပာလိုက္ရတယ္။ သူကေတာ့ စာေမးပြဲလဲျပီး၊ ဝက္ကို အေတာင္ပံတပ္ေပးလိုက္သလားမွတ္ရေအာင္ ေပ်ာ္လို႕ ေမာ္လို႕ ဖလမ္းဖလမ္းထလို႕။ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ေန႕က် အိမ္ေရာက္မလာဘူး။ အဲဒီေန႕က မိုးေတြရြာလိုက္တာ သဲၾကီးမဲၾကီးပဲ။ ျခံထဲမွာတင္ ေရက ဒူးေခါင္းေလာက္ရွိတာ။ ေမွ်ာ္ေနတာ သူမေပၚလာဘဲ အိမ္နားက တျခားကေလးမ ေရာက္လာတယ္၊ ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္မလို႕ အေဖာ္လိုက္ခဲ့ေပးပါတဲ့။ အဲ့ခေလးမက အႂကြားသန္ေလးမို႕ သည္းခံေပါင္းရတာ။ ကိုယ္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းမကို ဂိုက္လုပ္ေပးတာသိေတာ့ သူ႕အိမ္က ရန္ကုန္ကေန အရမ္းေတာ္တဲ့ ဂိုက္ေခၚေပးထားတာ၊ ဂိုက္ကိုကိုက အရမ္းေတာ္တာ ေဆးေက်ာင္းတက္ဖို႕ေစာင့္ေနတာ၊ အဲဒီ ဂိုက္က ေတာ္လြန္းလို႕ သူဆို all D ရမွာလို႕ အိမ္ကို ၾကဳံတိုင္း ဝင္ဝင္ေျပာခဲ့တာေလ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဪ ဟုတ္လား၊ အမေတာ့ နင့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေအာင္သြားေအာင္ မနဲ လုပ္ယူရမွာလို႕ ေျပာခဲ့တာ။ တျဖည္းျဖည္း ေအာင္စာရင္းထြက္ခါနီးလာေတာ့ ႂကြားစိန္ေလးက သူေအာင္ပါ့မလားမသိဘူးေျပာလာလို႕ ကိုယ့္ေတာင္ သူ႕ရဲ့ before and after gap ကို နားေထာင္ျပီး ဘာေျပာရမယ္မသိဘူး။

ခုလဲ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ကိုယ့္တပည့္ မေရာက္လာဘဲ သူက ေရာက္လာေတာ့ မိုးရြာၾကီးထဲ အတူသြားၾကည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေအာင္စာရင္းထဲ ကိုယ့္တပည့္မ ခုံနံပါတ္ေတြ႕လိုက္ရမွ ရင္ထဲက အလုံးၾကီး က်ေတာ့တယ္။ ဟဲ့! နင့္သူငယ္ခ်င္းေအာင္တယ္၊ နင္ေရာ?လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ သူ႕ခုံနံပါတ္ မေတြ႕ဘူးတဲ့။ ေသခ်ာေအာင္ ကိုယ္လဲ အထပ္ထပ္ လိုက္စစ္ပါတယ္။ တကယ္ဘဲ မေတြ႕ဘူး။ အတူသြားၾကည့္ကာမွ မေအာင္တဲ့သူ႕ကို ကိုယ္ဘယ္လို အားေပးရမွန္းမသိဘူး၊ ကိုယ့္တပည့္ေအာင္လို႕ ဝမ္းသာရတာကိုေတာင္ သူအားငယ္သြားမွာစိုးလို႕ ထိမ္းထားရတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တပည့္မ လာသလားလို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ ခုထိေပၚမလားေသးဘူးတဲ့။ ၾကည့္ရတာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ျမဴးေနျပီထင္တယ္လို႕၊ အျပင္ထြက္ မိုးစို ႂကြက္စုတ္ျဖစ္မွေတာ့ မထူးဘူး၊ သူ႕အိမ္ဘက္ သြားလိုက္ဦးမယ္လို႕ အိမ္ကိုေျပာျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။ သူ႕အိမ္က ေျမနိမ့္ပိုင္းမွာ၊ ကိုယ့္အိမ္ထက္ေတာင္ ေရကနက္ေသး။ ေျမာင္းကိုလဲ ကူးလိုက္ေရာ၊ ေရထဲ ေပါင္တဝက္ေက်ာ္ ျမဳပ္သြားတယ္။ သူ႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ မယ္မင္းၾကီးမက အိပ္တုန္းခင္ည! သူ႕ေမာင္ေလးကို မနက္က ေအာင္စာရင္း သြားၾကည့္ခိုင္းလိုက္တာ ခုထက္ထိ ျပန္မေရာက္ေသးလို႕ က်ျပီဆိုျပီး အိပ္ေနတာတဲ့ ေကာင္းၾကေရာ!! ေအာင္တယ္ဟဲ့လို႕ေျပာလိုက္ေတာ့ ဟုတ္လားဆိုျပီး ထခုန္ေနတယ္။ မိုးေအးေအးနဲ႕ အိပ္ေနၾကတဲ့ သူ႕အကိုေတြလဲ ထလာလိုက္ ေအာ္ဟစ္ေပ်ာ္ျမဴးၾကလိုက္ အိမ္သားေတြ တေယာက္တလွည့္စီဖက္လိုက္ kiss ေပးလိုက္နဲ႕ မဆုံးေတာ့ဘူး။ သူ႕အကိုေတြ ေတာ္ၾကာကိုယ့္ပါလာဖက္ျပီး သင့္ခယူဆိုျပီး kiss လာေပးမွျဖင့္ ဒုကၡလို႕ေတြးျပီး ကိုယ့္မွာ ေလွခါးဘက္ ေျခလွမ္းျပင္ထားရတယ္။ ဂယ္ဘဲ!! ၊ ခပ္မူးမူးသမားေတြမို႕ ေျပာရတာမဟုတ္ဘူး ေျမာင္းထဲက် ေရနစ္လဲနစ္၊ အျမန္ခုန္ဆင္းျပီး ျပန္ေတာ့မယ္လို႕။

သူတို႕ေတြ ဘာလို႕ ဒီေလာက္ ေပ်ာ္ျမဴးေနပါလိမ့္လို႕ စဥ္းစားမရျဖစ္ရတယ္။ အေတာ္ၾကာ ေပ်ာ္ေနၾကျပီးမွ ကိုယ့္ကို သူ႕အေမက သတိရျပီး ေက်းဇူးေနာ္၊ သူ႕သမီးေအာင္သြားတာ အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္၊ ကိုယ့္ေက်းဇူးေၾကာင့္တဲ့၊ အိမ္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ဖူးတဲ့သူ တေယာက္မွမရွိေတာ့ အရမ္းဝမ္းသာတယ္တဲ့ေလ။ အဲ! အဲဒါေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကတာလား။ သူ႕အကို၃ေယာက္ တေယာက္မွ ဆယ္တန္းေအာင္ဘူးဆိုေတာ့၊ သူက သူ႕အိမ္မွာ ပထဦးဆုံး ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့သူမို႕တဲ့။ ျဖစ္ရမယ္။

အဲဒီ တဦးတည္းေသာ တပည့္မနဲ႕ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းအတြက္ ရင္ခုန္ရျပီးကတည္းက ကိုယ္ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဂိုက္မလုပ္ေပးေတာ့ဘူး။ ဆက္သာဂိုက္လုပ္ၾကည့္ တေခါင္းလုံးျဖဴသြားလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မသင္ေပးေတာ့ဘူးလုပ္ခါမွ အိမ္က ေမာင္ေလးက ဆယ္တန္းေရာက္တယ္။ ဒင္းကေလးက စာလဲေမးေသး ကိုယ့္ကိုလဲ ဆရာျပန္လုပ္ေသးတာ။ ဒီနားေလးဘဲ နားမလည္တာ၊ ဒီနားေလာက္ေလးရွင္းျပတဲ့ သခၤ်ာပိုစၦာကို။ အဲလိုၾကားျဖတ္ၾကီး ရွင္းျပလို႕မွမရတာ၊ အေပၚကနဲ႕ ဆက္ေနလို႕ ဒီလိုျဖစ္တာဆိုတာမ်ိဳး မနဲေျပာယူရတယ္။ တခါတေလ စိတ္လိုလက္ရနဲ႕ ဒါကို အစအဆုံးရွင္းျပဆိုျပီး လာေမးတယ္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ဟုတ္ျပီးဟုတ္ရဲ့နဲ႕ ရွင္းျပရတာ၊ သူက ျပဳံးစိစိနဲ႕နားေထာင္တယ္။ ဟဲ့! နားလည္ရဲ့လား ဘာျပဳံးစိစိလုပ္ေနတာလဲ ေျပာလိုက္မွ တဟီးဟီးနဲ႕ သူ႕နားထဲက ဂြမ္းကိုဆြဲထုတ္ျပီး ရွင္းျပလို႕ျပီးျပီးလားတဲ့။ ေတနာေလး!! ဒင္းေလးလဲ ဆယ္တန္းႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္သြားလို႕သာဘဲ။ အဲေနာက္ပိုင္း အေဒၚေတြက သူတို႕ကေလးေတြ ဆယ္တန္းေရာက္တိုင္း ကိုယ့္ကို ဂိုက္လုပ္ေပးပါ လာေျပာၾကတယ္။ ေတာ္ဘာဘီ ေတာ္ဘာဘီ။ ေက်ာင္းစာအားတဲ့အခ်ိန္ၾကား စာစစ္တာတို႕ေတာ့လုပ္ေပးမယ္၊ အျမဲတန္းဂိုက္ေတာ့ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးလို႕။ စိတ္ခုတဲ့ အေဒၚက ခုတယ္။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ၊ ကိုယ္ ဆံပင္ျဖဴ ရင္ပူ စိတ္ညစ္ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႕။


(တခ်ိန္က အမွတ္တရ)

Read More...

Collapse...

Happy New Year

အားလုံး မဂၤလာႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစ :)
ေမြးရပ္အျပန္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မနက္ခင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ႐ိုက္လာတဲ့ Sunrise ပုံပါ။

Read More...

Collapse...

2011.12.07

လည္ေခ်ာင္းနာေနတာ ၾကာျပီ။ အနာနဲ႕ေဆး လြဲေနတယ္။ ဟိုေဆးခန္းျပ ဒီေဆးခန္းျပနဲ႕ ေနာက္ဆုံး နားႏွာေခါင္းလည္ေခ်ာင္းေဆးခန္းကို သြားပါတဲ့။ အိမ္နားမွာ နားႏွာေခါင္းလည္ေခ်ာင္းေဆးခန္း ရွိတယ္။ ကိုယ္နဲ႕မဆိုင္ဘူးမွတ္ျပီး ေဆးခန္းေရွ႕ျဖတ္သြားတိုင္းလဲ ေသခ်ာမဖတ္ၾကည့္ဘူး။ အ႐ိုးေဆးခန္းလို႕ဘဲထင္တာ။ သြားေဆးခန္း အ႐ိုးေဆးခန္းက ေပၚတယ္ေျပာရမယ္။ ဟိုနားဒီနားေလွ်ာက္ရင္ ေတြ႕ရလို႕။ နားႏွာေခါင္းေဆးခန္းလဲ သြားမယ္ဆိုျပီး ေတာင္ေရႊ႕ေျမာက္ေရႊ႕လုပ္ေနတာ၊ မေန႕ကက် မိုးရြာလို႕ ထြက္ခ်င္ဘူး။ ဒီေန႕ေတာ့ မျဖစ္မေန သြားမွဟ!လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ သတိေပးရင္း ထြက္လာတယ္။ ေဆးခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့မွ အမ္!! တခါးပိတ္ထားတယ္။ အထဲေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ ဗုဒၶဟူးေန႕က ပိတ္ရက္တဲ့ ျဖစ္ရမယ္။ homepage ၾကည့္တုန္း ပိတ္ရက္ကို သမန္ကာလွ်ံကာဖတ္လိုက္တာ စေနညေနနဲ႕ တနဂၤေႏြေန႕လို႕မွတ္တာ ဗုဒၶဟူးပါ ပိတ္တာကိုး။

ထြက္လာမိမွေတာ့ နဲနဲလမ္းသလားျပီးမွျပန္မယ္ စိတ္ကူးျပီး ဟိုဝင္ဒီဝင္လုပ္တယ္။ ဆူပါမားကတ္ထဲ ဂ်ပန္စာအတန္းက ဆဲန္းေဆးနဲ႕တိုးလိုက္ေသးတယ္။ ဆူပါထဲလဲ ဝယ္ခ်င္တာ မရွိ။ အေပၚထပ္က ယန္းတစ္ရာဆိုင္ေယာက္ေတာ့ ျမရြက္ေဝတို႕ အၾကိဳက္ေပါ့။ အိမ္မွာဘာလိုလဲ စဥ္းစားရင္း ေကာက္ထည့္ရင္း အျပန္ အထုပ္တထုပ္ ပါတာေတာ့တာဘဲ။ အျပင္ထြက္ရင္ ပိုက္ဆံလဲ လိုက္ထြက္တတ္တာပါလား။ သူလဲ ကိုယ့္လို အိမ္ထဲ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ အျမဲမေနခ်င္ရွာဘူးထင္တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ဟိုဘက္လမ္းအျခမ္းက စီစီကားကား လူေတြ ျပဳံလို႕။ အားလုံး မိန္းမေတြခ်ည္း။ ဘယ္တုန္းက ဒီနား အသီးအရြက္ဆိုင္ ဖြင့္လိုက္ပါလိမ့္ထင္ျပီး ၾကည့္လိုက္တာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြ ေစ်းခ်ေရာင္းေနတာ။ ေျခေထာက္က အလိုလို ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္သြားတယ္။ အဟိ :D

အိတ္မွာ ေစ်းႏႈန္းလဲ ကပ္မထားေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွန္း မသိဘူး။ ဆိုင္ထဲလဲ ၾကည့္ရတာ အားလုံး ဒီနားက အိမ္ရွင္မေတြခ်ည္းထင္ရဲ့။ တခ်ိဳ႕က မဝယ္ေတာ့ဘူးဆို အိမ္ျပန္သြားျပီး အိမ္ေရာက္မွ မေနႏိုင္လို႕ ျပန္လာခဲ့တယ္တဲ့။ ပိုက္ဆံရွင္းတဲ့ဆီ နားစြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သုံးေထာင္လို႕ ၾကားတယ္။ အသားေတြက ကိုင္ၾကည့္ေတာ့ မဆိုးရွာပါဘူး။ အုအဲႏိုမွာ ေရာင္းတဲ့ ၃၅၀၀ထက္ေတာ့ သာတယ္။ ခက္တာက အိတ္ေတြက အၾကီးၾကီးေတြမ်ားတယ္။ ဒီငါးေဖာင္႐ိုးေဘာ္ဒီနဲ႕ အဲေလာက္အိတ္ ၾကည့္မေကာင္းေလာက္ဘူးဆိုျပီး မဝယ္ဘဲ ထြက္မယ့္ဆဲဆဲ အိတ္အျဖဴတလုံး မ်က္က်ိထဲ ေရာက္ခ်လာေရာ။ ဟိုနားဒီနားသြား လြယ္ဖို႕ မဆိုးဘူးဆိုျပီး ယူလိုက္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ တစ္ေထာင္တဲ့။ ဟယ္!! တယ္ဟုတ္ပါလား တေထာင္နဲ႕ေတာ့ တန္သကြာလုပ္ျပီး ေျမာက္ဆြေျမာက္ဆြနဲ႕ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္။

(ဖဘမွာ လို tagလုပ္လို႕ မရ၍သာ၊ မဟုတ္က ဒီပုံမွာ မKOM ကို tagရန္ စိတ္ကူး၏)
(ျဖည့္စြက္---> အိတ္အစြပ္ကေန သူ႕တို႕ရဲ့ အြန္လိုင္းဆိုက္ သြားေတြ႕လို႕ပါ http://sac-eshop.com/အဲေလာက္ေစ်းရွိတဲ့အိတ္မွန္းသိရင္ မ်ားမ်ားဝယ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႕ေနာက္ဆုံးမို႕ ျပီးသြားျပီတဲ့ 2011.12.08)

ယန္းတစ္ရာဆိုင္မွ ဝယ္လာသည္မ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္၏။

သားေရကြင္းဘူးကို ေဖာက္ကာ သားေရကြင္းခ်ိတ္တြင္ ခ်ိတ္လိုက္ပါသည္။ ေရခဲေတတာဂ်ီးတြင္ ပန္းမ်ားပြင့္ေစသတည္း။ ခရမ္းသီးေတာင္ သီးေနေသး

သားေရကြင္း ရွာဝယ္ရျခင္းမွာ သၾကားဘူးထဲထည့္ျပီးသကာလ ပိုေနတဲ့ သၾကားထုပ္ကို ပိတ္တံနဲ႕ ဖိပိတ္ထားေသာ္လည္း သတိမထားမိဘဲ ေဇာက္ထိုးကိုင္မိ၍ သၾကားမ်ား အံဆြဲအတြင္း ဖလားဖလားျဖစ္သြား၍ျဖစ္သည္။ ဘာဘဲေျပာေျပာ သားေရကြင္းနဲ႕ပိတ္တာသာ အေကာင္းဆုံး (ျဖည္ရ ပိတ္ရ နဲနဲရွုပ္တာကလြဲလို႕)

အံဆြဲထဲမွ တိုလီမိုလီမ်ားလဲ ရွင္းသင့္တာ ၾကာေနျပီ

ဝယ္လာေသာ ဗူးမ်ားထဲ ထည့္ျပီး ေနရာခ်ၾကည့္

ဒီလိုထည့္ျပီး ဒီလိုေတြထပ္လိုက္ေတာ့ finish!!

ဗူးအဝိုင္းေတြက ေနရာ အေတာ္ပုပ္တယ္။ အရင္က မဆန္႕တာေတြ ခုေတာ့ ဆန္႕သြားျပီ။ ဗူးေတြေတာ့ သိမ္းထားလဲ သုံးစရာမရွိတာေၾကာင့္ အမိႈက္ပုံးထဲ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ သြားေရာ့လဟယ္~

"အားလုံးကို လႊတ္ပစ္လိုက္တာ ျမရြက္ေဝကမ႓ာမွာ အိမ္ရွင္းတယ္လို႕ ေခၚပါတယ္"။ (မွတ္ခ်က္- ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့ မဂၢဇင္း ဝတၳဳရွည္ "အားလုံးကို စြန္႕လႊတ္ခဲ့တာ ခ်ိဳျပဳံးကမ႓ာမွာ အခ်စ္လို႕ေခၚပါတယ္" ေခါင္းစဥ္ကို ကူးယူပါတယ္)

ဒါေတြလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ရုံးမွ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ကို ထမင္းမျပင္ေပးေသးဘဲ ခဏေနာ္~ ေနာ္~ကိုကိုေနာ္ လုပ္ထားပါတယ္။ သူလဲ သူ႕ခ်စ္ေတာ္ေလးမ်ားလာမယ့္ live အစီစဥ္ထဲ စိတ္ေရာက္ေနတာမို႕ အိုေခပါတယ္ေလ။ ;)

Read More...

Collapse...

