Thursday, May 29, 2008

င၊ ေမာင္၊ ကို မွ ဆရာသို႕


(သံုး)

ေရျမက္ရြာသို႕ အလုပ္ဝင္ရန္အသြားတြင္ ေမာင္မုန္းကို ဖခင္ကိုတင္ညြန္႕ကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႕ေလသည္။ ပခုကၠဴျမိဳ႕မွ ေပါက္လမ္းအတိုင္း ကားစီးထြက္ခြါခဲ့ရာ ၁၄ မိုင္အေရာက္တြင္ မယုံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိမ္းလန္းစိုေျပလွေသာ ရြာစဥ္တတန္းကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းတြင္ ေတြ႕ရခဲေသာ အုန္းျခံၾကီးမ်ားကို သိပ္သိပ္သည္းသည္း ျမင္ေတြ႕ရသည္။ ငွက္ေပ်ာျခံ၊ ကြမ္းသီးပင္၊ ကြမ္းျခံေတြ။ ေနာက္ ထန္းေတာၾကီးေတြ။ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္ က်ဳံက်ဳံလွီလွီမဟုတ္။ ဖြံ႕ဖြံ႕ျဖိဳးျဖိဳး စိုစိုျပည္ျပည္ စိမ္းစိမ္းလန္းလန္းေတြ။

အေျခာက္ထဲမွ အစို၊ အဝါထဲမွ အစိမ္း၊ လြင္ျပင္ထဲမွေတာအုပ္၊ အပူထဲမွ အေအး၊ ထူးျခားေသာေဒသဟု ဆိုရေပမည္။ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းမိုးနည္းေရရွားေဒသတြင္ ဤကဲ့သို႕ေသာေနရာမ်ိဳး ရွိလိမ့္မည္ဟုပင္ ေမာင္မုန္းမထင္မိခဲ့ေခ်။ ေညာင္ဂ်စ္ပင္ရြာသို႕အေရာက္တြင္ ကားေပၚမွ ဆင္းရသည္။ ရြာခံလူ ဦးသိန္းက မူလတန္းေက်ာင္းသို႕အေရာက္ ပို႕ေပးသည္။ ေတာင္ဘက္သို႕ ထြက္လာခဲ့ရာ ေရလာေခ်ာင္းႏွင့္ ေရျမက္ေခ်ာင္းဟူ၍ ေခ်ာင္းအက်ယ္ၾကီး ႏွစ္တန္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ရသည္။ သဲျပင္ေပၚတြင္ အသြားနည္းခဲ့ေသာ ေမာင္မုန္းတို႕ သားအဖမွာ ေခ်ာင္းထဲတြင္ ဖားေနေတာ့သည္။ သဲျပင္အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ား၌ စိမ့္ေရမ်ားထြက္လ်က္ စမ္းေရအျဖစ္ ေျပးေနေတာ့သည္။ လက္ယက္တြင္းကေလးေတြကိုလဲ အစီအရီေတြ႕ရသည္။ ေျမေအာက္တြင္ ေရနီးသည့္သေဘာ္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သစ္ပင္မ်ား စိမ္းလန္းစိုျပည္ ဖြံ႕ျဖိဳးရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကို ေမာင္မုန္း ခ်င့္ေတြးႏိုင္ေလျပီ။

"ဒီေက်ာင္းဟာ နဂိုက စာသင္ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းေပါ့။ ဆရာေတာ္ ဦးဥကၠံသနဲ႕ ဦးေသာဘိတ၊ ဦးသုမနတို႕ သင္ၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းသားအင္အားမ်ားလာေတာ့ မူလတန္းေက်ာင္းအျဖစ္ ေပးပါလို႕ ေလွ်ာက္ယူၾကတယ္။ အစိုးရမူလတန္းေက်ာင္းဖြင့္တာ ႏွစ္ႏွစ္ဘဲရွိေသးတယ္ ေမာင္မုန္းရဲ့။ ဆရာမနဲ႕ ေမာင္စိန္ညြန္