ဧည့္

ျပီးခဲ့တဲ့တပတ္က ကိုယ္ကသူမ်ားအိမ္ ဧည့္သည္သြားလုပ္ သြားလည္တယ္။ ဧည့္သည္သြားလုပ္ရတာခက္ဘူးေလ။ အိမ္ရွင္သယ္ရင္းက အခ်က္အျပဳတ္ေတာ္ေတာ့ ကိတ္စနမရွိဘူး။ ကိုယ့္ဆီဧည့္သည္လာမယ္ဆို နဲနဲရင္ခုန္ရတယ္။ ကိုယ္ဧည့္သည္သြားလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ပန္ေရာက္ျပီးမၾကာခင္ အိမ္လာလည္ဖူးတယ္။ ဒီက အိမ္ရွင္မလက္သစ္ ဘာခ်က္မိမွန္း စဥ္းစားလို႕မရေတာ့ဘူး။ သူ႕အမ်ိဳးသားက ဂ်ပန္မို႕ အစပ္မစားႏိုင္မွာစိုးျပီး ငရုတ္သီးမႈန္႕ေလွ်ာ့ခ်က္တာဘဲမွတ္မိေတာ့တယ္။ ေနာက္ ခ်က္ျပဳတ္ေကြၽးဘူးတဲ့ ဧည့္သည္က ကိုယ့္လိုအိမ္ရွင္မ တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ပါ။ အားလုံးခ်က္ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႕လဲ တေယာက္တမ်ိဳးစီ ခ်က္ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်က္တာက ၾကာဇံခ်က္နဲ႕ ဝဥသုပ္။ သူတို႕လဲ ကိုယ့္လိုပါဘဲ အခ်က္အျပဳတ္ အကြၽမ္းၾကီးမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီၾကားထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လာဘူးေပမယ့္ ခဏတျဖဳတ္ရယ္ဆိုေတာ့ အေအးနဲ႕တင္ ျပီးသြားတာဘဲ။

ဖဘမွာ ဓာတ္ပုံေတြအတင္ေကာင္းတာနဲ႕ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က စားခ်င္တယ္ေျပာလာတယ္။ အိမ္လာလည္မယ္ ျမန္မာဟင္းခ်က္ေကြၽးပါတဲ့။ အဲ့ခါမွ ဟဲ့ပလုတ္တုတ္ ျမန္မာဟင္းဆိုဘဲ။ ငါခ်က္ေနတာ ဘာဟင္းပါလိမ့္ ျပန္ေတြးရတယ္။ ျမန္မာဟင္းစစ္စစ္က ဘာပါလိမ့္၊ သိဘူး၊ အိမ္ကိုျမန္မာဟင္းဆိုတာဘာလဲလို႕ ေမးၾကည့္ေတာ့ အမက ၾကက္သြန္ျဖဴနီဂ်င္းဆီသပ္ျပီးခ်က္တာက ျမန္မာဟင္းေပါ့တဲ့။ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ကူးေပါက္ရာေတြခ်က္ေနတာ၊ ဂ်ပန္စာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္း တရုတ္စာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္းေတြ။ ျမန္မာစာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္းျဖစ္ရတာက ဒီမွာ ဝယ္လို႕ရတဲ့ ကုန္ၾကမ္းနဲ႕ ခ်က္ရတာမို႕။ ျပီးေတာ့ 'မဂ်ီးမ်ား'က ကိုယ္မၾကိဳက္တာဆို ေတာ္ရုံနဲ႕ မခ်က္ဘူး။ ကိုယ္စားခ်င္တာေလးေတြဘဲ ခ်က္တယ္။ တခါတေလ သူမ်ားဘေလာ့မွာ ခ်က္ထားတာေလးေတြကို ကိုယ့္မွာရွိတာနဲ႕ ေလွ်ာက္ခ်က္ၾကည့္တယ္။

အရသာကေတာ့ မဆိုးဘူးလို႕ေတာ့ထင္တာဘဲ။ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေတာ့ (သင့္)လို႕ အမွတ္ေပးထားတယ္။ စားလို႕ျဖစ္ေနတာဘဲဆိုေတာ့ေလ။ အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ ကိုယ့္ေယာက်္ားမို႕ ခ်က္သမွ် ၾကိဳက္လဲစား မၾကိဳက္လဲစားေပါ့။ သူမ်ားကို ခ်က္ေကြၽးဖို႕ရာ ကိုယ့္လက္ရာကိုယ္ စိတ္မခ်ဘူး။ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းက အိမ္လာလယ္မယ္ေျပာေနတာကို အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္ေနေနတာ ၾကာေပါ့။ ဒီၾကားထဲ စကားေျပာျဖစ္ရင္း ေထာပတ္သီးအေၾကာင္း ေရာက္သြားတယ္။ သူတို႕က ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ကို မသိဘူးတဲ့။ ဒါဆို အိမ္လာရင္ ေဖ်ာ္တိုက္မယ္ေျပာထားတယ္။ ျမန္မာဟင္းစားခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ သူတို႕ကို ေမးပါတယ္။ အစပ္စားႏိုင္ရဲ့လားလို႕ ေတာ္ၾကာ ျမန္မာဟင္းစားျပီး ဗိုက္နာတယ္ ဝမ္းေလွ်ာတယ္ျဖစ္မွာ စိုးလို႕ပါ။ သူတို႕က တရုတ္လူမ်ိဳးဗိုက္မို႕ က်န္းမာတယ္ အစပ္စားႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့လဲ ျပီးေရာေပါ့ေလ။

အသားလက္ကားျဖန္႕တဲ့ဆိုင္က အမဲသားေရာ ၾကက္သား၊ အသဲ၊ အျမစ္ေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္လာျဖစ္တယ္။ အမဲသားကို ဂ်င္းအမ်ားၾကီးျခစ္ထည့္ျပီး ႏူးအိေနေအာင္ ခပ္ၾကာၾကာတည္ထားလိုက္တယ္။ အမဲသားကို ဂ်င္းအမ်ားၾကီးနဲ႕တည္တာ စားေကာင္းမွန္း သိတာ မၾကားေသးဘူး။ ဟင္းခ်က္ခါနီးမွ ၾကက္သြန္နီကုန္ေနမွန္း သတိရလို႕။ ၾကက္သြန္ျဖဴလဲ နဲနဲပဲက်န္တာတယ္။ ေစ်းလဲ ထပ္မသြားခ်င္ေတာ့တာနဲ႕ ရွိတဲ့ဂ်င္းကိုဘဲ တတက္လုံးကုန္ေအာင္ ျခစ္ထည့္ခ်က္ရာက စားေကာင္းတာနဲ႕ ေနာက္ပိုင္း အဲလိုဘဲ ခ်က္ေတာ့ေတာ့တယ္။ ဒီတခါခ်က္တာ ငရုတ္သီး နဲနဲမ်ားလို႕ စပ္သြားတယ္။

ၾကက္သားကိုလဲ အသားေရာ အသဲအျမစ္ေရာ ဆီသပ္ျပီး မဆလာခ်က္ေလး ခ်က္လိုက္တယ္။ ဒါကေတာ့ အရမ္းမစပ္ပါဘူး။ ဝက္နံ႐ိုးေတြ အခ်ိဳခ်က္မလို႕ဟာ ပ်င္းလို႕ မခ်က္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငါးပိခ်က္ခ်က္တယ္။ သခြါးသီးနဲ႕ တို႕စားဖို႕။ ပန္းေဂၚဖီကို ေဘကြန္နဲ႕ ေၾကာ္လိုက္တယ္။ အရည္ေသာက္အတြက္ေတာ့ ပဲနီေလးဟင္းရည္။

တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္မွာ တေယာက္က ျပည္မၾကီးကလာသူမို႕ အေတာ္အစပ္စားႏိုင္တယ္။ ထိုင္ဝမ္သူကေတာ့ သိပ္မစားႏိုင္ဘူး။ ထိုင္ဝမ္သူက ၾကက္သားကို ဂ်ပန္အရက္နဲ႕ အခ်ိဳေပါင္းထားတာ ယူလာေပးေတာ့ ထမင္းစားပြဲေလး ပိုစိုေျပသြားတယ္။ ျပည္မၾကီးသူက စားျပီးသြားတာေတာင္ က်န္တဲ့အမဲသားဟင္း ၾကိဳက္လို႕ဆိုျပီး ဒီအတိုင္းစားေနတာနဲ႕ ၾကိဳက္ရင္ အိမ္ထည့္ယူသြားေလလို႕ ေျပာလိုက္တာ ဝမ္းသာသြားတယ္။ ၾကက္သားဟင္းလဲ ၾကိဳက္တယ္တဲ့၊ ဒါဆိုလဲ ယူသြားလို႕။ ပဲနီေလးဟင္းရည္လဲ ခ်က္နည္းေမးေနလို႕ ေျပာျပလိုက္ျပီး စမ္းခ်က္ဖို႕ ဆႏြင္းမႈန္႕နဲ႕ ပဲနဲနဲစီ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ့္လက္ရာကို ဝမ္းသာအားရ စားၾကလို႕ စိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။

စားျပီးေတာ့ သူတို႕ယူလာတဲ့ ေထာပတ္သီးကို ေဖ်ာ္ေသာက္ ေလေတြေပါ၊ ဗိုက္ေခ်ာင္လာေတာ့ ဖရဲသီး ခြဲစားၾကတယ္။ ၃ေယာက္သား အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိကုန္လိုက္တာ ညေန၆နာရီထိုးခါနီး ျပည္မၾကီးသူရဲ့ အမ်ိဳးသား ရုံးကျပန္ေရာက္ျပီး ဖုန္းဆက္မွဘဲ ျပန္ဖို႕ ျပင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ထပ္လာလည္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ လာေပါ့ေလ။ ဒီကလဲ ေနာက္ထပ္ ျမန္မာဟင္း ဘာခ်က္ရရင္ေကာင္းမလဲ ေတြးလိုက္ဦးမယ္။

Read More...

Collapse...

Happy Birthday

2011.02.12
ျပည္ေထာင္စုေမ တူမေလး
တစ္ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ

(ဖြားဖြားနဲ႕အတူ႐ိုက္ထားတဲ့ ဆယ့္တစ္လမျပည့္ခင္ကပုံ)

Read More...

Collapse...

တိုတို နဲ႕ ကိုယ္

မေန႕က 'တိုတို'ေၾကာင့္ အေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။ (ရြံတတ္ရင္ မဖတ္နဲ႕ေနာ္) 'တိုတို'ဆိုတာ Washlet အမည္ပါ။ ဂ်ပန္မွာ Washlet ဆို 'တိုတို'လို႕ ေျပာလို႕ရတယ္။ 'တိုတို' Washlet က အေႏြးေပး system ပါတဲ့ electric toilet seat ပါ။ အဲဒီ washlet အမ်ိဳးအစားကို စတီထြင္တုန္းကေတာ့ မသန္စြမ္းသူေတြ အတြက္ရည္ရြယ္တာပါတဲ့။ ေရဆြဲခ်တဲ့ဘားကို အေနာက္မွာမဟုတ္ဘဲ ေျခေထာက္ခ်တဲ့ ေနာက္နားမွာ နင္းလို႕ရေအာင္ ခလုပ္ထားထားေပးတာ။ အဲဒီကေန လူၾကိဳက္မ်ားလာျပီး တီထြင္ရင္း ခုလို ခလုတ္ေတြ Sensorေတြနဲ႕ ျဖစ္လာတယ္ဆိုပါတယ္။

ခလုပ္ႏွိပ္ရုံနဲ႕ ok တာကေတာ့ ေကာင္းပါရဲ့။ ဒါမ်ိဳးေတြ မရင္းႏွီးသူ ေတာသူမ က်မအဖို႕ေတာ့ တခါခါ ေခြၽးျပန္ရတယ္။ အရင္အိမ္မွာက ႐ိုး႐ိုး toiletပါ။ အဲဒီတုန္းက အျပင္သြားတဲ့အခါ ဘူတာေတြ ဆိုင္ေတြက toilet သုံးတဲ့အခါမ်ိဳးက် အဲလို washletျဖစ္ေနရင္ ပထမဆုံး ေရဘယ္လို ဆြဲခ်ရပါ့ဆိုတာ အရင္ၾကည့္ရတယ္။ အမ်ိဳးအစားေပၚမူတည္ျပီး ေရဆြဲရတဲ့ဟာကလဲ မတူဘူးကိုး။ ျပီးေတာ့ ရွင္းျပထားတာေတြကလဲ ဂ်ပန္လိုခ်ည္းမို႕ ဂ်ပန္မွာ ဂ်ပန္စာ နားမလည္ရင္ ဒုကၡေရာက္ရတာ တျခားဟာေတြထက္ toiletလို႕ ထင္တယ္။ ကိစၥျပီးမွ အထဲမွာ ေရဆြဲခ်တာ ရွာမေတြ႕ရင္ ဒြတ္ခ! ေက်ာေနာက္ဘက္က ေရေလွာင္ပုံးေလးမွာ ရွိေနလား? ေအာက္ဘက္နားေရာက္ေနလား? Sensor ေရွ႕မွာ လက္ဝါးေလး သြားျဖန္႕ရမွာလား? ဒါမွမဟုတ္ လူမတ္တပ္ရပ္လိုက္တာနဲ႕ ေအာ္တို ေရဆြဲခ်သြားတာမ်ိဳးလား? စုံတကာေစ့ေနတာဘဲ။

ျပီးေတာ့ ေအာက္ဘက္ကေန ေရျဖန္းေပးေအာင္ ႏွိပ္ရတဲ့ လမုပင္အ႐ိုး (remote control) ကလဲ ရွိေသးတယ္။ toilet seatနဲ႕ ဆက္ရက္မဟုတ္ရင္ နံရံမွာ ရွိတတ္တယ္။ အမ်ားသုံးဆိုရင္ အဲဒီခလုပ္ေတြ မႏွိပ္ပါဘူး။ အစက မသိလို႕ ႏွိပ္မိတယ္။ ေနာက္မွ ေရျဖန္းတံက ေသခ်ာမေဆးရင္ မိႈအမဲေတြ ေအာက္ဘက္မွာ ရွိေနတတ္တယ္။ gym မွာ သြားေဆာ့ဘူးတုန္းက တေန႕ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အိမ္သာသန္႕ရွင္းေရး လုပ္ေနတာ ျမင္ေပမယ့္ ေရျဖန္းတံကို ေခါင္းငံု႕ၾကည့္လိုက္ရင္ ေဘးေတြက မဲေနတာပါဘဲ။ ပုံမွန္ အေပၚကၾကည့္ရင္ မျမင္ရဘူးေလ။ ဘယ္သူမွလဲ အဲလို သြားငံု႕မၾကည့္ေလာက္ဘူးထင္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အိမ္မွာ အမွတ္မထင္ ငံု႕ၾကည့္ဖူးရင္း သတိထားမိတာ။ toilet brushနဲ႕ တိုက္ရုံနဲ႕ မရဘူးဆိုတာကို။ Spray bottle နဲ႕ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေဆးရတယ္။ အမ်ားသုံးမွာက် သန္႕ရွင္းေရးလုပ္တဲ့သူက အဲေလာက္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ အျပင္မွာဆို ေရျဖန္းတာ မသုံးပါဘူး။

ကိုယ့္အိမ္နဲ႕ကိုယ္က် ကိစၥမရွိဘူးေလ။ ကိစၥမရွိဘူးဆိုတာက ေရျဖန္းတာသုံးတာကို၊ ကိစၥရွိလာတာက အဲဒီ လမု'ကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္တာ။ အိမ္ၾကီးရွင္က setting ထားထားေပးတာကို ကိုယ့္ဘာသာ ေလွ်ာက္ႏွိပ္ၾကည့္ျပီးရင္ အခ်ိဳးက မေျပေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ဘဲ ေရအျပင္း/အေပ်ာ့ကလြဲျပီး တျခားခလုပ္ေတြ မႏွိပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ setting ထားထားတဲ့အခါ ခလုပ္တခုခုႏွိပ္လိုက္တိုင္း setting ထားထားတဲ့ေနရာေလးေတြက မီးလင္းတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္ရင္ setting မီးလုံး အျပင္ တျခားဟာေတြပါ အတန္းလိုက္ လင္းလာတယ္။ ပ်က္ခ်င္လာတာလားလို႕ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ ဒီလိုဘဲ သုံးလာလိုက္တာ တေန႕တုန္းက ေရျဖန္းတာႏွိပ္ျပီး stop ခလုပ္ႏွိပ္တာ ေရက ရပ္မသြားဘူး။

တကယ္ေခြၽးျပန္သြားတယ္။ တျခားခလုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ႏွိပ္ၾကည့္တယ္။ ေရအေႏြးေပးတာရယ္ ထိုင္ခုံအေႏြးေပးတာရယ္ timerေပးတာ ခ်ိန္မရဘူး။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ အျမန္မတ္တပ္ရပ္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ဘက္က sensor နဲ႕ လူရိပ္လြတ္သြားလို႕ သူ႕ဘာသာ ေရရပ္သြားတယ္။ ခလုပ္ႏွိပ္မိရင္ စကၠန့္၃၀ ေရမရပ္တာမ်ိဳးမဟုတ္လို႕ ေတာ္ေသးတယ္၊ အဲလိုသာမဟုတ္ရင္ တခန္းလုံး စိုရႊဲေတာ့မွာ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေတာ့ အေတာ္စိတ္ညစ္သြားတာ။

ေစ်းသြားျပီး ျပန္လာေတာ့ ႏွိပ္ၾကည့္တာ ရျပန္တယ္။ အဲဒါနဲ႕ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနလိုက္တာ မေန႕က မနက္က် ျပန္ျဖစ္ျပန္ပါေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္က် အိမ္ၾကီးရွင္လဲ အလုပ္သြားျပီမို႕ ေမးလို႕မရေတာ့ဘူး။ အရင္ရက္ကလို ျပန္ေကာင္းလာမယ္မွတ္ျပီး နာရီဝက္ တနာရီျခား သြားႏွိပ္တာလဲ မရျပန္ဘူး။ တေယာက္ထဲ ဘာလုပ္ရမယ္မသိေတာ့ အင္တာနက္ဖြင့္ျပီး ရွာဖတ္လိုက္ သြားၾကည့္လိုက္နဲ႕ ေခါင္းေျခာက္ေနတာ။ သူcheckလုပ္ခိုင္းတာေတြ ကိုယ္တတ္သေလာက္ လိုက္ၾကည့္၊ ဒါေပမယ့္ မသိ။ လမုကို အဖုံးဖြင့္ၾကည့္ဖို႕ ေရးထားေပမယ့္ သူျပထားတဲ့ လမု အမ်ိဳးအစားနဲ႕ မတူေတာ့ ဘယ္လို ဖြင့္ရမွန္းမသိ။ လမုပ်က္လို႕ အသစ္လဲရရင္ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ၾကည့္မိေတာ့ ေစ်းၾကီးလို႕ လန္႕သြားတယ္။ toilet seatေဘးက ခလုပ္ကိုလဲ စစ္ပါလို႕ ေရးထားမွ ေဘးၾကားထဲမွာ ခလုပ္ရွိမွန္း အဲဒီအခါမွသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မႏွိပ္ရဲဘူး။ ေတာ္ၾကာ အားလုံးရပ္သြားမွျဖင့္။

တမနက္လုံး အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေနတာ အေတာ္ေခါင္းမူးလာတာနဲ႕ ရပ္ထားလိုက္တယ္။ ညေနက် keyword အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ တေခါက္လိုက္ရွာဖတ္တယ္။ အဲဒီအခါက် တခုသြားေတြ႕တယ္။ သူက sensor မွာ ဖုန္ေတြကပ္ေနတာလား စစ္ၾကည့္ဆိုေတာ့ sensorေတြကို သြားသုတ္ၾကည့္တယ္၊ သို႕ေပသိ မရ! 'တိုတို'ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္တယ္ကြယ္။


ေနာက္ဆုံး လက္ေျမႇာက္လိုက္ေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ဦးေဏွာက္နဲ႕ စဥ္းစားႏိုင္သမွ် လုပ္ၾကည့္ျပီးျပီ။ ကိုယ္မွားလုပ္မိလို႕ ပ်က္သြားရင္ေတာ့ အဆူခံရေတာ့မေပါ့လို႕ဘဲ မွတ္လိုက္တယ္ အဟင့္ ရႊတ္။ 'တိုတို'ေပးတဲ့ ဒုကၡက မေသးဘူး။ ညက် 'တိုတို' မဟုတ္တဲ့ 'ကိုကို' ကို ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူးလို႕ေျပာမွ လမု ဓာတ္ခဲအားကုန္တာ ျဖစ္မေပါ့တဲ့။ ကဲ!! ျဖစ္ရမယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ျဖဳတ္ၾကည့္ဖို႕ ၾကိဳးစားတုန္းကမရတဲ့ နံရံက လမုက အိမ္ၾကီးရွင္ျဖဳတ္ျပေတာ့ အလြယ္တကူထြက္လာတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ေနာက္ဖက္မွာ ဓာတ္ခဲထည့္ရတာ ေတြ႕ေတာ့တယ္။ အစကတည္းက အဲဒီနံရံကပ္လမုက ဘာနဲ႕ အလုပ္လုပ္မွန္းမသိတာ။ အိမ္ၾကီးရွင္က လမုဘဲဟာ ဓာတ္ခဲနဲ႕ေပါ့လို႕ အေျပာခံရမွ ကိုယ့္ဘာသာ အေတာ္တုန္းတယ္လို႕ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။

ဓာတ္ခဲလဲျပီးမွ သြားသတိရမိတယ္။ အိမ္ေျပာင္းလာတုန္းက အိမ္ထဲမွာပါတဲ့ equipment ေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ file တအုပ္ရွိတာ သြားသတိရတယ္။ မနက္ကတည္းက အဲဒါၾကည့္မိရင္ ျပီးေနတာကို။ ရွာၾကည့္မိေတာ့ ေတြ႕ျပီ၊ ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္လို႕ setting မီးအျပင္ ရွိသမွ်မီးအားလုံးလင္းလာတာ ဓာတ္ခဲအားနဲလာတာကို ျပတာတဲ့။ ႏို႕ သိမွသိဘဲဟာဂ်ီးကို။ 'တိုတို'ေပးတဲ့ ဒြတ္ခ ကိုကိုကယ္မွ ရေတာ့တယ္။

(သင္ယူစရာေတြက အိမ္ထဲမွာကိုဘဲ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္။ ယုကဒန္းဘိုး ဆိုတဲ့ Underfloor heating ၾကီးလဲ ခုထိ နားမလည္ပါ။ ႏွိပ္စရာေတြ ပိုပါတတ္တဲ့ ဧည့္ခန္းက အဲကြန္းလမုကိုလဲ အခ်ိဳးေျပေျပ မသုံးတတ္ေသးပါ။ ဆက္ေျပာရင္ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းတာေတြ မ်ားလာမွာမို႕ ဒိုင္လွ်ိဳထားလိုက္ဦးမယ္)

Read More...

Collapse...

ပလူေမြး ပလူေတာင္

ေသးေသးေကြးေကြး
ပလူေမြး ပလူေတာင္
ဆံပင္ေလးကပါး
မ်က္ခုံးေလးက ရွည္ေပမယ့္ သိပ္မေပၚေသး
၃ပါတ္သမီးအရြယ္မွာ ဘယ္မ်က္ရစ္ကေလးေပၚလာတယ္
ခုေတာ့ ၅ပါတ္အရြယ္တူမေလး
ညာမ်က္ရစ္ပါေပၚျပီး ညီသြားျပီ
အေမတူတာေလး တခ်က္ေပၚလာတာေပါ့

Read More...

Collapse...

ရွီနဂါဝ

ခုတေလာ ရွီနဂါဝကို ခဏခဏေရာက္တယ္။ ပထမဆုံးအၾကိမ္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က တရုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ လုပ္ခ်င္ရင္လိုအပ္တဲ့ "ရွီကကုဂိုင္း" (shikakugai katsudou no kyoka -資格外活動の許可) ေထာက္ခံစာလုပ္ဖို႕ ရွီနဂါဝက ဂ်ပန္လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရုံးကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကံဆိုးတာလား လူပင္ပန္းဖို႕ ကံမပါတာလားမသိ (စိတ္ပင္ပန္းတာေတာ့ အက်ဳံးမဝင္) ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္ေတာ့ ပတ္စပို႕က အဲဒီေန႕မတိုင္ခင္ေလးမွာ ကုန္ေနခဲ့တယ္။ ဗီဇာကေတာ့ ၂ႏွစ္နီးပါး က်န္ပါေသးတယ္။ ေျပာတတ္ရင္ ေလွ်ာက္လႊာတင္လို႕ရတယ္လို႕ ေနာက္မွ သိရေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက မသိေလေတာ့ ဒီအတိုင္းဘဲ ျပန္ခဲ့တယ္။ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ပတ္စပို႕က သက္တမ္းဘယ္ေလာက္ရွိလို႕ျပည့္သြားတာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာမွာ လုပ္ခဲ့လို႕ ၃ႏွစ္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရွိတယ္လို႕ ဒီမွာ သက္တမ္းတိုးရင္ ၁ႏွစ္လို႕ေျပာေတာ့ အေတာ္အံ့ဩသြားၾကတယ္။ သူတို႕ေတြက ပတ္စပို႕တခါလုပ္ရင္ သက္တမ္း၁၀ႏွစ္တဲ့။ (တို႕က ျမန္မာေလကြယ္)

ကုန္ေနတဲ့ ပတ္စပို႕ကို သက္တမ္းသြားတိုးရင္ အိမ္ၾကီးရွင္ပါတိုးမွရမွာ။ ေဆာင္ရမယ္ေလ အခြန္! ေလွ်ာက္လႊာတင္ျပီး အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္ျဖစ္တာကေနာက္၊ အရင္ဆုံး ကိုယ့္ဆီက ထြက္မယ္ဆိုေတာ့ ျငိမ္ေနလိုက္ရတယ္။ ေလွ်ာက္လႊာက သူငယ္ခ်င္းေတြလုပ္လို႕ လိုက္ေလွ်ာက္ၾကည့္တာ တကယ္အလုပ္ လုပ္ျဖစ္မျဖစ္က မေသခ်ာပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ ၂ႏွစ္ၾကာေတာ့ ဗီဇာျပည့္ေတာ့မွာမို႕ ပတ္စပို႕ကို မျဖစ္မေန သက္တမ္းတိုးဖို႕ ျဖစ္လာတယ္။ ရွီနဂါဝက ျမန္မာသံရုံးကို သူနဲ႕အတူသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဟိုလဲေရာက္ေရာ သူက တရက္ထဲျပီးမယ္တဲ့၊ က်မက မွီခိုေလွ်ာက္မွရမယ္ဆိုဘဲ။ မေလွ်ာက္ရင္ အခြန္ေဆာင္ရမွာေပါ့။ သူ႕လို တလစာ ယန္းတေသာင္းႏႈန္းနဲ႕ ယန္းေသာင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ (ျမန္မာေငြ သိန္း၄၀ေက်ာ္) အလုပ္အေကြၽးျပဳရမယ့္သေဘာ ~ ဂစ္!! ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။ အိမ္မွာေနတဲ့သူပါဆိုမွ ဘာဝင္ေငြနဲ႕ ေဆာင္ရမတုန္း။

မွီခိုေလွ်ာက္မွရမယ္ဆိုေတာ့လဲ ေလွ်ာက္တာေပါ့ေလ။ အဲဒီမွာ နဲနဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္မိတာက နဂိုကတည္းက ဗီဇာက မွီခိုဗီဇာေလ။ အဲဒါကို မွီခိုျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ေပါ့။ ေလွ်ာက္လႊာယူ ဘာေတြလိုလဲေမးေတာ့ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ မူရင္းနဲ႕ မိတၱဴတဲ့။ လိုမယ္ထင္တာ အကုန္ယူလာေပမယ့္ အဲဒါက မလိုဘူးမွတ္ေတာ့ မယူမိဘူး။ မပါလာေသးဘူးေျပာေတာ့ ဘယ္လိုနားလည္မႈလြဲလဲမသိ သံရုံးမွာ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လို႕ရတယ္တဲ့။ ဟုတ္ေသးပါဘူး ၂ခါ လက္ထပ္ရမလိုျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ေသခ်ာျပန္ေမးေတာ့မွ လက္မထပ္ရေသးရင္ ထပ္ဖို႕ပါတဲ့။ (ဪ~ကဲ! ယူျပီးလို႕ဘဲ ဒီေရာက္လာတာေပါ့လို႕၊ စိတ္ထဲက မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးလိုက္တာ) ဟုတ္တယ္ေလ ဂ်ပန္ဘက္က ဗီဇာက်ျပီးလို႕မွ ျမန္မာက ဂ်ပန္သံရုံးကို သြားတာ၊ အဲမွာလဲ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ ျပရေသးတယ္၊ အဲဒီတုန္းက စာရြက္စာတန္းအျပည့္အစုံပါသြားလို႕ ရစ္စရာမရွိတာေတာင္မွ ေကာင္တာထဲက အန္တီၾကီးက "မမေလးက ငယ္ငယ္ေလးနဲ႕ အိမ္ေထာင္ရွိတယ္လား ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနၾကတယ္"လို႕ အေျပာခံလိုက္ရေသး။ အန္တီၾကီး ၾကည့္ရတာ အပ်ိဳၾကီးမ်ားလား? သူ႕နဲ႕စာရင္ေတာ့ ကိုယ့္အသက္ အပုံၾကီးငယ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အသက္ဘယ္ေလာက္နဲ႕ ဘယ္အခ်ိန္ယူယူ သူ႕နဲ႕ဘာမွ မဆိုင္တာၾကီးကိုမ်ား။

လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ကေန ေျပာတာ လမ္းလြဲလာျပီ။ ဒီမွာလဲ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ လိုတယ္ဆိုေတာ့ ယူျပီး ေနာက္ရက္ထပ္သြားရတယ္။ ရွီနဂါဝကို သုံးၾကိမ္ေျမာက္ေပါ့။ အိမ္နားကဘူတာကေန ရွီနဂါဝဘူတာကို ေရာက္ဖို႕ ရထား၃ဆင့္ေျပာင္းျပီး မိနစ္၅၀ေလာက္ၾကာပါတယ္။ အဲဒီကေန ျမန္မာသံရုံးကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ ၁၅မိနစ္ေက်ာ္ေတာ့ ၾကာတယ္။ ကုန္းေျပေျပထိပ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားျပီး လမ္းက်ဥ္းေလးရဲ့ အဆုံး ျခံက်ယ္ၾကီးရဲ့ အထဲမွာ ဂ်ပန္ျမန္မာသံရုံးရွိတယ္။ ပထမဆုံး ေရာက္သြားတုန္းက သံရုံးလို႕ေတာင္ မထင္မိဘူး။ လုံးခ်င္းအိမ္ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္တအိမ္လို႕ဘဲမွတ္တာ။ တံခါးဝမွာ ကပ္ထားတဲ့ ခပ္မွိန္မွိန္ေသးေသး ေၾကးျပားကို ေသခ်ာၾကည့္ဖတ္မွ သံရုံးမွန္းသိရတာမ်ိဳး။ ရုံးအဝင္ဝက စစ္ေဆးေရးရုံေလးထဲမွာ လိုတာေတြဘဲ ယူျပီး အိတ္ေတြအားလုံး ထားခဲ့ရတယ္။

ပတ္စပို႕ရျပီး ရုံးထဲကျပန္ထြက္လာေတာ့ မိုးေတြရြာေနေတာ့တာ။ ရုံးေဆာင္နဲ႕ အဝက နဲနဲလွမ္းေတာ့ ခပ္သုတ္သုတ္ေျပးသြားလဲ စိုတာပါဘဲ။ ျပီးေတာ့ လက္ထဲမွာက ယူသြားတဲ့ စာရြက္ေတြအျပင္ ျပကၡဒိန္တလိပ္လဲ ပါလာတယ္ေလ။ ပါးစပ္ထဲ ရွိရာေျပာတဲ့ ပတ္စပို႕ သက္တမ္းတိုးခကို "ေလွ်ာ့ေပးလိုက္မယ္ ျပကၡဒိန္ ဒါမွမဟုတ္ မဂၢဇင္းဝယ္ပါ"ဆိုျပီး မဝယ္မေနရလုပ္ေနလို႕ ဝယ္လာခဲ့ရတာတာပါ။ ပထမတခါ သြားကတည္းက ကိုယ့္ေရွ႕ကလူေတြကို အဲလိုဘဲလုပ္ေနတာ၊ အိမ္ၾကီးရွင္အလွည့္မွာေတာ့ နင့္ေနေအာင္ယူျပီးျပီမို႕လားမသိဘူး ပတ္စပို႕သက္တမ္းတိုးခဘယ္ေလာက္လို႕ ေျပာရုံကလြဲျပီး ဘာမွကိုထိုးမေရာင္းလိုက္ဘူး။ အိမ္အျပန္ရထားထဲ ျပကၡဒိန္ၾကီး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႕ အေတာ္ရွုပ္။

ပတ္စပို႕ရျပီးေတာ့ ဗီဇာသက္တမ္းတိုးဖို႕ ဂ်ပန္လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးကို ထပ္သြားရတယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာကေန ျမန္မာသံရုံးသြားတာရဲ့ ဆန္႕က်င္ဘက္ကိုသြားျပီး busတဆင့္ကို ဂိတ္ဆုံးစီးရင္ေရာက္တယ္။ ကားေပၚမွာ အဲဒီကိုသြားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အျမဲရွိတယ္။ သက္ဆိုင္ရာေကာင္တာမွာ တုံကင္ရဖို႕ တန္းစီရတယ္။ ေန႕တိုင္း လူေတြ ရာေထာင္ခ်ီ ရွိမလားဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းအၾကာၾကီး တန္းမစီရဘူး။ ေကာင္တာထိပ္မွာ လူ၂ေယာက္က စာရြက္ေတြ စစ္ၾကည့္၊ လိုတာထပ္ျဖည့္ဖို႕မွာျပီး တုံကင္စာရြက္ေပးလိုက္တယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံက စနစ္က်ပုံမ်ား။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖို႕ အေတာ္ေစာင့္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ ရာခ်ီေနတဲ့လူေတြအတြက္ ေကာင္တာ ၄ခု ၁ခုမွာ ၂ေယာက္စီနဲ႕ အလုပ္လုပ္သြားတာ တြက္ၾကည့္ရင္ လူတေယာက္ တမိနစ္ႏႈန္းေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီရက္က ၂ေယာက္အတူ ဗီဇာတြဲတင္ခဲ့တယ္။

ေနာက္၂ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာေတာ့ အေၾကာင္းၾကားစာေရာက္ပါတယ္။ ရုံးေအာက္ထပ္က ဆိုင္မွာျဖစ္ျဖစ္ စာတိုက္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဗီဇာသက္တမ္းတိုးဖို႕အတြက္ ယန္းေလးေထာင္တန္ တံဆိပ္ေခါင္း တေယာက္တခုဝယ္ျပီး formမွာ ကပ္ရတယ္။ ဒီတံဆိပ္ေခါင္း ပိစိေကြးေလးက ယန္းေလးေထာင္တန္တာမို႕ အေတာ္အံ့ဩမိတာ။ အတုလုပ္တဲ့သူ မရွိဘူးလားလို႕ ေတြးမိတယ္။ ဒီေလာက္ စည္းကမ္းၾကပ္တဲ့ႏိုင္ငံမွာ ခိုးလုပ္လဲ မိမွာေပါ့ေလ။ ျပီးေတာ့ ဒီတံဆိပ္ေခါင္းက ဒီလို အေရးၾကီးတဲ့ေနရာမွာ သုံးတာမို႕ ဘယ္သူမွလဲ အတုမလုပ္ရဲေလာက္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ အေတြးေခါင္ၾကည့္တာ။ အဲမွာလဲ တန္းစီ တုံကင္ယူျပီး အေတာ္ေစာင့္ရတယ္။ ထိုင္ခုံေတြရွိေပမယ့္ အဲဒါနဲ႕ မေလာက္ေအာင္ကို မ်ားတာပါ။ အျပင္မွာ အေတာ္ေအးေပမယ့္ အဲဒီထဲမွာ heaterဖြင့္ထားဖို႕မလိုေအာင္ လူေငြ႕ေတြနဲ႕ အိုက္စပ္စပ္ျဖစ္ေနတယ္။

တကယ္က အဲဒီေန႕မွာ တခါတည္း အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႕ပါဘဲ။ ဗီဇာမွာ အဲေလာက္ၾကာမယ္မထင္မိတာ အေတာ္ၾကာသြားတာ။ ေန႕လည္၁၂နာရီထိုးဖို႕နီးသြားျပီး သူကအလုပ္ဆက္သြားရမွာမို႕ ျပန္ခဲ့ရတယ္။ နဲနဲေကာက္ေကြးလုပ္ျပီး ျပန္ခဲ့တာေပါ့။ တခါတည္းျပီးမယ္ မွန္းထားမိတာကိုး။ သူက ေနာက္ရက္ထပ္သြားမယ္ေျပာေပမယ့္ သူမေျပာခင္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ခ်ိန္းျပီးသြားဖို႕ တိုင္ပင္ျပီးသြားျပီ။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ဆို ေစာင့္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ စကားေျပာေနရင္လို႕ရတယ္။ သူနဲ႕ဆို ဝစီပိတ္လုပ္ေနတာမို႕ တေယာက္ထဲ ေငါင္ေနရတာ။

ဒီလိုနဲ႕ မေန႕က တေခါက္ ရွီနဂါဝကို ထပ္ေရာက္တယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာက အေတာ္ၾကီးတဲ့ဘူတာတခုပါ။ အဲဒီမွာ ရုံးေတြမ်ားတာမို႕ လူအသြားအလာလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ရဲေတြလဲမ်ားတယ္။ ရဲဆိုေပမယ့္ အရပ္ဝတ္စုံနဲ႕ပါ။ ရုတ္တရက္ ေရွ႕မွာလာရပ္ျပီး သူတို႕ရဲ့ ရဲဝန္ထမ္းကဒ္ဖြင့္ျပလို႕ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္ ထုတ္ျပပါလို႕ ေျပာတာမ်ိဳး။ သူနဲ႕အတူသြားတုန္း ၂ခါေလာက္ ၾကဳံဘူးတယ္။ ျပီးရင္ဘယ္သြားမွာလဲေပါ့။ ေရွာင္တခင္စစ္တဲ့သေဘာပါ။ ဒီဘူတာမွာ ႏိုင္ငံျခားအသြားအလာမ်ားလို႕ တရားဝင္ေနတာ ဟုတ္/မဟုတ္ စစ္တယ္။ သူကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္အျပင္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီကဒ္ပါထုတ္ျပလိုက္တယ္။ တခါတေလ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္ထုတ္ျပလဲ ဘာလုပ္ေနလဲ ဘာညာေမးခြန္းေတြက လာေသးတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ တခါထဲ ကုမၸဏီကဒ္တြဲျပလိုက္ရင္ ဘာမွမေမးေတာ့ဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့ တေခါက္သြားတုန္းကေတာ့ ရဲလာမေမးဘူး။ မေန႕က တေယာက္ထဲသြားေတာ့လဲ လာမစစ္ဖူးရယ္။ ကိုယ္ကေတာင္ သူတို႕ကိုမေတြ႕လို႕ ဘယ္နားက ေပၚလာမလဲလို႕ တခ်က္ရွာၾကည့္လိုက္မိေသးတယ္။ :D

ခုရက္ပိုင္းမွာ ေနလို႕လဲမေကာင္းပါဘူး။ ဟိုနာလဲနာ ဒီနားလဲနာ တကိုယ္လုံးမနာ ကြက္တိကြက္ၾကားနာျဖစ္ေနတာ။ ဖ်ားမလိုျဖစ္ရာကေန အခ်ိန္မွီေဆးေသာက္လိုက္ေတာ့ မဖ်ားဘဲ အစြယ္အပြါးျဖစ္တဲ့ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုးက က်န္ေနတယ္။ ရာသီဥတုကလဲ တေန႕ေရႊ တေန႕ေငြနဲ႕။ ဒီၾကားထဲ မိုးပါရြာေတာ့ ႏွာေစးက မေပ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ မ်က္လုံးေတြလဲ ပူလာတယ္။ ေဆးေတာ့ ေသာက္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ထဲကပိုးကဘဲ အသက္ရွည္တာလား ဂ်ပန္ကေဆးကဘဲ ေပ်ာ့တာလားမသိ မေပ်ာက္ႏိုင္ေသးဘူးရယ္။ သြားမယ့္ေန႕ မတိုင္မီ မိုးေလဝသၾကည့္ေတာ့ မိုးဖြဲဖြဲရြာမယ္ ေလလဲျပင္းမယ္ ေအးမယ္ဆိုေတာ့ အကၤ်ီအထပ္ထပ္အျပင္ "ေဟာ့ကအိ႐ို႕"လို႕ေခၚတဲ့ heater packကို ဗိုက္မွာတခု ခါးမွာတခု ကပ္လို႕ လက္နက္အျပည့္အစုံနဲ႕ သြားရတယ္။ အဲဒါမွအေတာ္ဘဲ။

ရုံးမွာ သူငယ္ခ်င္းက ဗီဇာသက္တမ္းတိုးေလွ်ာက္ က်မက shikakugaiေလွ်ာက္ ၂ခုလုံးျပီးသြားေတာ့ ၾကဳံတုန္း တျခားေကာင္တာမွာ multiple re-entryေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ အဲဒါက တခါတည္း ျပီးပါတယ္။ ႐ိုး႐ိုး re-entryဆိုရင္ ယန္းသံုးေထာင္တန္တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ရတယ္။ တၾကိမ္ျပန္လို႕ရတယ္။ multiple re-entryဆို ယန္းေျခာက္ေထာင္တန္ တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ရတယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ဗီဇာသက္တမ္းအတြင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္လို႕ရတယ္ဆိုေတာ့ multiple re-entryဘဲ ေလွ်ာက္ထားလိုက္တယ္။ ျပန္ျဖစ္တာ မျပန္ျဖစ္တာကတပိုင္း၊ ရွိထားေတာ့ ျပန္မယ္ဆို လိုအပ္တဲ့ အလုပ္တခုရွင္းထားတာေပါ့။

အဲဒီကအျပန္ ေန႕လည္၁နာရီေက်ာ္ေနျပီမို႕ ဘူတာနားမွာ စားစရာဆိုင္ရွာပါတယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာနဲ႕ ဆက္ရက္ "အတိုရဲ" (atré)ဝင္ၾကည့္တာ ဆိုင္ေတြက ဘားပုံစံခ်ည္းနဲ႕ ေစ်းလဲသိပ္သက္သာတာမို႕ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္လို႕ရမယ့္ ဆိုင္လိုက္ရွာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းကေန ဆိုင္ရွာျပီး google map ကတဆင့္ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ မိုးရြာထဲ ဟိုလည္ ဒီလည္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတယ္။ တကယ္ဆို ဘူတာကေန ကုန္းေက်ာ္တံတားလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားလိုက္ရင္ရတာကို ေအာက္ဆင္း လမ္းကူးျပီး ေလွ်ာက္ရွာေနလို႕ မေတြ႕တာ။ ဝင္သြားတဲ့ ဆိုင္က gusto (ガスト) ဆိုတဲ့ဆိုင္။ အဲဒီဆိုင္ခြဲလိုမ်ိဳး အိမ္နားမွာလဲရွိပါတယ္ ၂ခါ ေလာက္ စားဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ ရွီနဂါဝဘူတာနားကဆိုင္ေလာက္ ခ်ာတူးလန္တာ ပထမဆုံး ၾကဳံဖူးတယ္ေျပာရမယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ ထိုင္စရာေနရာမရွိလို႕ ပထမပိုင္း ေဆးလိပ္နံ႕ အေတာ္ခံလိုက္ရတယ္။ ၂ေယာက္သား မွာျပီးသားေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက တဇြန္းႏွစ္ဇြန္းစားရင္း အသားလဲ မပါသေလာက္ဘဲလို႕ေျပာတယ္။ ျပထားတဲ့ပုံနဲ႕ ခ်ေပးတာ ကြာတတ္မွန္းသိေပမယ့္ ခုလို ထမင္းတပန္းကန္လုံးမွာ အသားလႊာေၾကာ္ကို တဇြန္းသာသာေလာက္သာပါတာေတာ့ လြန္ပါတယ္။ ပုံထဲမွာက ထမင္းတျပင္လုံးနီးပါးဖုံးေနေအာင္ အသားပုံနဲ႕ ျပထားတာကိုး။

သူငယ္ခ်င္းေျပာမွ ကိုယ့္ပန္းကန္ကို ၾကည့္မိတယ္။ "ကင္ခ်ီ ခ်ီဂဲ"မွာတာ အသားလုံးဝကို မပါလာတာပါ။ ကိုယ္ဘဲမွားသလားေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက မေက်နပ္ဖူး ေခၚေျပာမယ္ဆိုတာနဲ႕ လွမ္းေခၚေျပာမွ ဟယ္ အသားမပါသြားဘူးလား ျပန္ျပင္ေပးမယ္ဆိုျပီး ယူသြားတယ္။ အထဲက ဥဒြန္းဂ်ဳံၾကာဇံျပားတုတ္တုတ္ေတြက ၃မွ်င္ေလာက္ စားျပီးေနျပီ။ နဂိုကတည္းက အမ်ားၾကီးမစားႏိုင္လို႕ နည္းတာမွာပါတယ္ ၂ခါ ျပန္စားရသလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဒုတိယတေခါက္မေတာ့ ပုံထဲကလိုမဟုတ္မယ့္ အသားလႊာပါးပါးေလး ၄ဖတ္ေလာက္ပါလာတယ္။ ဥဒြန္းဖတ္ေတြက မစားႏိုင္ေတာ့တာမို႕ နဲနဲဘဲစားလိုက္တယ္။ တျခားအစီအေငၚမတည့္တာလဲ အမ်ားၾကီးဘဲရယ္။ ေနာက္မလာေတာ့ဘူး "ရွီနဂါဝက ဂတ္စုတို"ေရ။

ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ထိုင္ခ်င္ေပမယ့္လဲ ရုံးဆင္းခ်ိန္ တိုက္ရင္ ရထားၾကပ္ေတာ့မွာမို႕ ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စကားတေျပာေျပာနဲ႕ဆိုေတာ့ ေယာင္ျပီး ကိုယ္စီးမယ့္ရထားလိုင္းဘက္လိုက္လာလို႕ သတိေပးရတယ္။ ဘူတာပလက္ေဖာင္းတူေပမယ့္ သူနဲ႕ကိုယ္က ေက်ာခ်င္းဆိုင္ ဆန္႕က်င္ဘက္ကို ျပန္ရမွာေလ။ ကိုယ့္ဘက္ရထားအရင္ဆိုက္ေတာ့ တာ့တာလုပ္ျပီး အရင္ျပန္ခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ ကပ္ထားတဲ့ heater packက အပူေလ်ာ့လာျပီေလ။ အိမ္နားမွာ ေစ်းဝင္ဝယ္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္တခြက္ေသာက္ ဗိုက္ျဖည့္နားေနလိုက္တယ္။ ဒါကို ႏွာေခါင္းက ေတာ္ေတာ္ပိတ္ျပီး မ်က္လုံးေတြပူလာလိုက္တာ။ အဖ်ားေတာ့ မရွိပါဘူး။ မအိပ္ခင္ 'ဂ်ပန္ေဆးကလဲ အားေပ်ာ့လိုက္တာလို႕' ပတြတ္ျပီး ေဆးေသာက္အိပ္လိုက္တယ္။ မနက္က် ထမင္းဘူးလဲ မထည့္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခုထိ ႏွာေခါင္းတေပါက္နဲ႕ အသက္႐ႉရတုန္း။ တဖက္က ပိတ္ေနလို႕။ ၂ဖက္လုံးမပိတ္တာ ေတာ္ေသးတယ္ ေျပာရမယ္။ ႏို႕မို႕ဆို ပါးစပ္နဲ႕ ႐ႉေနရလိမ့္မယ္။ တပတ္ေက်ာ္လို႕ ေလွ်ာက္လႊာျပန္က်လာရင္ ရွီနဂါဝ ထပ္သြားရဦးမွာမို႕ အဲဒီမတိုင္ခင္ ႏွာပိတ္ႏွာမႊန္ေပ်ာက္ခ်င္ပါရဲ့။

Read More...

Collapse...

ခ်စ္တူမေလး

မေန႕က ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၂ရက္ေန႕ ျပည္ေထာင္စုေန႕ ည၉နာရီ ၄၅မိနစ္မွာ အမက သမီးဦးေလးကို သဘာဝအတိုင္း ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ အေမေရာ ကေလးပါ က်န္းက်န္းမာမာမို႕ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ တူမေလးက ၆.၉ေပါင္ (၃.၁ကီလို) ရွိတယ္။ အရပ္အရွည္ကေတာ့ မတိုင္းေပးလို႕ မသိရေသးပါဘူး။ နီတာရဲေလးမို႕ အသားျဖဴမယ္ထင္တယ္။ အမအေျပာအရ ဆံပင္မထူမပါးနဲ႕ အေဖတူစြာ မ်က္ရစ္မရွိဘူးတဲ့။ က်မၾကည့္တာေတာ့ အမနဲ႕ ပိုတူပါတယ္။ မ်က္ႏွာဝိုင္းတာေရာ မ်က္ခုံးပုံေရာ။ ေမြးခါစေပမယ့္ သူ႕ကိုဓာတ္ပုံ႐ိုက္ေတာ့ ႐ိုက္တဲ့ဘက္ကို လိုက္လွည့္ၾကည့္ေနတယ္လို႕ ေမာင္ေလးက ေျပာတယ္။ ေမာင္ေလးလဲ ဦးေလးျဖစ္၊ က်မလဲ အေဒၚရာထူးတိုး အေမလဲ အဖြားျဖစ္ျပီ။ နယ္မွာေနတဲ့ အဖြားလည္း အဦးဆုံး ျမစ္မကေလးရသြားျပီ။ အေမ့ဘက္က ေမြးတဲ့ ဝမ္းကြဲေတြထဲ က်မတို႕အပါအဝင္ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲ၁၄ေယာက္လုံးကို ၾကီးစဥ္ငယ္စီလိုက္ရင္ အမက အၾကီးဆုံးပါ။ ဒါေၾကာင့္ အမရဲ့ကေလးက "သမီးဦး ေျမးဦး ျမစ္ဦး"ေလးေပါ့။ မေန႕ညေနကတည္းက အိမ္ကို ဖုန္းေခၚလိုက္ အေျခအေနေမးလိုက္နဲ႕ လည္ပင္းရွည္ေနမိတယ္။ ည၂နာရီ ခြဲမွာ အမနဲ႕ ဖုန္းေျပာလိုက္ရတာေၾကာင့္ စိတ္ေအးလက္ေအး ျဖစ္သြားတယ္။ မနက္ႏိုးတာနဲ႕ ေမာင္ေလးပို႕လာမယ့္ ဓာတ္ပုံကို ေမွ်ာ္ေနမိတာ။ တူမအေခ်ာပုံေလးကို ၾကည့္မဝဘူး။ က်မတို႕အားလုံးမွာ အိမ္ေခၚအမည္သပ္သပ္စီရွိတာေၾကာင့္ တူမေလးအတြက္ အိမ္ေခၚအမည္ စဥ္းစားလိုက္ဦးမယ္။ က်မရဲ့ အိမ္ေခၚအမည္ကလည္း အေဒၚေတြေပးထားတာတဲ့ေလ။

Read More...

Collapse...

မွန္းခ်က္နဲ႕ ႏွမ္းထြက္

ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ခုႏွစ္ဆယ္ ရွစ္ဆယ္နဲ႕ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတဲ့အေတာအတြင္း ဂ်ပန္စာ စာေမးပြဲရဲ့ ရလာဒ္ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္လာတယ္။ schedule ထဲမွာ ေဖေဖာ္ဝါရီ လလယ္ေလာက္မွ အေၾကာင္းၾကားမယ္ ေရးထားလို႕ ေနာက္တပတ္ထဲမွာ သိရေလာက္မယ္ ထင္ထားတာ။

ေအာင္မယ္လို႕ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ အမွတ္ကိုဘဲ သိခ်င္ခဲ့တာ။ စာေမးပြဲျပီးျပီးခ်င္းကေန ၂ရက္ေလာက္က သူငယ္ခ်င္းေျပာျပတဲ့ တရုတ္ဆိုက္ေတြမွာ စာေမးပြဲျပီးျပီးခ်င္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေမးခြန္းေတြ (တရားမဝင္)တင္ထားေပးတာမို႕ အဲဒီမွာ သြားရွာဖတ္ျပီး အမွတ္တြက္ၾကည့္ေနခဲ့တာ။ ခန္းဂ်ီး Vocabulary က တြက္ထားတဲ့အတိုင္း ကြက္တိ ၇၃မွတ္ရတယ္။ Reading Garammar က ကိုယ္ေရြးခဲ့တဲ့ အေျဖကို ျပန္မမွတ္မိလို႕ ၁၄၅မွတ္ေလာက္ရမယ္ မွန္းထားတာ ၃မွတ္တိုးျပီး ၁၄၈မွတ္ရတယ္။

Listeningက ၂ပိုင္း ရွိတာ ပုံမပါတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အေျဖမွတ္မိေပမယ့္ ပုံနဲ႕ေတြကို သိပ္မမွတ္မိဘူး။ တရုတ္ဆိုက္ကလည္း ပုံနဲ႕ေမးခြန္းကို စကားေျပာနဲ႕ အေျဖသာ တင္ထားေပးျပီး ပုံမရွိတာမို႕ ဘယ္ပုံကို ေရြးခဲ့မွန္း မမွတ္မိပါဘူး။ စာေမးပြဲျပီးတာနဲ႕ မွတ္ထားသမွ်ေတြ ေခါင္းထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မွန္းေျခအေနနဲ႕ အနဲဆုံး ၇၆မွတ္ အမ်ားဆုံး ၈၃မွတ္လို႕ တြက္ထားခဲ့တယ္။ အမွတ္၄၀၀ဖိုးမွာ စုစုေပါင္း ၂၉၄မွတ္ေလာက္ ေတာ့ ရမယ္မွန္းထားခဲ့ပါတယ္။

မထင္မွတ္ဘဲ Listening အမွတ္၉၀ရတာမို႕ အံ့ဩသြားမိတယ္။ အဲေလာက္ေျဖႏိုင္ခဲ့တာလဲမဟုတ္ေတာ့ေလ။ တခ်ိဳ႕ေမးခြန္းေတြဆို ေရွ႕ေမးခြန္းမွာ စိတ္ကက်န္ခဲ့လို႕ ေနာက္ေမးခြန္းကို တဝက္ေလာက္ လြတ္သြားတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ အမွန္းနဲ႕ေရြးခဲ့တာ ကံေကာင္းသြားပုံရပါတယ္။ Listeningေျဖလို႕ရရျခင္းရဲ့ ေနာက္တခ်က္က တီဗီကၾကည့္လြန္တာလဲ ပါတယ္။ အိမ္မွာ တေယာက္ထဲမို႕ တိတ္ဆိတ္ေနမွာစိုးလို႕ ၾကည့္ၾကည့္ မၾကည့္ၾကည့္ တီဗီကို ဖြင့္ထားျဖစ္တယ္။ မနက္ပိုင္းဆို သတင္း၊ ေန႕လယ္ပိုင္းကို ဇာတ္လမ္း၊ ညေနပိုင္းသတင္း၊ ညဘက္ ဉာဏ္စမ္းအပါအဝင္ အစီအစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေန႕တိုင္းပါပဲ။ ဘေလာ့ေရး ဘေလာ့ဖတ္လည္း တီဗီေရွ႕မွာပါဘဲ။ ဒီေတာ့ ေသခ်ာမၾကည့္ျဖစ္တာေတာင္ ဂ်ပန္လို ေျပာသံက မျပတ္ၾကားေနရပါတယ္။

လႊင့္သမွ်အားလုံး နားလည္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေျပာမွန္း နားမလည္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ အမွန္းနဲ႕ ဒါကိုဆိုလိုတာျဖစ္မယ္လို႕ ေတြးယူျပီး သေဘာေပါက္လိုက္တာပါ။ အရင္ကဆို ဂ်ပန္သီခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္ မသိတဲ့စာသားရဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ရွာရင္း စာလုံးအသစ္ေတြ သိရပါတယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္း အရင္ကလို တကူးတကရွာျပီး နားေထာင္တာ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တခါတေလမွ ကိုယ္ၾကည့္တဲ့ အစီအစဥ္မွာ တီဗီကလႊင့္တာနဲ႕ ၾကဳံမွ ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

ဂ်ပန္ကာတြန္းကားလည္း ၾကဳံၾကိဳက္ရင္ ၾကည့္တယ္။ ျမန္မာမွာတုန္းက ကာတြန္းကားဆို pixar က ထုတ္တဲ့ 3Dကာတြန္းကားေတြ မျပတ္ၾကည့္တယ္။ တခါ လမ္းေဘးဆိုင္က 3Dကာတြန္းကား DVDဝယ္ရင္း အဲဒီထဲမွာ ဂ်ပန္ကာတြန္းကား တခုပါလာတယ္။ ပထမဆုံးၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္ကာတြန္းရုပ္ရွင္လို႕ ေျပာရမွာပါ။ Spirited Away ဆိုတဲ့ "ဆဲန္ နဲ႕ ခ်ိဟိ႐ို႕ ရဲ့ နတ္ဖြက္ျခင္း" (千と千尋の神隠し - Sen to Chihiro no Kamikakushi) ဆိုတဲ့ကားပါ။ အဲဒီကေန ဂ်ပန္ကာတြန္းေတြကို စိတ္ဝင္စားလို႕ ၾကဳံရင္ၾကည့္ျဖစ္လာတယ္။

ကာတြန္းကားၾကည့္တဲ့အေၾကာင္းေရးတာက စာေမးပြဲနဲ႕ ဘယ္လိုဆိုင္လဲဆို ဒီႏွစ္ Listening ရဲ့ ပုံမပါတဲ့ ေမးခြန္းတခုမွာ သိပၸံကာတြန္းကားရဲ့ တစိတ္တပိုင္းလို စကားေျပာတဲ့ ေမးခြန္းပါပါတယ္။ ကာတြန္းကားဆိုေတာ့ ပုံမွန္အသံလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ကာတြန္းကား မၾကည့္ျဖစ္သူအတြက္ဆို စကားသံ စထြက္လာတာနဲ႕ ျပာသြားႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဟဲ့!ဘာပါလိမ့္လို႕ ျဖစ္သြားပါေသးတယ္။ ဒီလင့္ http://mymedia.yam.com/m/2972781 မွာ နားေထာင္လို႕ရပါတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းလဲျပီးေရာ စာေမးပြဲအခန္းထဲ ရီသံတခ်ိဳ႕နဲ႕ ေရရြတ္သံေတြ ထြက္လာပါတယ္။ ဒီမွာေရာက္ေနသူအဖို႕ေတာ့ ဟာသျဖစ္ေနမွာပါ။ ဂ်ပန္ကာတြန္းကား ၾကည့္ေနၾကမဟုတ္သူအတြက္ေတာ့ ဘာကိုလိုက္နားေထာင္ရမွန္းမသိသလို လြတ္သြားႏိုင္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ လိုရာဆြဲေျပာရရင္ တီဗီၾကည့္လိုက္ ကာတြန္းကားၾကည့္လိုက္ လုပ္တာဟာလည္း စာေမးပြဲအတြက္ အေထာက္အကူရတယ္ ဆိုတာပါ။ စာေမးပြဲေအာင္တာနဲ႕ စာတတ္သြားျပီလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေမးပြဲျပီးတာနဲ႕ စာအုပ္ေတြ စာအုပ္စင္ထဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပန္ေရာက္ကုန္ပါျပီ။ စာဆိုတာ ဖတ္မေနရင္ ေမ့သြားတာမ်ိဳးမို႕ ခုေန ျပန္ေျဖၾကည့္ရင္ေတာင္ ေအာင္မယ္လို႕ တထစ္ခ် မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ တေန႕နဲနဲ စာဖတ္ႏိုင္ေအာင္လုပ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးေပမယ့္ ဖတ္တရက္ မဖတ္ဆယ္ရက္နဲ႕ပါ။ က်က္ထားမွတ္ထားတဲ့စာေလးေတြ လုံးလုံးမေမ့ခင္ေတာ့ ျပန္ဖတ္ဦးမွပါေလ။

Read More...

Collapse...

ဂ်ပန္စာ ဂ်ပန္စကား

တကယ္ဆို တခါမွ ဂ်ပန္စာသင္ယူဖို႕ ဂ်ပန္လာဖို႕ဆိုတာ မေတြးမိခဲ့ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေျဖျပီးတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ ေဝးလားဝါးလားလုပ္ျပီး ဘုရားေက်ာင္းမွာဖြင့္ထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာlibiaryကို သြားျပီး ေယာင္ေျခာက္ဆယ္လုပ္ဖူးပါတယ္။ နယ္မွာက ဘာသာစကားနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့သင္တန္းဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါဘဲ။ ျပီးေတာ့ တျခားဘာသာစကားဆိုရင္ အဂၤလိပ္စာကိုဘဲ ျမင္မိတာလည္း ပါပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ တကၠသိုလ္တက္ျဖစ္ေတာ့ ပထမႏွစ္မွာ စာမ်ားလြန္းလို႕ တျခားစာလုပ္ဖို႕ ဘယ္လိုမွ မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။ ဒုတိယႏွစ္မွာ ေက်ာင္းက လွည္းတန္းနားကေန ေျမာက္ဥကၠလာဘက္ ေရာက္သြားပါတယ္။

အဲဒီဘက္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာ ပညာဒါနဆိုျပီး ဘာသာစကားေတြ အခမဲ့ သင္ေပးပါတယ္။ အေဆာင္ေနသူငယ္ခ်င္းေတြက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို အဂၤလိပ္စာသင္တန္းကို သြားတက္ၾကတယ္။ က်မကေတာ့ စိတ္မဝင္စားလို႕ မသြားပါဘူး။ အတင္းေခၚတာနဲ႕ အားနာပါးနာ ၂ခါေလာက္သြားျပီး လုံးဝမသြားေတာ့ပါ။ ယူတတ္ရင္ ပညာရတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ first impression မွာတင္ ကိုယ္နဲ႕မကိုက္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီးသားပါ။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မယ္လမုဘုရားရွိတဲ့နားလို႕ထင္ပါတယ္၊ အဲဒီဘက္က ပညာဒါနစာသင္ေက်ာင္းမွာ သြားတက္ၾကျပန္တယ္။ အဂၤလိပ္စာအျပင္ ဂ်ပန္စာလည္းတက္ၾကတယ္။ က်မကို ေခၚေပမယ့္ မလိုက္ေရးခ် မလိုက္ပါ။ နီးနီးနားနားကိုေတာင္ မသြားတာ busၾကပ္ပိပ္သိပ္ စီးျပီးသြားဖို႕အေရး ပိုေတာင္မေတြးေသးပါ။

စေန တနဂၤေႏြဆို အေဆာင္မွာ ႏွပ္ျပီးက်န္ေနခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက တခြန္းစ ၂ခြန္းစ ဂ်ပန္လိုေျပာၾက ႏႈတ္ဆက္ၾကတာၾကားေတာ့ သူတို႕ၾကား ကိုယ္က ေနာက္က်က်န္ခဲ့သလို ခံစားရပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာဆိုလည္း အဲဒီကတည္းက မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ ခုထိပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ တက္ေနၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက် အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ မသြားၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီအေတာအတြင္း အိမ္ၾကီးရွင္က သူ႕ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ရဲ့ တိုက္တြန္းမႈနဲ႕ ဂ်ပန္စာစလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေလးငါးလေလာက္လုပ္ျပီး လယ္ဗယ္၁ကိုေျဖဖို႕ လုပ္ပါတယ္။ တခါထဲနဲ႕ လယ္ဗယ္၁ေျဖတာ pressureမ်ားလြန္းတယ္လို႕ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ကေျပာမွ လယ္ဗယ္၂ကို ေျဖေတာ့တယ္။ အဲဒါျပီးေတာ့ ကြန္ျပဴတာဘဲ ဆက္လုပ္ေနရာက လယ္ဗယ္၁ေျဖမယ္ဆိုျပီး ဂ်ပန္စာ ျပန္လုပ္ျပန္ပါတယ္။

အဲဒီအခါ သူ႕ဘာသာသူသာမက ကိုယ့္ဘာဆြဲထည့္လာတယ္။ သူသင္ေပးမယ္ လယ္ဗယ္၄ေျဖတဲ့၊ ဘာမွမခက္ဘူး လြယ္လြယ္ေလးတဲ့။ တကယ္ဆို ေနာက္ဆုံးႏွစ္စာေမးပြဲနဲ႕ နီးျပီမို႕ မသင္ခ်င္ပါဘူး။ သို႕ေပသိလည္းေပါ့ သင္ေပးမယ့္သူက သင္ေပးမယ္ဆိုမွေတာ့ သင္ရတာေပါ့။ သင္ေနရင္း အခန္းတဝက္ေလာက္လည္းေရာက္ေရာ သင္တန္းတက္ခိုင္းပါေလေရာ။ ႐ံႈ႕ခ်ီႏွပ္ခ်ီနဲ႕ တက္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ basicအတန္းက ဖြင့္တာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ေနျပီမို႕ ဆရာက လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ ဟီရဂန ခါတခနတတ္တယ္ေျပာမွ လက္ခံပါတယ္။ ေသာၾကာ၊ စေန၊ တနဂၤေႏြ ၃ရက္ မနက္ပိုင္းမို႕ ေသာၾကာဆို မနက္ဆို ျမိဳ႕ထဲကေန ေျမာက္ဥကၠလာကို ေက်ာင္းကအတန္းအမွီေျပးရတာမို႕ အေတာ္ကသီပါတယ္။ တခါတေလ ဆရာမက ေစာဝင္ျပီး သင္သြားတာမို႕ ေရာက္ရင္ အတန္းက ျပီးသြားႏွင့္ျပီ။

ဒီလိုနဲ႕ဘဲ ဒီဇင္ဘာထဲေရာက္လာတယ္။ Finalစာေမးပြဲက နီးျပီမို႕ အပတ္တိုင္းလိုလို ေက်ာင္းမွာ စာေမးပြဲေတြ ဆက္ေနပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာ ပထမပတ္ရဲ့ တနဂၤေႏြမွာ ဂ်ပန္စာ အရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲလုပ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္စာ စာေမးပြဲမတိုင္ခင္ ေက်ာင္းမွာလဲ စာေမးပြဲရွိတာမို႕ အေတာ္စိတ္ပင္ပန္းရပါတယ္။ ဂ်ပန္စာ အေျခခံစာအုပ္လဲ သင္လို႕မျပီးေသးပါဘူး။ listeningက်င့္ဖို႕ဆိုတာက အေတာ္ေဝးပါတယ္။ သူမ်ားေတြက စာေမးပြဲအတြက္ practiceအတန္း တြက္ျပီး က်င့္ေနေပမယ့္ ေက်ာင္းအခ်ိန္နဲ႕ အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ မတက္ျဖစ္ပါဘူး။ စာေမးပြဲမေျဖခင္ရက္မွာ အိမ္ၾကီးရွင္ေျဖခိုင္းလို႕ ေမးခြန္းေဟာင္းတစုံေျဖၾကည့္တာ အမွတ္တြက္ေတာ့ မေအာင္ပါဘူး။ ဒီအဆင့္ေလးေတာင္ မရဘူးလားလို႕ အဆူခံရတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ေက်ာင္းစာမ်ားလို႕ ေခါင္းေျခာက္ရတဲ့အထဲ သူလုပ္ခိုင္းလို႕လဲ လုပ္ရေသး အဆူလဲခံရမို႕ စိတ္လဲတို ငိုလဲငိုခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္တစုံ ထပ္ေျဖခိုင္းတာမို႕ ေျဖျပီး ကိုယ့္ဘာသာ အမွတ္တြက္ၾကည့္တာ ေအာင္ပါတယ္။ သူ႕ကိုေျပာမွ အရင္တစုံကို အမွတ္မွားတြက္ထားလို႕ မေအာင္တာျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ထပ္ တစုံထပ္ေျဖရင္း စာေမးပြဲအတြက္ practiceက အဲဒါသာ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။

ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ ဒီေလာက္မို႕ ဒီထက္လဲ ပိုမလုပ္ႏိုင္ေတာပါ့ဘူး။ စိတ္ေတြလဲရွုပ္ ေခါင္းေတြလဲကိုက္ရင္း လယ္ဗယ္၄ ဝင္ေျဖျဖစ္ခဲ့တယ္။ အမွတ္အေကာင္းၾကီးလဲ မဟုတ္ အဆိုးၾကီးလဲမဟုတ္ဘဲ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါျပီးေတာ့ finalတန္းေျဖျပီး နယ္ျပန္နားေနတာမို႕ ဂ်ပန္စာ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လယ္ဗယ္၃နဲ႕ဆိုင္တဲ့အတန္းက မဖြင့္ေသးတာနဲ႕ လပ္ယားစိန္လုပ္ျပီး ေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အလုပ္ဝင္ေနၾကေပမယ့္ အိမ္ၾကီးရွင္က မလုပ္ရဘူး ဒီလာဖို႕အတြက္ ဂ်ပန္စာဆက္လုပ္ပါဆိုလို႕ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႕ ဂ်ပန္စာ သင္တန္းဘဲ ဆက္တက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ လယ္ဗယ္၃ ျပီးေတာ့ လယ္ဗယ္၂ ေအာင္ခဲ့တယ္။ ၂ႏွစ္နီးပါ ဂ်ပန္စာခ်ည္းလုပ္လာရေတာ့ အီလာတယ္၊ ျငီးေငြ႕လာတယ္။ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမင္ျပီး အားက်တယ္။

အဲဒါအျပင္ လယ္ဗယ္၁ကို ေျဖဖို႕ ေၾကာက္တာလည္းပါတယ္။ လယ္ဘယ္၃နဲ႕ ၂ၾကားက gapက အေတာ္ကြာသလို ၂နဲ႕ ၁ၾကားကလဲ ကြာလြန္းပါတယ္။ ေအာင္မွတ္ကလဲ ကြာသြားပါတယ္။ ၄ကေန၂အထိက အမွတ္(၄၀၀)မွာ ၆၀%ေက်ာ္ရင္ ေအာင္ေပမယ့္ လယ္ဗယ္၁ကေတာ့ ၇၀%ေက်ာ္မွ ေအာင္တာပါ။ ငယ္ငယ္ကေန ဆယ္တန္းအထိ ေျဖဘူးတဲ့ စာေမးပြဲအားလုံး ေအာင္မွတ္က ၄၀၊ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ၅၀၊ ဂ်ပန္စာ စလုပ္ေတာ့ ၆၀ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္လာတယ္။ လယ္ဘယ္၁က ၇၀%အထက္ဆိုတာေတာင္ အမွတ္(၄၀၀)ဖိုးက ခြဲေမးတာပါ။ ခန္းဂ်ီး+vocabulary ဆို အမွတ္၉၀ဖိုးေမးျပီး ၁၀၀မွာဘယ္ေလာက္၊ listening ဆို ၃၀ဖိုးေမးျပီး ၁၀၀မွာဘယ္ေလာက္၊ reading & grammar ဆိုလည္း ၁၉၀ဖိုးေမးျပီး ၂၀၀မွာ ျပန္တြက္တာမို႕ တပုဒ္မွန္ရင္ အမွတ္မ်ားႏိုင္သလို မွားရင္လည္ အမ်ားၾကီး ေလ်ာ့ပါတယ္။ စာလုပ္ဖို႕ ေရွာင္ေျပးခ်င္တာေရာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္တာ ရသြားတာမို႕ အဲဒီကစျပီး ဂ်ပန္စာနဲ႕ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ျပန္ပါတယ္။

ဒီလည္းေရာက္ေရာ culture shock အျပင္ ဂ်ပန္စာလည္း ဒြတ္ခ ေရာက္ပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ သင္တဲ့စာနဲ႕ လက္ေတြ႕မွာ ေျပာတာ မတူပါဘူး။ ေျပာရရင္ ျမန္မာစာလိုပါဘဲ။ စာအုပ္ထဲမွာ "ဘာျဖစ္ပါသည္ ညာျဖစ္ပါသည္" ဆိုတာ စကားေျပာရင္မွ မသုံးတာေလ။ အဲဒီေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီး စိတ္ဓာတ္က်ပါတယ္ ဒီေလာက္စာေတြလုပ္ထားတာေတာင္ ေရေရရာရာ နားမလည္လို႕ပါ။ အလုပ္လဲ မလုပ္ရ ဒီလိုဘဲ အခ်ိန္ေတြျဖဳန္းရင္း အင္တာနက္ထဲကတဆင့္ အိမ္နားမွာ ေဗာ္လန္တီယာ ဂ်ပန္စာသင္ေပးတဲ့အတန္းေတြ ရွိတယ္ဆိုတာသိျပီး သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဓိကက စကားေျပာျဖစ္ဖို႕ပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ နားေထာင္ စာဖတ္က ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ စကားက်ေတာ့ တဖက္က ေျပာမယ့္သူရွိမွ ျဖစ္မွာေလ။ အဲဒီေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္စကားေျပာတဲ့ လယ္ဗယ္က ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို basicျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိတ္ဆက္စကားေတာင္ မွန္ေအာင္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ေျပာမယ္ဆို စကားလုံးေတြက ေတာင္တလုံး ေျမာက္တလုံးနဲ႕ ဝါက်မမွန္ဘူးေလ။

အတန္းမွာလည္း formျဖည့္ရင္ ဂ်ပန္စာ ဘယ္လယ္ဗယ္ေလာက္အထိသိလဲ ေရးရတယ္။ အဲဒါကို ၾကည့္ျပီး group လုပ္ေပးတာပါ။ အဲဒီတုန္းမွာ လယ္ဗယ္၂ေအာင္ထားတာ က်မတေယာက္ထဲမို႕ groupမရွိဘဲ ဆဲန္းေဆးနဲ႕ တေယာက္ထဲစသင္ရတယ္။ ေဗာ္လန္တီယာအတန္းဆိုတာ စာေမးပြဲအတြက္ သင္ေပးတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ဘာသာစကား အခက္အခဲကို ကူညီေပးဖို႕နဲ႕ ဂ်ပန္႕ယဥ္ေက်းမႈတခ်ိဳ႕နဲ႕ ရင္းႏွီးေစဖို႕ပါ။ က်မအတြက္ေတာ့ စာသင္ရဖို႕ထက္ Conversationက အဓိကပါ။ တေယာက္ထဲ သင္ရရင္း လယ္ဗယ္၂ေအာင္ထားတဲ့ ကိုးရီးယားမေလးေရာက္လာတာမို႕ အေဖာ္ရသြားတယ္။ သူက လယ္ဗယ္၁ေျဖဖို႕ ဂ်ပန္စာ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ အတန္းတက္ေနတယ္ေျပာတယ္။

ဒီမွာရွိတဲ့ ဂ်ပန္စာေက်ာင္းေတြမွာ လျပတ္တက္လို႕ရတဲ့ အတန္းေတြရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္စာအတန္းကို ဂ်ပန္မွာ တက္ရင္ ေစ်းၾကီးလြန္းတယ္။ ၃လျပတ္တတန္းဆိုရင္ ျမန္မာပိုက္ဆံနဲ႕ဆို ၁၅သိန္းအထက္ ရွိပါတယ္။ ကိုးရီးယားမေလးက ေျဖပါလား ေျပာေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈမရွိတာေၾကာင့္ မေျဖပါဘူး။ အတန္းမွာ တႏွစ္၂ခါ group ေျပာင္းပါတယ္။ ကိုးရီးယားမေလးက ႏိုင္ငံျပန္သြားေတာ့ ေနာက္တခါက်တဲ့ groupက တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ပါ။ သူတို႕ေတြက လယ္ဗယ္၁ေအာင္ထားျပီးသားသူေတြပါ။ အရင္က ေတာက္ေလွ်ာက္ ေအးေဆးေနလာခဲ့သမွ် အဲဒီအခါမွ ေခြၽးျပန္ရေတာ့တာ။ ကိုယ့္ထက္ လယ္ဗယ္ျမင့္ေတာ့ ဖတ္ရတဲ့ စာေတြကလည္း ခက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာမလုပ္တာ ၾကာတာမို႕ ကိုယ့္လယ္ဗယ္က ၂လို႕ေတာင္ ေျပာမရေအာင္ အေတာ္က်ေနျပီ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ ၂ေယာက္ထဲက တေယာက္က တမ်ိဳးပါဘဲ။ ေစာင့္သင္ရတာမ်ိဳးဆို စိတ္မရွည္တဲ့ အမူအယာေတြလုပ္ပါတယ္။

ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အေတာ္သေဘာေကာင္းတယ္။ သူနဲ႕ အေတာ္ခင္ပါတယ္။ တကယ့္ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းလို ေပါင္းလို႕ရတယ္။ စိတ္ထားလဲ ႐ိုးတယ္။ သူက ဂ်ပန္ေရာက္ျပီး မၾကာခင္မွာဘဲ လယ္ဗယ္၁ကို အမွတ္အမ်ားၾကီးနဲ႕ ေအာင္ထားတာမို႕ သူ႕ကို ေမးရပါတယ္။ သူက ဂ်ပန္စာေက်ာင္းမွာ ၃လတက္ျပီး စာလုပ္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ အဲဒီႏွစ္က လယ္ဗယ္၁ေျဖမယ္ဆိုတဲ့ တျခား ကိုးရီးယားသူတေယာက္ကို ေမးေတာ့လည္း ေက်ာင္းတက္ျပီးေျဖမွာတဲ့။ အိမ္ၾကီးရွင္ကို အဲဒါေျပာေတာ့ သူက အားေပးရွာတယ္ "ဂ်ပန္ေရာက္ေနတာဘဲဟာ ဂ်ပန္စာတတ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာက်က္တဲ့ ဒီကဂ်ပန္စာေက်ာင္းတက္ဖို႕ေတာ့ မတန္ဘူးတဲ့" (ဟြန္႕!) သူေျပာတာလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ မတန္မွန္း ကိုယ့္ဘာသာ သိတယ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ စာျပန္လုပ္ဖို႕ အဲေလာက္ၾကီး အားမသန္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုန္ျပန္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဂ်ပန္စာအတန္းတက္တုန္း ခင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဒီေရာက္လာျပီး အဆက္အသြယ္ရတယ္။ သူက ဒီႏွစ္ (၇)လပိုင္းမွာ ဂ်ပန္စာလယ္ဗယ္၁ေျဖဖို႕ ကိုယ့္ဘာသာ စာလုပ္ေနတယ္ေျပာတယ္။ က်မကေတာ့ စာေမးပြဲေျဖဖို႕ ကိုယ့္ဘာသာ အစအဆုံးျပင္ဆင္က်က္မွတ္ဖို႕ရာ မေတြးခဲ့ပါဘူး။ အျမဲတန္း သင္တန္းတက္ျပီးမွ ေျဖခဲ့တာကိုးေလ။ သူငယ္ခ်င္းကေအာင္သြားျပီး က်မကို စာျပန္လုပ္ၾကည့္ပါလား တိုက္တြန္းလာတယ္။ ေအာင္တာ/မေအာင္တာထက္ ကိုယ့္လယ္ဗယ္ကို စမ္းသပ္ၾကည့္ပါတဲ့။ စာကို ဟုတ္တိပတ္တိမလုပ္တာ ၃ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ျပီ။ ေတြေဝေနခဲ့တယ္။ အရင္ကလည္း စာေမးပြဲဝင္ေျဖမယ္ စိတ္ကူးလိုက္ ၅လေလာက္ အလိုေရာက္ရင္ မျဖစ္ပါဘူးဆိုျပီး စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး ေနာက္ႏွစ္မွ ဆိုျပီး ေရႊ႕လာခဲ့တာ။ ခုမွ ျပန္လုပ္လို႕ ရပါ့မလားေလ။

မေရမရာစိတ္ကူးနဲ႕ ေလွ်ာက္လႊာဝယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေန႕က စာေမးပြဲမတိုင္ခင္ ၃လ တိတိ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ အေတာ္ခက္ပါတယ္။ ခန္းဂ်ီးနဲ႕ အသိုင္းအဝိုင္းႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ တရုတ္ေတြ ကိုးရီးယားေတြအတြက္ေတာ့ ဒီေလာက္အခ်ိန္ဟာ ဘာမွ မဟုတ္ေလာက္ေပမယ့္ ဗူးသီးငါးေပါင္းထုပ္ ခန္းဂ်ီးေတြနဲ႕ မရင္းႏွီးတဲ့သူအဖို႕ မလြယ္လွတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေလွ်ာက္လႊာဝယ္ျပီးမွေတာ့ ဆိုျပီး ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္အားတင္းလို႕ စာအုပ္ဆိုင္သြား စာအုပ္ေတြ သြားရွာဝယ္ပါတယ္။ ဘယ္အပိုင္း အားအနည္းဆုံးလဲေမးရင္ လယ္ဗယ္၂ေျဖတုန္း reading အားအနည္းဆုံးပါ။ အခ်ိန္မမွီပါဘူး။

ခုက် ဘာအားအနည္း ဆုံးလည္းဆို အားလုံးပါ။ ခန္းဂ်ီး Vocabulary Listening Reading Garammar အားလုံး အားလုံး။ စာအုပ္ေတြက ေစ်းမသက္သာလွသလို အရမ္းလည္း ေစ်းမၾကီးပါ။ ယန္း ေထာင့္ငါးရာ ႏွစ္ေထာင္ဝန္းက်င္ပါ။ CD ေလးခ်ပ္ပါတဲ့ Listeningကေတာ့ ယန္း၃၄၀၀ေက်ာ္မို႕ ေစ်းၾကီးတယ္ ေျပာရမယ္။ ခန္းဂ်ီး Vocabulary အတြက္ တစ္အုပ္၊ အားနည္းတဲ့ Readingအတြက္ ၂အုပ္ (စာေမးပြဲသာ ျပီးသြားတယ္ တအုပ္ဘဲ ဖတ္လို႕ျပတ္တယ္)၊ Listeningအတြက္ တစ္အုပ္၊ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ တစ္အုပ္၊ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေမးခြန္းေဟာင္းတအုပ္ အားလုံးေပါင္း ၆အုပ္။ စာအုပ္ဖိုးခ်ည္း ယန္း၁ေသာင္းေက်ာ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါအားလုံး အလကားရတယ္လို႕ ေျပာလည္း ရႏိုင္တယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ရဲ့ အလုပ္က တႏွစ္၂ၾကိမ္ ကုန္တိုက္မွာ ေစ်းဝယ္လို႕ရတဲ့ လက္မွတ္ေတြ ေပးပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဝယ္တာပါ။

အဲဒီေစ်းဝယ္လက္မွတ္ ဝယ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြက ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က ကုန္တိုက္ေတြမို႕ တျခားေစ်းၾကီးပစၥည္း ဝယ္မိတာထက္ အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ က်မက စာအုပ္သာဝယ္ပါတယ္။ စာအုပ္က ဘယ္နားမွာ ဝယ္ဝယ္ အဖုံးမွာ ပါျပီးသား သတ္မွတ္ေစ်းမို႕ ေစ်းကြာျခင္း ေလ်ာ့ျခင္း မရွိပါဘူး။ စာလုပ္စရာ လက္နက္စုံျပီမို႕ စာစလုပ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အၾကံေပးတဲ့အတိုင္း ipodထဲ Listening သြင္းထားျပီး အျပင္သြားရင္ လမ္းမွာ နားေထာင္တယ္။ လယ္ဗယ္၁ Garammar လယ္ဗယ္၂နဲ႕စာရင္ မမ်ားပါဘူး။ Reading ဖတ္ျပီးေျဖၾကည့္တာ အျမဲတန္း တဝက္ေလာက္ မွားပါတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ စာေရးသူအေတြး အဲလို ထပ္တူက်လြန္းတာပါ။ ပထမ တလေလာက္မွာ အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ စာလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္အလုပ္အျပင္ တျခားဘာမွမရွိတာမို႕ စာက်က္ခ်ိန္ အမ်ားၾကီးလို႕ ေျပာလည္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္က လက္ခံႏိုင္တဲ့အခ်ိန္က ၃နာရီက အလြန္ဆုံးပါဘဲ။ အခ်ိန္ၾကာၾကာဖတ္လို႕ စာပိုရတာ မရွိဘဲ ေခါင္းေတြထူပူလာတယ္။

ခန္းဂ်ီးလဲ စကိုင္ေရာ စိတ္ဓာတ္က်တာ ကမ႓ာဟိုဘက္အထိ ေဖာက္သြားတယ္။ ဘယ္လိုမွ မွတ္လို႕မရ၊ ခုက်က္ ခဏေနေမ့၊ အဲဒီကေနစျပီး စာလုပ္ပ်က္လာျပန္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ခန္းဂ်ီးစာအုပ္နဲ႕ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ ငွါးေပးထားတယ္။ စာက်က္လို႕ အာရုံမရမယ့္အတူ သူ႕စာအုပ္ထဲကစာေတြ ကိုယ့္စာအုပ္ထဲျပန္ကူးေရးရင္း တခါတေလ အိမ္ၾကီးရွင္ကို နားပူနားဆာ စာေမးရင္း အိေယာင္ဝါးနဲ႕ စာကို အျဖစ္ေလာက္ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ေအာက္တိုဘာလကုန္ခါနီးတာေတာင္ မက်က္မေန က်က္ရမယ့္ ခန္းဂ်ီးေတြ မျပတ္ေသးပါဘူး။ စာဖတ္ရင္း အဟင့္ရႊတ္ဖတ္လုပ္ေနလို႕ အိမ္ၾကီးရွင္က အဲေလာက္စိတ္ထဲ မထားပါနဲ႕လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာပါတယ္။ အစကတည္းက ကိုယ့္အေျခအေနသိေအာင္ စမ္းၾကည့္တဲ့သေဘာနဲ႕ ေလွ်ာက္လႊာတင္ခဲ့တာဘဲေလ။ ခက္တာက ေျဖမွေတာ့ ေအာင္ခ်င္တာကိုး (ေလာဘ~ေလာဘ)။ တခါမွ စာေမးပြဲက်တာ မရွိဘူးေတာ့လည္း ေၾကာက္မိပါတယ္။ မျဖစ္မညစ္ စာလုပ္ေနရာက ႏိုဝင္ဘာလထဲဝင္လာမွ ခန္းဂ်ီးက်က္တာ ရပ္ထားျပီး ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ ေလွ်ာက္ေျဖၾကည့္တယ္။ ေအာင္ႏိုင္ပါ့မလားရယ္ေပါ့။ အျမဲတန္းေတာ့ အမွတ္ (၇၀)မို႕ on the marginပါဘဲ။ ကံမေကာင္းရင္ေတာ့ margin ေရာက္ဖို႕ သံုးေလးလွမ္းလိုပါတယ္။

စာေမးပြဲမေျဖခင္ညအထိ ခန္းဂ်ီးေတြ မွတ္ေကာင္းတုန္းပါ။ ဒီလိုနဲ႕ဘဲ စာရတယ္ရယ္လည္းမဟုတ္ မရဘူးလဲမဟုတ္နဲ႕ စာေမးပြဲ ျပီးသြားပါတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ကိုေတာ့ ေအာင္ရင္ ဆုေပးပါ မေအာင္ရင္ေတာ့ အားေပးပါလို႕ ေျပာထားပါတယ္။ ဘုရားမွာ ဆုေတာ့လည္း မေတာင္းခ်င္ပါဘူး။ လိုအပ္မွ ဘုရားကို နားပူနာဆာလုပ္တယ္လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ ခံယူထားလို႕ပါ။ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ ေအာင္မယ္လို႕ဘဲ မွတ္ယူထားပါတယ္။ မေအာင္ရင္ေတာ့ ေနာက္တခါဆိုတာၾကီးကို စဥ္းစားရပါဦးမယ္။ ခုက ဆိုးဆိုးရြားရြားၾကီး မေျဖႏိုင္တာမျဖစ္သလို အခ်ိန္မေလာက္တာလဲ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ဆို Readingပိုင္း အရမ္းအားနည္းတာ ေဗာ္လန္တီယာအတန္းက ဆရာမရဲ့ သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းေလးေတြ ေကာ္ပီကူးျပီး ဖတ္ခိုင္းတတ္တဲ့ ေက်းဇူးနဲ႕ အရင္ကထက္စာရင္ နဲနဲဖတ္ႏိုင္လာတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေက်းဇူးနဲ႕လဲ စာျပန္လုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ စာလုပ္တယ္ အေၾကာင္းျပျပီး ခ်က္တရက္ မခ်က္တရက္နဲ႕ ထမင္းဘူးမွန္မွန္မထည့္ေပးျဖစ္တာလဲ ဘာမွမေျပာတဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ကိုလည္း ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။ 皆　ありがとうね :)

Read More...

Collapse...

အိမ္

ဘာလိုလိုနဲ႕ ဒီအိမ္ကို ေျပာင္းလာတာ ဒီလ ၅ရက္ေန႕မွာ တႏွစ္ရွိသြားျပီ။ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လဲ ဘာမွမၾကာလိုက္ေသးသလိုပါဘဲ။ အရင္ေနခဲ့တဲ့အိမ္ခန္းက 1K အခန္းပါ။ ပို႕စ္တခုမွာေတာင္ ေရးဖူးတယ္။ သူတေယာက္ထဲ အရင္ေနႏွင့္ေနတဲ့ အခန္းေလးေပါ့။ ဒီမွာအေနနဲ႕ဆို 1Kက တေယာက္ထဲေနရင္ မဆိုးလွပါဘူး ေျပာရမယ္။။ ဂ်ပန္ဖ်ာ ၆ခ်ပ္စာ အခန္းရယ္၊ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္း သီးသန္႕ရယ္ပါ။ ၂ေယာက္ေနျဖစ္ေတာ့လဲ ခိုအိမ္ေလးထဲ အစပိုင္းမွာ မေနတတ္ေပမယ့္ တေျဖးေျဖး ေနသားက်လာပါတယ္။ ဟိုဝယ္ဒီဝယ္နဲ႕ ပစၥည္းေတြ မ်ားလာတယ္။ ေျခခ်စရာ နဲလာတဲ့အိမ္ေလးထဲ ဧည့္သည္လာမယ္ဆို မ်က္လုံးျပဴးရတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ၾကာလာေတာ့ အိမ္ေျပာင္းဖို႕ စိတ္ကူးရေတာ့တယ္။ စာတိုက္ပုံးထဲ လာလာထည့္တဲ့ အိမ္ေၾကာ္ျငာေတြလဲၾကည့္ အင္တာနက္ထဲက အိမ္ငွါးတဲ့ ဆိုက္ေတြမွာလဲ လိုက္ရွာေပါ့။ လက္ရွိအခန္းနဲ႕ အက်ယ္သိပ္မထူးျခားတာေတာင္ ဘူတာနဲ႕နီးေလ ေစ်းက ပိုၾကီးလာေလပါ။ ဒီၾကားထဲ ဝယ္ရင္ေကာင္းမလား စိတ္ကူးျပီး တခ်ိဳ႕အိမ္အေဟာင္းေၾကာ္ျငာေတြကို ဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္တယ္။ အသစ္ကို စိတ္မကူးရဲလို႕ပါေလ။ သို႕ေသာ္လည္းေပါ့ေလ ႏိုင္ငံျခားသားလို႕ ေျပာလိုက္တာနဲ႕ အင္တင္တင္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဥပေဒေတြမ်ားလြန္းတဲ့ႏိုင္ငံမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းကို ေရာင္းတာထက္ ႏိုင္ငံျခားသားကိုေရာင္းရတာ အလုပ္ရွုပ္ပုံရပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားသားဆိုတာနဲ႕ စပ္ဆက္ျပီး ေျပာရရင္ ဒီမွာ ႏိုင္ငံျခားသားကို အလြယ္တကူ အိမ္ငွါးမေပးပါဘူး။ ေက်ာင္းသားဆိုရင္လဲ ေက်ာင္းက ဒါမွမဟုတ္ "ဟိုေရွာနင္း"(保証人) လို႕ေခၚတဲ့ အာမခံေပးသူ ရွိမွပါ။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာ ျပႆနာျဖစ္ရင္ ေခါင္းခံေပးရမယ့္ "ဟိုေရွာနင္း"ကို ဘယ္သူမွ အလြယ္တကူ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္ေနလို႕ ကိုယ့္ေက်ာင္းက ေထာက္ခံေပးရင္ ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းကေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္႐ံုမေထာက္ခံေပးဘူးလို႕ ၾကားဘူးပါတယ္။ ေထာက္ခံစာရဖို႕ ေငြသြင္းရတဲ့ေက်ာင္းမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္ေျပာတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္လဲ ေက်ာင္းသားအေနနဲ႕တုန္းက ေက်ာင္းကရွာေပးတဲ့အေဆာင္မွာ ေနခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ေတာ့ ကုမၸဏီကေန အိမ္ျခံေျမအက်ိဳးေဆာင္ကို ခ်ိတ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီ အိမ္ျခံေျမအက်ိဳးေဆာင္ကို ကိုယ္ေနခ်င္တဲ့ အခန္းအမ်ိဳးအစား၊ ေနရာ၊ ေပးႏိုင္တဲ့လစာေတြေျပာလိုက္ရင္ သူတို႕ရွာေပးပါတယ္။ အဲဒီအခန္းေတြကို လိုက္ၾကည့္ျပီး ကိုယ္သေဘာက်တာကို ေရြးရုံပါ။ အိမ္လခကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘဏ္အေကာင့္ထဲကေန ကုမၸဏီကတဆင့္ လစဥ္ အက်ိဳးေဆာင္ကို ေပးသြားပါတယ္။ လတိုင္း စာရင္းဇယား ပို႕ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ရွင္အိမ္ငွါး တိုက္႐ိုက္ေတြ႕တာ နဲတယ္ေျပာရမယ္။ ဂ်ပန္အခ်င္းခ်င္းကေတာ့ ရွိပါတယ္။

အိမ္မွာ တခုခုျဖစ္ရင္လဲ အက်ိဳးေဆာင္ကို ဖုန္းဆက္ေျပာရပါတယ္။ အိမ္ေသာ့ေပ်ာက္တုန္းက သူတို႕ဆီ ဖုန္းဆက္ေျပာေတာ့ ေသာ့ျပင္သူ လႊတ္ေပးတယ္။ က်တဲ့စရိတ္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ေပးရတာပါ။ ေသာ့အသစ္ထဲက ေသာ့တံတေခ်ာင္းကိုေတာ့ အက်ိဳးေဆာင္ကို ေပးထားရပါတယ္။ ဒါက ဂ်ပန္မွာ ထုံးစံပါ။ တကယ္လို႕ ကိုယ္မရွိတုန္း အခန္းမွာ တခုခုျဖစ္ရင္ ေသာ့ဖြင့္ဝင္လို႕ရေအာင္ပါ။ ျပီးေတာ့ အခန္းငွါးရင္ စေပၚလိုသေဘာမ်ိဳး ေပးထားရပါတယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ ေနရာေပၚမူတည္ျပီး တလစာ၊ ၂လစာ၊ ၂လခြဲစာ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါဘဲ။ တကယ္လို႕ အိမ္ေျပာင္းရင္ အက်ိဳးေဆာင္က လာျပီး အခန္းကို စစ္ပါတယ္။ ပ်က္စီးညစ္ပတ္တာေတြရွိရင္ အဲဒီထဲက ျပင္ဆင္စရိတ္ႏႈတ္ပါတယ္။ တကယ္တန္း ျပင္ဆင္စရိတ္ေပးသင့္တဲ့ ပ်က္စီးမႈနဲ႕ မေပးရတဲ့ ပ်က္စီးမႈရယ္လို႕ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ aircon တပ္ထားျပီး ျဖဳတ္ရင္ နံရံမွာ အကြက္ရာ က်န္ပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးအတြက္ အိမ္ငါးက ေပးေလ်ာ္စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါကို မသိဘဲ ေပးေနရတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အဲဒါကို TVက အိမ္ရွင္အိမ္ငွါးဥပေဒ အစီအစဥ္မွာ ၾကည့္ဘူးလို႕သိတာပါ။

အိမ္ရွာတာ ျပန္ဆက္ရရင္ အိမ္ၾကီးရွင္က Apartment ဆို လုံးဝမေနခ်င္၊ Mansion မွ Mansion ဆိုတာရယ္ေၾကာင့္ ေတာ္ရုံနဲ႕ ရွာမရဘူး။ ဒီမွာ Apartment က Mansion ထက္ ေစ်းသက္သာပါတယ္။ ငလ်င္မ်ားတဲ့ႏိုင္ငံမို႕ အိမ္ၾကီးရွင္က စိတ္ခ်ရတဲ့ Mansionသာ ေနခ်င္ပါတယ္။ Mansionကလဲ ေစ်းေတာ္ရင္ ဘူတာနဲ႕ေဝး၊ ဘူတာနဲ႕နီးရင္း ေစ်းက မတန္နဲ႕ စိတ္တိုင္းက်မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ လင္နဲ႕မယား လွ်ာနဲ႕သြားမို႕ ကိုက္မိၾကပါေလေရာ။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ စိတ္ေကာက္ျပီး အိမ္ၾကီးရွင္ကို စကားမေျပာပါဘူး။ (အိုဆာကာက အမေရ_ "ေကာက္ေကြး"လို႕ မွန္းတာ မွန္တယ္ေနာ့ :P) အရင္လို တရက္ႏွစ္ရက္ထက္ကိုလြန္ျပီး ေကာက္ေၾကာရွည္စြာနဲ႕ ေလး/ငါးရက္အထိ စကားမေျပာတာမို႕ အိမ္ၾကီးရွင္လဲ အေၾကာင္းရွာရေတာ့တယ္။

တကယ္ဆို သူကမွ ေတမိ။ တေန႕လုံးေနလို႕မွ စကားတခြန္းေတာင္ ေျပာသူမဟုတ္။ ကိုယ္မေျပာရင္ အိမ္က ဘိုးဘြားရိပ္သာလို ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့တာ။ အိမ္က တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတာျပီး ေနလို႕မေပ်ာ္ေတာ့တာမို႕ သူက ရုံးအျပန္ ဘူတာမွာ ေဝေနနဲ႕ တိုက္ခန္းေၾကာ္ျငာလာျပျပီး အိမ္နဲ႕နီးတာမို႕ သြားၾကည့္ရေအာင္ဆိုျပီး အေဖာ္လာစပ္တယ္။ အျပင္သြားရ ပ်င္းသူက အေဖာ္ေတြဘာေတြ လာစပ္ေနတာမို႕ အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္နဲ႕ လိုက္သြားလိုက္တယ္။ အမွန္က အခန္းၾကည့္ဖို႕ထက္ စကားျပန္ေျပာေအာင္ ခင္းတဲ့ဗ်ဴဟာပါ။

တကယ္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ သြားၾကည့္တာပါ။ ဟိုလဲေရာက္ေရာ ရုံးခန္းက တာဝန္ခံက ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ စကားေတြေျပာတာ နားေထာင္ရတာ တနာရီေလာက္ ၾကာသြားတယ္။ သူတို႕မလဲ တိုက္ခန္းမွာ သုံးပုံတပုံေလာက္ဘဲ ေနသူရွိေသးတာမို႕ လူလိုခ်င္ေနတာပါ။ modern roomေတြလဲ လိုက္ျပနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေနတာမို႕ အားေတာင္နာလာတယ္။ အိမ္ျခံေျမဆိုင္ရာ ဥပေဒေတြကို စာအုပ္ဖြင့္ျပီး ရွင္းျပေနတာ ၂နာရီေက်ာ္ေတာင္ၾကာပါတယ္။ ဘာတလုံးမွနားမလည္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဂ်ပန္စာက အျဖစ္ေလာက္သာသိတာကိုးေလ။ ဒီလိုဥပေဒဆိုင္ရာ ခန္းဂ်ီးဗ်စ္ထူနဲ႕ စာအုပ္ၾကီးေတာ့ ဖတ္တတ္ဖို႕ ေဝးပါေသးတယ္။ က်မက သိပ္နားမလည္ဘူးလို႕ ေျပာလိုက္လို႕ တာဝန္ခံလည္း အိမ္ၾကီးကိုသာ ဦးတည္ျပီး ရွင္းျပေနေတာ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ေဘးမွာ ေခါင္းကိုက္ရင္းငိုက္ေနပါတယ္။

အရင္ဆုံးၾကည့္တဲ့ အစြန္ခန္း 4LDK Typeကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ တျခားႏိုင္ငံမွာ တိုက္ခန္းကို ဘယ္လိုဖြဲ႕စည္းထားတယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ အခန္းေၾကာ္ျငာရင္ L-living room, D-dining room, K-kitchen room စသျဖင့္ LDKလို႕ အတိုေျပာျပီး အိပ္ခန္းအေရအတြက္ကို ကိန္းဂဏန္းနဲ႕ ေရးပါတယ္။ 4LDK က အိပ္ခန္း၄ခန္းနဲ႕ ထမင္းစားခန္း ဧည့္ခန္း မီးဖိုေခ်ာင္ ပါတဲ့ အခန္းပါ။ အိပ္ခန္း၄ခန္းပါေပမယ့္ အခန္းဝင္ေပါက္ေတြက ဟိုေကြ႕ဒီေကြ႕နဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဝကၤပါလို အခန္းေတြလို႕ ျမင္မိတာရယ္၊ အိမ္ဝင္ေပါက္ကေန ဝင္လိုက္ရင္ ေဒါင့္ခ်ိဳးအေကြ႕ျဖစ္လို႕ အိမ္ထဲခ်က္ခ်င္းမျမင္ရတာေၾကာင့္ ေမွာင္တယ္ ၾကိဳက္ဘူးဆိုျပီး ဂ်ီးထူလိုက္ပါတယ္။ လင္မယား၂ေယာက္နဲ႕ အခန္း၄ခန္းလဲ မလိုအပ္ဘူးထင္တာေၾကာင့္ပါ။

ေနာက္ထပ္ အိပ္ခန္းသံုးခန္းပါတဲ့ 3LDK Type အခန္းပုံစံသုံးမ်ိဳး ထပ္ျပတယ္။ အဲဒီထဲက အမ်ိဳးအစားတခုမွာ ဂ်ပန္စတိုင္ဖ်ာနဲ႕အခန္းတခန္းပါတယ္။ ကိုယ့္ေတြအတြက္ေတာ့ ဖ်ာအခန္းက မလိုအပ္တာေၾကာင့္ ဒီအခန္းကိုလဲ ပယ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ 3LDKက ေမာ္ဒန္စတိုင္လိုမ်ိဳး၊ ေဒါင့္ခန္းလည္းျဖစ္ျပီး ေဒါင့္ခ်ိဳးကို စက္ဝန္းလို ဝိုက္ထားတာမို႕ မီးဖိုေခ်ာင္ကေန ဧည့္ခန္းအထိ ေဘးနံရံက အဝိုက္ၾကီးပါ။ အိမ္ထဲ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်ရခက္မယ္ထင္လို႕ မၾကိဳက္ဘူး။ ျပီးေတာ့ တျခား3LDK အခန္းေတြထက္ ပိုက်ယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ဝိုက္ဝိုက္ၾကီးမို႕ ပိုက်ဥ္းတယ္လို႕ေတာင္ ထင္မိတယ္။

တခန္းျပီးတခန္း ဂ်ီးမ်ားလာတာ လိုက္ျပတဲ့သူလဲ စိတ္ပူပုံေပၚတယ္။ ရွိတာမွ အခန္းက 4LDK Type တမ်ိဳးရယ္ရယ္ 3LDK Type သံုးမ်ိဳးရယ္ကို ဟိုဟာလဲအင္တင္တင္ ဒီဟာလဲအင္တင္ျဖစ္ေနတာကိုးေလ။ ေနာက္ဆုံး ခုအခန္းကို လိုက္ျပတယ္။ တခါးဖြင့္တာနဲ႕ ဝရံတာအထိတိုးရိုေပါက္ျမင္ရတယ္ ဒီတခ်က္ မဆိုးဘူးေပါ့။

အခန္း၃ခန္းကလဲ အက်ဥ္းအက်ယ္ သိပ္မကြာဘူး။ အလယ္ခန္းျဖစ္ေနေတာ့ အင္းမ္...။ လိုက္ျပတဲ့တာဝန္ခံကလဲ ကိုယ့္ကို mainမွတ္ျပီး လာလာေမးပါတယ္။ ဘယ္လိုအခန္းမ်ိဳး အၾကိဳက္ဆုံးလဲဆိုျပီး။ ေတာင္ဘက္မ်က္ႏွာမူတာ ၾကိဳက္တယ္လို႕လဲေျပာလိုက္ေရာ သူ႕မွာပ်ာပ်ာသလဲျဖစ္ျပီး ဘာျဖစ္လို႕လဲတဲ့။ တေနကုန္ အလင္းေရာင္ရတာရယ္ အဝတ္ေတြလဲ ေျခာက္ျမန္တယ္ေလလို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဒီတိုက္လဲလင္းပါတယ္ အဝတ္လဲေျခာက္ျမန္တယ္လို႕ကို ေကာင္းေၾကာင္းေျပာေတာ့တာ။ သူ႕တိုက္က အေရွ႕ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူေနတာေလ။

အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ ဒီအခန္းကို မဆိုးဘူးထင္ေနျပီ။ model roomဆင္ျပီး ျပထားတာလဲ ဒီအခန္းပုံစံမ်ိဳးမို႕ပါ။ တာဝန္ခံကလဲ အေျပာေကာင္း သူကလဲ အားနာတာမို႕ ဟုတ္ေတာ့ေနပါျပီ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတို႕ျပတဲ့အထဲက 3LDK Type ဒီအခန္းကို ေရြးျဖစ္သြားတယ္။ ဆဲန္းေဆးကို ဒီအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ဂ်ပန္စကားပုံနဲ႕ေျပာရရင္ ကုမၸဏီဘက္က "ဆူျဖိဳးတဲ့ဘဲ ဖမ္းမိတယ္"(いい鴨)လို႕ ေျပာရမယ့္တဲ့။ (ျမန္မာလို သားေကာင္ဖမ္းတယ္/ အခ်ဥ္ဖမ္းတယ္လို႕ ဆိုမလားဘဲ။) တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လုံး "အခ်ိဳရွာ သကာေတြ႕"ၾကတာပါ။

ဒီၾကားမွာ အိမ္ေျပာင္းႏိုင္ဖို႕ လုပ္ရတာ အမ်ားၾကီးပါ။ အရင္ကေတာ့ အက်ိဳးေဆာင္က ရွာေပးတာမို႕ ဘာမွအလုပ္မပိုလိုက္ပါဘူး။ ခုက ကိုယ့္ဘာသာ ရွာတာမို႕ လိုတာအားလုံး ကိုယ္တိုင္ၾကိမ္ၾကိမ္သြားရ လိုက္ေပးရပါတယ္။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာ တကယ္တန္း လုပ္စရာေတြ ဘာမွနားမလည္ပါဘူး။ အားလုံး အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ တာဝန္ခံသာ ေျပာဆိုေနၾကတာ။ ခဏၾကာ ဘာစာရြက္လိုလိုက္ ခဏၾကာ ညာစာရြက္လိုလိုက္နဲ႕ ရွုပ္ေနတာပါဘဲ။ ႏိုင္ငံျခားသားျဖစ္တာမို႕လည္း ပါပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္က် အိမ္ၾကီးရွင္က လိုက္ခဲ့လို႕ ေခၚေခၚသြားတာမို႕သာ ပါသြားတာ။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ေျပာတာေတြ နားမလည္ေတာ့ ငုတ္တုတ္ငိုက္၊ အဲေလာက္ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ အသုံးက်မွန္း သိေတာ့တယ္။ ေျပာင္းရဖို႕ ေသခ်ာသြားေတာ့ တာဝန္ခံက ေသာ့အပ္ပါတယ္။ အဲဒီထဲက တေခ်ာင္းကို အိမ္လုံျခဳံေရးကို ေပးထားရတယ္။ ေသာ့ရျပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္အခန္းလို႕ ေျပာလို႕ရပါျပီ။

ဒီအခန္း ပုံစံကအျပင္ကေနျပန္လာလို႕ တံခါးဖြင့္ဝင္လိုက္တာနဲ႕ အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းေရာ ဝရံတာအထိပါ ေတာက္ေလွ်ာက္ျမင္ရေတာ့ ဘာလို႕မွန္းမသိ စိတ္ေအးတယ္။ အဲလိုမျမင္ရရင္ ေထာင့္ခ်ိဳးက ဘြားကနဲ ဘာေပၚလာမလဲလို႕ မဟုတ္တာ ေတြးေၾကာက္ပါတယ္။ တကယ္ဆို တခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ အဝင္ဝကမီးက autoလင္းတာကို ကိုယ့္ဘာသာ အေၾကာက္ထူတာပါ။ (သတၱိကေတာ့ ဘာရွိသလဲမေျပာနဲ႕ ဘာမွကို မရွိဘူး :D)

မီးဖိုေခ်ာင္ကို ဧည့္ခန္းနဲ႕ ကပ္ရပ္မွာ counter kitchen လုပ္ေပးထားတာပါ။ အေရွ႕ဘက္မွာ ထမင္းစားစားပြဲထားဖို႕ရာ အြန္လိုင္းက ဝယ္လိုက္တဲ့ ဆိုဖာက အရွည္လြန္သြားတာမို႕ ေနရာလြတ္က်ဥ္းသြားျပီး စားပြဲထားလို႕မ ရေတာ့ပါဘူး။ အြန္လိုင္းက ေစ်းဝယ္ရင္ အဲလိုမ်ိဳးလဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တကယ္က အစကတည္းက အိမ္အခန္းအက်ယ္ရဲ့ေျမပုံ ရွိပါတယ္။ ပရိေဘာဂဝယ္ရင္ အက်ယ္တိုင္းလို႕ရေအာင္ဆိုျပီး တာဝန္ခံက ေျမပုံနဲ႕တိုင္းထြာတြက္ရတဲ့ ေပတံေသးေသးေလးပါ ငွါးေပးထားတယ္။ အဲဒါကို သိသိၾကီးနဲ႕ ခုံဝယ္ေတာ့ နံရံဘက္ထားတဲ့ခုံကို ၂ေယာက္စာနဲ႕ ၃ေယာက္စာခုံက ေစ်းသိပ္မကြာဘူးဆိုျပီး ဝယ္ခ်လိုက္တာ။ ခုလို ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒီမိုင္မီးဖိုေခ်ာင္ေလးထဲမွာ လက္စြမ္းေတြျပတယ္၊ စားခ်င္တာေတြ ခ်က္တယ္၊ ထင္ရာျမင္ရာ ရမ္းသမ္းcookတယ္၊ မနက္မနက္ အိပ္ခ်င္မူးတူးထည့္ေပးတဲ့ ထမင္းဘူးကို ေကာင္တာေပၚတင္ျပီး ဓာတ္ပုံ႐ိုက္တယ္။ အရင္ကေတာ့ အိမ္အလယ္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္မို႕ အနံ႕ေတြ ေအာင္းမွာ စိုးမိတယ္။ အနံ႕စုပ္ပန္ကာ ျပင္းျပင္းဖြင့္ရင္ ကိစၥမရွိဘူးမို႕ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ဧည့္ခန္းနဲ႕ကပ္ရက္ မီးဖိုေခ်ာင္ရွိေတာ့ တမ်ိဳးေကာင္းတာက အားလုံးကို မီးဖိုထဲေခ်ာင္ထဲကေန စီးျပီးၾကည့္လို႕ရသြားတယ္။ လွီးခြၽတ္ေဆးေၾကာရင္း တီဗီေငးတယ္။ အရွိန္ပါလာရင္ အေရွ႕ေရာက္သြားတာမို႕ ဟင္းအိုးေတြလဲ တူးတတ္ ကပ္တတ္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္မျဖစ္ေပမယ့္ ဟင္းခ်က္ျပဳတ္တာ အဲေလာက္ ဝါသနာမပါပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္းက် တအိမ္လုံးမွာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဟင္းခ်က္ေနရတဲ့အခ်ိန္က စိတ္ျငိမ္သက္တယ္ေျပာရမလား ဒီအိမ္ရဲ့ အိမ္ရွင္မဆိုတဲ့ feeling အျဖစ္ဆုံးလို႕ ေျပာရမယ္။ ဒါကိုယ့္အပိုင္စား ကိုယ့္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ေနရာေလးဆိုျပီးေတာ့ပါ။

အခန္းသုံးခန္းထဲက ဝရန္တာဘက္က်တဲ့အခန္းကို မိုင္မုန္႕ဆီေၾကာ္ေလးရလာခဲ့ရင္ ထားမယ္လို႕ေတာ့ ရည္ရြယ္တာပါပဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခန္းလြတ္ေပါ့။ ေယာင္းမလာေတာ့ ဒီမွာတည္းတယ္။ ေႏြမွာေတာ့ airconၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ ေနတယ္။ ေနာက္တခန္းကိုေတာ့ စာအုပ္စင္နဲ႕ တိုလီမိုလီထားတဲ့စင္ ထားထားတယ္။ စာၾကည့္ခန္းမဟုတ္ပါဘူး။ စာက ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ေနရာ ၾကည့္တာ။ အရင္ကေတာ့ ထမင္းစားခန္းလုပ္ထားတာကို အလယ္ထဲေရာက္ေနတဲ့အခန္းမို႕ မီးေခ်ာင္းအျမဲဖြင့္ေနရတာ မၾကိဳက္တာနဲ႕ ထမင္းစားပြဲကို ဧည့္ခန္းေရႊ႕လိုက္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ဒီလို ေနရာခ်ထားတယ္။ အရင္က စာအုပ္စင္ကို ဧည့္ခန္းမွာ ထားတာ။ ၾကာေတာ့ ႐ိုးလာတာနဲ႕ ေရႊ႕ပစ္လိုက္တယ္။ အဲလိုဘဲ၊ စိတ္က ျငီးေငြ႕လြယ္တယ္။ ခဏဟိုေရႊ႕ ခဏဒီေရႊ႕နဲ႕။ ငါးေဖာင္း႐ိုးေဘာ္ဒီ အဲဒါေၾကာင့္ ခါးလဲ ခဏခဏ နာပါတယ္။

ဒီအိမ္မွာ အဆင္ေျပသြားတာက အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ထားတဲ့ေနရာက မ်က္ႏွာသစ္ေဗစင္နဲ႕ တခန္းထဲျဖစ္တာပါ။ အရင္အိမ္လို ဝရန္တာမွာမဟုတ္တာေၾကာင့္ ေဆာင္းတြင္းအတြက္ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ တခါးဖြင့္ျပီး ဝရံတာထြက္ အဝတ္ထုတ္ရတာ အေတာ္ေအးတာပါ။ လက္ေတြလဲ ခဏနဲ႕ ထုံက်င္တက္လာတယ္။

အိမ္ဝင္ဝင္ခ်င္း ဘယ္ဘက္မွာ Toilet ရွိတယ္ဆိုရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ၾကီးလဲ ထင္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရာက္စက ေနခဲ့တဲ့အခန္းမွာ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္းမို႕ အေတာ္အံ့ဩမိတာပါ။ ဝရံတာရွိတဲ့ဘက္ကို အေရွ႕လို႕ သက္မွတ္ရင္ေတာ့ အိမ္အဝင္ေပါက္ရွိရာက အေနာက္ျဖစ္သြားမွာပါ။ အိမ္ေနာက္ေပါက္ကေန အိမ္ထဲဝင္ရတယ္ေပါ့။:P ဝင္ေပါက္ေဘးမွာ ဖိနပ္ထားခန္းေလး လုပ္ေပးထားတာ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ ျမင္ကြင္းမွာ ပြပြထမေနေတာ့ဘူး။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာ သူ႕ဖိနပ္က တရံဘဲရွိတာ။ က်န္တာအားလုံး က်မဖိနပ္ေတြခ်ည္း။ (မမ်ားပါဘူးေနာ့!)

တကယ္တန္း ဒီဘက္ကို အိမ္ေျပာင္းဖို႕ျပင္တဲ့အခါ အခန္းပိစိေကြးက ထြက္လာတယ္လို႕ မထင္ရေလာက္ေအာင္ ပစၥည္းေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတာင္ အဝတ္ေတြလႊတ္ပစ္ စာအုပ္ေတြလႊတ္ပစ္နဲ႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဝိတ္ေလွ်ာ့ပစ္တာပါ။ ဒီဘက္မွာ ပစၥည္းေတြေနရာခ်ျပီး ေနာက္ရက္မွာ အရင္အိမ္ကို ျပန္သြားရွင္းရပါတယ္။ ေျပာင္းမလာခင္ နဲနဲရွင္းခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ပစၥည္းေတြ ပုံထားတာမို႕ ေသခ်ာေတာ့ မရွင္းရေသပါဘူး။ ေနာက္ရက္ကိုယ့္ဘာသာ တေယာက္ထဲ ကြၽပ္ကြၽပ္အိပ္ထဲ ေဆးေက်ာပြတ္တိုက္ဖို႕ လိုမယ္ထင္တာေတြထည့္ျပီး ခ်ီတက္ရပါတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ သူလဲလိုက္ရွင္းဦးမယ္ေျပာေပမယ့္ ရုံးဖြင့္ရက္မို႕ ကိုယ့္ဘာသာ သြားမယ္ေျပာျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၂နာရီေလာက္ဘဲၾကာမယ္ထင္ရာက ေဆးေၾကာပြတ္တိုက္ရင္း မြန္းလြဲျပီး ညေနဘက္ေတာင္ ေရာက္လာတယ္။ ရွင္းေပးတယ္ဆိုေတာ့လည္း တံခါးေဘာင္ေျမာင္းၾကားက သဲမႈန္ေတြပါမက်န္ ႏိႈက္ႏိႈက္ခြၽတ္ခြၽတ္ လိုက္ပြတ္ေဆးေနလို႕ ၾကာတာပါ။ လက္လက္ထေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ သန္႕သြားေအာင္ လုပ္ထားခဲ့ခ်င္တာပါ။ အခန္းပိစိေကြးကို ၾကမ္း၃ၾကိမ္ေလာက္ တိုက္ေပးလိုက္တယ္။ မွန္ျပတင္းေတြက အၾကမ္းတခါ အေခ်ာတခါ၊ ဝရံတာကိုလည္း ေဆးေပးခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာလလယ္မို႕ ေအးလိုက္တာ ထုံက်င္ေနတာပါဘဲ။

အိမ္မေျပာင္းခင္မွာ ၾကိဳျပီး အက်ိဳးေဆာင္ကို ေျပာထားရပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ရက္၂၀ေက်ာ္သြားတာနဲ႕ တလစာ ထပ္သြင္းရမွာပါ။ အခန္းေသာ့အပ္တဲ့ေန႕မွာ မနက္ေစာေစာ အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕အတူထြက္ခဲ့ျပီး လက္စသတ္ သိမ္းစရာေတြ ထပ္သိမ္းျပီး အက်ိဳးေဆာင္ကို ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ အက်ိဳးေဆာင္က အခန္းကို နံရံေတြစစ္၊ ဘယ္ေနရာ ဘာျဖစ္ဆိုတာကို ပါလာတဲ့တဲ့စာရြက္မွာေရးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ၾကီးရွင္က လက္မွတ္ထိုးေပးျပီး ေသာ့အပ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက ေရးထားတာကိုၾကည့္ျပီး စေပၚကေန ျပန္ႏႈတ္ေပးတာပါ။ အိမ္ကို သန္႕ေနေအာင္ သုံးထားေပတဲ့အတြက္ရယ္ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေပးထားတာေၾကာင့္ရယ္ သိပ္အႏႈတ္ခံရမွာမဟုတ္ဘူး ေျပာပါတယ္။ ပင္ပန္းရက်ိဳး နပ္တယ္လို႕ ဆိုရမယ္။

ဒီဘက္အိမ္အတြက္ေတာ့ လိုအပ္တာေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အင္တာနက္က ရွာဝယ္တယ္။ အိမ္နဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ Home Centerရွိေပမယ့္ အဲဒီမွာ ဝယ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ သယ္ရမွာပါ။ အြန္လိုင္းကဝယ္တာ ေသခ်ာ မ်က္ေစ့နဲ႕ မၾကည့္ရတာရယ္ ကိုင္မၾကည့္ရတာ တခုဘဲ ခက္ျပီး ေစ်းသက္သာတဲ့အျပင္ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ ပို႕ေပးတာမို႕ အဲေလာက္ မပင္ပန္းပါဘူး။ ပင္ပန္းတာက ဘယ္အရာမဆို အညႊန္းစာရြက္ဖတ္ျပီး ခုတင္၊ စားပြဲ၊ ဆိုဖာ၊ ခုံ အားလုံး ကိုယ့္ဘာသာ စင္ရတာပါ။ ဒီလို တို႕စိတို႕စိဝယ္ရင္း တျဖည္းျဖည္း အိမ္အဂၤါရပ္နဲ႕ ညီလာပါျပီ။ ဒီကအိမ္ေတြအေနနဲ႕ၾကည့္ရင္ အက်ယ္ၾကီး မဟုတ္သလို က်ဥ္းတယ္လို႕လဲ မဆိုသာပါဘူး။ မိသားစု ၃ေယာက္ေလာက္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ ေနလို႕ရပါတယ္။

အခုေနတဲ့ေနရာက ျမိဳ႕လယ္နဲ႕ဆို လွမ္းပါတယ္။ နဂိုကတည္းက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဘဲ ေနခ်င္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္က လူစည္ကားတဲ့ေနရာဆို ရွုပ္လို႕ဆိုျပီး မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတေယာက္ထဲေနကတည္းက ဒီဘက္ကို ေရြးေနေနတာပါ။ တိုက်ိဳရဲ့ ၂၃ျမိဳ႕နယ္ထဲမွာ သက္ၾကီးရြယ္အိုအမ်ားဆုံးျမိဳ႕နယ္လို႕ ဆဲန္းေဆးက ေျပာပါတယ္။ အခုအိမ္ကေန ၂ဘူတာေလာက္ကစျပီး စည္ကားပါတယ္။ ျမိဳ႕လယ္ေရာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ရထားတနာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္ စီးရပါမယ္။ ေဝးတယ္ေျပာရင္ေတာ့ ေဝးမွာပါ။ ကိုယ္တိုင္အတြက္ေတာ့ နီးတာလဲမဟုတ္ ေဝးတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ လွ်ပ္စစ္ျမိဳ႕ေတာ္ "အာကီဟဘာရ"၊ ျမန္မာဆိုင္ေတြရွိရာ "တာကဒႏိုဘဘ"၊ တိုက်ိဳရဲ့ တရုတ္တန္း "အုအဲႏို"ေစ်းတန္း၊ တခါတေလ ဝယ္ေလ့ရွိတဲ့ ကုန္တိုက္ေတြရွိရာ "အီခဲဘုကုရို"ဘက္ေတြကို နာရီဝက္ေလာက္ ရထားစီးရင္ ေရာက္တာမို႕ပါ။ ဒါ့အျပင္ တျခားေထြေထြထူးထူးေနရာေတြလည္း ေတာ္ရုံမသြားပါဘူး။ ကိုယ္ထင္ ခုတင္ေရႊနန္းမို႕ ခုေနတဲ့ေနရာကို မဆိုးဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ အိမ္နားမွာ စာၾကည့္တိုက္ရယ္ မူၾကိဳေက်ာင္းရယ္ မူလတန္းေက်ာင္းရယ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းရယ္ ရွိပါတယ္။ ဒီအိမ္ကို ေရြးတုန္းကေတာ့ အဲဒါေတြ တခုမွ စိတ္ထဲမရွိပါဘူး။ ခုမွ အဆင္ေျပသားဘဲလို႕ ျမင္လာမိတာပါ။ ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနျဖစ္မယ္ေတာ့ ခုထက္တိုင္ မသိေသးပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ အသက္ၾကီးတဲ့အထိလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

(အရည္မရ အဖတ္မရ ပို႕စ္အရွည္ၾကီးကို ဆုံးေအာင္ဖတ္ေပးလို႕ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ တကယ္တန္း ဒီပို႕စ္ကို တႏွစ္ျပည့္တဲ့ ၅ရက္ေန႕မွာ တင္ဖို႕ ၾကိဳေရးထားတာပါ။ အဲဒီေန႕မွာ ဘယ္လိုမွ မဘေလာ့ႏိုင္လို႕ ခုမွ ျပန္တည္းျဖတ္ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။)

Read More...

Collapse...

ရိကၡာ

ျပီးခဲ့တဲ့တပတ္ကရယ္ မေန႕က မွာထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေရာက္တယ္။ အရင္တပတ္ တနလၤာေန႕မွာ အိမ္ကေန ပစၥည္းပို႕ထားတယ္ဆိုကတည္းက လည္ပင္းတရွည္ရွည္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ။ ၄ရက္အၾကာနဲ႕ေရာက္လာေတာ့ ဝမ္းသာသြားတယ္။ လက္ဖက္ေတြမွာထားတာေလ။ ျပီးေတာ့ ဒီတခါ အတန္းက ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမွာ လက္ဖက္ပြဲ ျပင္ယူသြားမယ္ စိတ္ကူးထားလို႕။ ဂ်ပန္ေတြက လက္ဖက္ကို သုပ္စားတယ္ေျပာရင္ သေဘာမေပါက္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတခါေတာ့ သိသြားေအာင္ ေကြၽးလိုက္မယ္။ ျပီးေတာ့ တျခားစားစရာ ခ်က္ယူသြားရတာထက္ လူလဲ သက္သာတယ္။ သူတို႕ စားႏိုင္တာ မႏိုင္တာေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးရယ္။ မစားႏိုင္လဲ ကိစၥမရွိပါဘူး။ အိမ္မွာစားဖို႕ ပိုက်န္တာေပါ့။ (အဟိ မေကြၽးခင္ကတည္းက ကပ္ေစးနဲေနျပန္ပါျပီ။)

ဒီတခါ ပဲေၾကာ္က City Martက ဝယ္ပို႕လာတာ။ အရင္စားေနက် တံဆိပ္ေတြထက္ အရမ္းစားေကာင္းတယ္။ ေရာက္ကတည္းက ၂ရက္ဆက္တိုက္ မနက္ေကာ ညပါ လက္ဖက္သုပ္နဲ႕ ထမင္းစားတာ ပဲေၾကာ္တထုပ္ကို ကုန္ေရာ။ ခုနဲနဲ အရွိန္သတ္ထားတယ္။ ဒီတခါ အိမ္လက္ရာ ဘာမွမပါဘူး။ အေမကလည္း ခြဲစိတ္ဖို႕အတြက္ အိမ္ျပန္သြားရ အမကလဲ ကိုယ္ဝန္ၾကီးနဲ႕မို႕ တမင္ မမွာတာပါ။ ဒါေတာင္ အမက ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ေပးလိုက္မယ္လုပ္ေနလို႕ တားထားရတယ္။ အဓိကက လက္ဖက္စားရရင္ ရျပီလို႕။ ဒီက ျမန္မာဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္လည္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္စားေနက် တံဆိပ္မရွိတာရယ္ ဆိုင္မွာဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာထားမွန္းမသိတာေၾကာင့္ အိမ္ကိုဘဲ မွာတာ။ ပင္ရင္းကေန ဝယ္ပို႕ေပးတယ္။ ဟိုတခါ လက္ဖက္ျပႆနာျဖစ္တုန္း စားေနက်တံဆိပ္ေလးမပါလို႕ ေတာ္ေသးတယ္။ (ပါလာလဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။)

အိမ္က စားစရာေတြေရာက္အျပီးမွာ အြန္လိုင္းကေန ဟင္းခ်က္စရာေတြ ထပ္ဝယ္ရျပန္တယ္။ စိမ္းစားငါးပိကုန္ေနတာ ၾကာျပီ။ ငါးပိအစား ငံျပာရည္နဲ႕ခ်က္ေနတာ လက္က်န္က ကုန္ေတာ့မယ္။ ဒါေတြက ဂ်ပန္ဆိုင္မွာ မရွိဘူးေလ။ ငံျပာရည္ေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ တထြာသာသာ ပုလင္းပိစိေကြးကို ေစ်းကအေတာ္ၾကီးတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒါေတြကို အြန္လိုင္းမွာ ထိုင္းဆိုင္က ဝယ္ပါတယ္။ အျမဲဝယ္ေနက်ဆိုင္က ေစ်းတက္လာတာနဲ႕ ဆိုင္ေျပာင္းဝယ္ျဖစ္တယ္။ ဒီဆိုင္မွာ ျငုပ္သီးစိမ္းလည္း ရွိေနေသးတယ္။ ဝယ္ခ်င္တာေတြ စာရင္းေရးျပီး ေပါင္းလိုက္ေတာ့ တအားမ်ားေနတာနဲ႕ ျပန္ေလွ်ာ့ရတယ္။ သူက ဝယ္ပါေျပာေပမယ့္ သြားရည္စာေတြေတာ့ ျဖဳတ္ပစ္ရပါတယ္။ (ဆာရိုနာရာ သရက္ျပင္ေလးရယ္။) မဝယ္မျဖစ္ေတြကို ဦးစားေပးျပီး တျခားစားခ်င္တာ နဲနဲရယ္ေပါ့။ ဒါေတာင္ မနည္းပါဘူး။

တကယ္ဆို "အုအဲႏို"က "အ-မဲ႐ို႕ကို" (アメ横) ေစ်းတန္းဘက္သြားရင္ အဲဒါေတြအားလုံး ဝယ္လို႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သြားရမယ့္ အခ်ိန္ရယ္ ရထားခရယ္ တြက္လိုက္ရင္ အြန္လိုင္းပို႕ခနဲ႕ သိပ္မကြာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ဆိုင္ဆို ယန္းငါးေထာင္ေက်ာ္ဖိုးဝယ္ရင္ အလကား ပို႕ေပးတာမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေရခဲ႐ိုက္ပစၥည္းဆိုရင္ေတာ့ ပို႕ခ ပိုေစ်းၾကီးတယ္။ ကိုယ္တိုင္သြားဝယ္ရင္ အဲေလာက္ တျပဳံတမၾကီးလည္း မသယ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူေရာ အခ်ိန္ပါ သက္သာတဲ့၊ အိမ္အဝအထိ ပို႕ေပးတဲ့ အြန္လိုင္းေစ်းဝယ္တာကိုဘဲ မွီခိုေနပါတယ္။

ထိုင္းဆိုင္က ပစၥည္းပုံးၾကီးေရာက္လာေတာ့ ပို႕ေဆာင္ေရးဝန္ထမ္းက မ'ႏိုင္ရဲ့လားလို႕ ေမးတယ္။ ရပါတယ္ ေျပာျပီး လက္ေျပာင္းယူလိုက္တာ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ျဖစ္သြားလို႕ အျမန္အျမန္ ဖိနပ္ခြၽတ္မွာ ခ်ထားလိုက္ရတယ္။ အဲေလာက္ ေလးမယ္လို႕မွ မထင္မိတာကိုး။ ပုံးေဖာက္ၾကည့္မွ ဖန္ပုလင္းေတြ မ်ားတာေၾကာင့္ အေတာ္ေလးတာပါ။ အထဲမွာ ပါလာတဲ့ စာရင္းနဲ႕ ပစၥည္းေတြ တိုက္စစ္၊ အိုေချပီဆိုမွ သိမ္းဆည္းဖို႕ လုပ္ရတယ္။ မသိမ္းခင္ ဘေလာ့မွာ ႂကြားဖို႕ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ထားလိုက္တယ္။ အိမ္က ပို႕ထားတာေလးေတြ အပါအဝင္ေပါ့။


ဂ်င္းလက္ဖက္ရယ္ လက္ဖက္အစပ္ရယ္ကို ထမင္းဘူးထဲ ထည့္ျပီးစားေနတာမို႕ ေလွ်ာ့ေနပါျပီ။ အခ်ိဳႏွပ္ကေတာ့ ပြဲမွာ ေကြၽးဖို႕ ထားထားတယ္။ အစပ္သြားေကြၽးလို႕မွ မျဖစ္တာေလ။ ေတာ္ၾကာ အစပ္ေၾကာက္တဲ့ ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာလက္ဖက္သုပ္ဆို ေၾကာက္ပါျပီ ျဖစ္သြားမွျဖင့္။ ဒီတခါ ထိုင္းဆိုင္က ငါးပိရည္က်ိဳပုလင္းပါ စမ္းဝယ္ထားတယ္။ တကယ္တူရဲ့လားလို႕ ပုလင္းေဖာက္ၾကည့္တာ တူတာမွ လက္ကိုေပသြားလို႕ အနံ႕ေလးကို ေဟာင္သြားတာဘဲ။ သရက္ကင္းနဲ႕ တို႕စားခ်င္လိုက္တာ။ ပုလင္းေတြထဲ ေဖာက္ထည့္ထားလို႕ အိမ္ကပို႕ထားတဲ့ တခ်ိဳ႕ စားစရာေတြ ပုံထဲ ပါမလာေတာ့ဘူး။ ေၾကာ္ျငာရမယ္ဆိုရင္ ေရႊပုစြန္ေျခာက္တံဆိပ္ စားစရာေတြ အေတာ္သန္႕ပါတယ္။ အျမင္သန္႕တာ ေျပာတာပါ။ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ အခ်ိဳလဲ ပုစြန္ေျခာက္မႈန္႕သက္သက္နဲ႕ ေၾကာ္ထားတာလား မသိဘူး အေတာ္ခ်ိဳပါတယ္။ လက္ဖက္အရြက္ႏုေလးေတြက ပုံမပ်က္ဘဲ အျမင္လွတယ္။ ပုစြန္ေျခာက္ဆိုလည္း ေသးေသးသြယ္သြယ္ေလးေတြမို႕ လက္ဖက္ျပင္ရင္ ၾကည့္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ပုစြန္ေျခာက္ကို ၾကီးလြန္းရင္ေကာ ေသးလြန္းရင္ပါ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ခုလို ဇေကာဇကအရြယ္မွ။ မုန္႕ဟင္းခါးလည္း သာဂဒိုးသား မုန္႕ဟင္းခါးက နာမည္ၾကီးတယ္ေျပာလို႕ ထည့္ေပးလာတယ္။ ရုံးပိတ္ရက္ တရက္ရက္ ခ်က္စားၾကည့္ဦးမယ္။ ခုေတာ့ ရိကၡာေတြအမ်ားၾကီးမို႕ ေပ်ာ္ျမဴးေနပါတယ္။ (စာရင္းေပါင္းၾကည့္ခ်င္ဘူး)

Read More...

Collapse...

2009.11.18

အိမ္တြင္းပုန္း လုပ္ေနတာ ၾကာျပီ။ ေဆာင္းေအးေအးမွာ မိုးကလဲ ေန႕တိုင္းနီးနီးရြာေတာ့ အျပင္မထြက္ခ်င္ပါ။ ထမင္းဘူးလည္း ထည့္ေပးတရက္ မထည့္ေပးတရက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူကေတာ့ သေဘာေကာင္းစြာ ကိတ္စနမရွိဘူးဆိုေပမယ့္ အျပစ္မကင္းသလို ခံစားရတယ္။ အျပင္မသြားလို႕ အိမ္ထဲမွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေနလားဆိုေတာ့လဲ မဟုတ္။ စာလည္း ေသခ်ာမဖတ္၊ ေခြေခါက္ျပီးသာ ေနေနေတာ့တာ။ ဒီတေန႕ေတာ့ ေနသာတာနဲ႕ ေစ်းထြက္ဝယ္ဖို႕ စိတ္ကူးတယ္။ အိမ္နားက စူပါမဟုတ္ဘဲ နဲနဲေဝးတဲ့ေနရာဘက္ သြားတယ္။ ထုံးစံအတိုင္း အြန္ဖြတ္(on foot)။ စက္ဘီးက ဝယ္ထားျပီး တခါသာစီးတယ္၊ ေၾကာက္လို႕ ဒီအတိုင္းထားထားတာ သံေခ်းေတာင္တက္လို႕။ လမ္းေလွ်ာက္တာ က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီတယ္လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ အားေပးျပီး ေလွ်ာက္၊ သိပ္မေဝးပါဘူး ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ရင္ မိနစ္၂၀ေလာက္။

ၾကဳံတုန္း ယန္းတရာဆိုင္ထဲဝင္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္။ တရာ-တရာနဲ႕ ဝယ္မိတာ မ်ားျပီ။ မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းအားလုံးနီးပါးက ယန္းတရာဆိုင္က ဝယ္ထားတာေတြခ်ည္း။ ယန္းတရာဆိုင္ဆိုေပမယ့္ ဆိုင္ေပၚမူတည္ျပီး ရွိတာေတြကလဲ မတူတတ္ဘူး။ Lawsonယန္းတရာဆိုင္၊ Daisoယန္းတရာဆိုင္၊ Can-doယန္းတရာဆိုင္ စုံလို႕။ ဒါေတာင္ အရင္အိမ္နားမွာတုန္းက ၉၉ယန္းဆိုင္ ရွိတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတာေလးေတြမ်ားရင္ ဝယ္မိျပီ။ တကယ္ဝယ္စရာရွိလဲဝင္ မရွိလဲဝင္၊ ထြက္လာရင္ေတာ့ ပစၥည္းသုံး/ေလးခု ပါလာတယ္။ စီးတဲ့ေရ ဆည္တဲ့ကန္သင္းဆိုတာလဲ အျမဲမဟုတ္။ တခါတေလ စီးတဲ့ေရ တျဗန္းျဗန္းလုပ္။ ေတာ္ေသးတယ္ တလစီ အသုံးစရိတ္ သပ္သပ္ေပးထားလို႕။ လက္ထဲရွိသမွ် အားလုံးဝယ္တာမဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ညစ္ရင္ ေစ်းေလွ်ာက္ဝယ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ စုဗူးထဲလဲ ေရာက္တဲ့အခါေရာက္ မေရာက္တဲ့အခါ မေရာက္။

ယန္းတရာဆိုင္ကထြက္ေတာ့ အေႏြးထည္ေရာင္းတဲ့ အတန္းဘက္ ပတ္လိုက္တယ္။ ခဏတျဖဳတ္ မ်က္စိအစာေကြၽးျပီးသကာလ အသားလက္ကားေရာင္းတဲ့ဆိုင္ဘက္ ေျခဆန္႕။ အသားေတြ ေစ်းေတာ္တာမို႕ ဟိုဟာလည္း ဝယ္ခ်င္ ဒီဟာလည္း ဝယ္ခ်င္၊ သယ္ႏိုင္တဲ့ ႏႈန္းကို စဥ္းစားျပီး ဝယ္တာေတာင္ ၾကက္သားေဖာ့ဗန္း၂ဗန္း၊ ဝက္သား ၂ဗန္း၊ အမဲသား တဗန္း အားလုံးေပါင္း ၅ဗန္း လက္ကားဆိုင္မို႕ အားလုံးက ဗန္းအၾကီးေတြ။ ဒီၾကားထဲ ခ႐ုဆီပုလင္းၾကီးေတြ႕တာနဲ႕ ဝယ္လိုက္တယ္။ ပုလင္းကလဲ ဖန္ပုလင္းနဲ႕မို႕ ေလးသားမ်ားဘဲ။ ဆြဲေပေတာ့ တနင့္တပိုး။

ဒီဘက္ေရာက္မွေတာ့ အသီးအရြက္ကုန္စုံဆိုင္ဘက္ သြားရမယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ကန္စြန္းရြက္ရတယ္။ တျခားအသီးအရြက္ေတြလဲ စူပါထက္ ေစ်းသက္သာတယ္။ ေဆာင္းဝင္လို႕ ထင္တယ္ ကန္စြန္းရြက္တထုပ္ ၁၅၀ယန္း ျဖစ္ေနျပီ။ မၾကာခင္ ၂၀၀ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဝယ္မရတာနဲ႕စာရင္ ေတာ္ပါေသးတယ္ေလ။ ၾကက္သားကာလသားဟင္း ခ်က္ခ်င္လို႕ ဗူးသီးအစား ခ်က္ေနၾက "ရွိ႐ို႕အူရိ-白瓜"ကို ရွာတာ မရွိ။ ပိုက္ဆံရွင္းခါနီးမွ ေဂၚဖီပန္းေတြ႕တာနဲ႕ တထုပ္ ထပ္ထည့္လိုက္တယ္။ ဘယ္လက္ေျပာင္းသယ္ ညာလက္ေျပာင္းသယ္နဲ႕ ေလွ်ာက္ရင္း အိမ္ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။

မြန္းလြဲေတာင္ အေတာ္ေက်ာ္ေနျပီမို႕ ေန႕လည္စာစားျပီး ခဏနား။ ၄နာရီေက်ာ္ဘဲရွိေသးတယ္ ေနေရာင္ေပ်ာက္သြားျပီ။ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္နဲ႕ ေဆးခန္းသြားဖို႕ ျပန္ထြက္ရျပန္။ ေဆးဝယ္ရုံဆိုေတာ့ အၾကာၾကီး မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး။ ေဆးထုတ္တဲ့ေနရာသြားေတာ့ ထုတ္ေပးတဲ့ေဆးေတြၾကည့္ျပီး 'ငါမ်ား ေဆးအေရအတြက္ မွားေရးမိလိုက္လား'လို႕ ေတြးမိတယ္။ ေဆးဝယ္တဲ့ formမွာ လိုခ်င္တဲ့ အေရအတြက္ကို ကြက္လပ္ေပးထားျပီး အေနာက္မွာ "~ခု"ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး "ခို-個" လို႕ ေရးထားတာမို႕ ျဖည့္လိုက္တာ။ သူ႕ရဲ့ "ခို-個"က ဂရမ္နဲ႕ တြက္ေပးတာမို႕ အမ်ားၾကီးျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆိုသတိထားမွ။

အျပန္မွာ အိမ္နားက စူပါထပ္ဝင္တယ္။ ဟင္! ဝယ္ျပန္ျပီလားလို႕ ထင္ၾကမယ္။ မနက္စာ ေပါင္မုန္႕ကုန္ေနလို႕ပါ။ ႏြားႏို႕တဗူးပါထည့္ျပီး အသားေရာင္းတဲ့အတန္းဘက္ သြားစပ္စုလိုက္တယ္။ မနက္က ဝယ္ခဲ့တာနဲ႕ ေစ်းဘယ္ေလာက္ကြာလဲ သိခ်င္လို႕။ အေတာ္ကြာတယ္ဆို ငါကြ!လို႕ စိတ္ထဲမွာ ၾကိတ္ေပ်ာ္၊ ဪ အိမ္ရွင္မ အိမ္ရွင္မ ဘာရယ္မဟုတ္တာေလးကိုဘဲ အေရးလုပ္ေနတယ္။ ၾကည့္ရင္းနဲ႕ ဝက္နံ႐ိုးေတြ ေစ်းက်တာေတြ႕တာနဲ႕ ဝက္နံ႐ိုးၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ျပီး ဝယ္လာလိုက္တယ္ ၂ဗန္း။ ဒီေလာက္အမ်ားၾကီးဝယ္ျပီး ဘာလုပ္မွာလဲေမးရင္ ခ်က္သင့္တာခ်က္ ခဲသင့္တာ ခဲထားျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစားပါမည္။ ခုထိေတာ့ ဘာမွမကိုင္ရေသးပါ၊ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ေရာက္ေနပါသည္။ ပို႕စ္တင္ျပီးရင္ေတာ့ ဟင္းသြားခ်က္ေတာ့မည္။ ဒီည အရည္ေသာက္က ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းျဖစ္ပါသည္။ (ႂကြားတာ)

Read More...

Collapse...

ေနာက္မယား

ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ အဖိုးမွာ ေနာက္မယားရွိတယ္လို႕ အေဒၚက ေျပာလာတဲ့အခါ မ်က္လုံးျပဴးသြားတယ္။ တသက္နဲ႕တကိုယ္ တခါမွ မၾကားမိဘူး။ အဖြားကို သြားေမးေတာ့လည္း 'အင္း'တဲ့ ခပ္ျပဳံးျပဳံးဘဲ။ အေဒၚေတြကလဲ ဘာမွမျဖစ္သလိုနဲ႕ အဖြားေတာင္ သက္သာေသးတယ္တဲ့။ တခါတေလ အေဒၚတို႕အတြက္ပါ အကူအညီရတယ္တဲ့။ ဘယ္လိုၾကီးလဲ? မ်က္ေမွာင္ၾကံု႕မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေဒၚက ေခၚသြားျပီး အဲဒီ အဖိုးရဲ့ ေနာက္မယားဆိုတာနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။

ေတြ႕ခါစက အိုးတိုးအမ္းတန္းျဖစ္သြားမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပဳံးျပလိုက္ပါတယ္။ သူကလဲ သေဘာေကာင္းတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မၾကာမၾကာေတြ႕ျဖစ္တယ္။ တကယ္က အဲေလာက္ ေတြ႕စရာအေၾကာင္းမရွိတာကို သက္သက္ စိတ္ဝင္စားလို႕။ သူကလဲ ခုမွ ေတြ႕ဘူးေပမယ့္၊ တစိမ္းရယ္ လူရင္းရယ္ မခြဲပါဘူး။ ဘယ္သူ႕ကိုမဆို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြဘဲ။ တခါတေလ ကစားတာေတာင္ သူ႕ကို လက္တဖက္က ဆြဲထားလိုက္ေသး။ အခ်ိန္တန္လို႕ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ သူ႕ကို ေခၚသြားခ်င္တယ္။ အဖိုးက ခြင့္ျပဳမယ္ မထင္။

ဒီေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ၾကံဖန္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ၾကိဳးစားလိုက္တာ အိမ္အျပန္ သူ႕ကို ေခၚသြားလို႕ ရသြားတယ္။ အဖိုးကေတာ့ သူ႕ေနာက္မယားနဲ႕သူပါ။ ကိုယ္တိုင္က တျခားသပ္သပ္နဲ႕။ ဘယ္သူနဲ႕မဆို အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္းတတ္တဲ့ ေနာက္မယားက ဒီမွာ။


ေနာက္ေက်ာဘယ္ေလာက္ယားယား သူနဲ႕ေတြ႕ရင္ အဆင္ေျပသြားရမယ္။ လက္လွမ္းမမွီလို႕ တျခားသူကို အကူအညီေတာင္းဖို႕ မလိုေတာ့ဘူး။ အစအေနာက္သန္တဲ့ အေဒၚေတြက ေက်ာကုတ္တံကို ကျပက္ကေခ်ာ္နဲ႕ ေနာက္မယားလို႕ ေခၚရာက အက်င့္ပါသြားတာပါ။ ဂ်ပန္လို ဘယ္လိုေခၚမွန္းသိခ်င္တာနဲ႕ ရွာေဖြလိုက္တာ "ေျမးေလးရဲ့လက္" (မေဂါ့ႏိုတဲ့ - 孫の手)လို႕ ထြက္လာတယ္။ လက္ေသးေသးေလးမို႕ အဲလိုေခၚတာလားလို႕ ရာဇဝင္ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ တရုတ္နတ္သမီးအမည္ "မကို"麻姑（まこ）က လာတာတဲ့။


နတ္သမီးက လက္သည္းအရွည္ၾကီးမို႕ သူ႕ရဲ့ေက်ာယားရင္ အဲဒီလက္နဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ကုတ္ရာက "မကို႕ရဲ့လက္" 「မကို႕ႏိုတဲ့ - 麻姑の手」 လို႕အမည္တြင္ရာက တေျဖးေျဖး အသံထြက္ နီးစပ္တဲ့ "မေဂါ့ႏိုတဲ့" 「孫の手」လို႕ ျဖစ္လာပါတယ္။ အသံနီးစပ္မႈတခုသာမကဘဲ ကေလးလက္ကေလးနဲ႕တူတဲ့အတြက္ အဖိုးအဖြားေတြ ႏွစ္သိမ့္ေပးသလိုလဲျဖစ္တာမို႕ "မေဂါ့ႏိုတဲ့"လို႕ေခၚေၾကာင္းလဲ ဆိုပါတယ္။ "မေဂါ့ႏိုတဲ့" ကို သတၱဳ၊ ပလတ္စတိတ္၊ သားေရ၊ သစ္သား၊ ဝါး၊ ေခါက္သိမ္းႏိုင္တဲ့ အိပ္ေဆာင္ စသျဖင့္ ႐ိုး႐ိုးသာမန္ကေန တန္ဖိုးၾကီးကုန္ၾကမ္းေတြနဲ႕ လုပ္ထားတယ္။ "ေနာက္မယား" "မေဂါ့ႏိုတဲ့" "Backscratcher"က ဘာနဲ႕ဘဲ လုပ္ထားပါေစ အဓိကက ေက်ာအယားေျပေစဖို႕လို႕ဘဲ ထင္ပါတယ္။

(ေဆာင္းတြင္းေရာက္လာလို႕ အသားေတြ ေျခာက္ျပီးယားရာက ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း ျပန္သတိယလို႕ ေရးလိုက္တာပါ။ ေနာက္မယားေလး ရွာဦးမွ..။)

Read More...

Collapse...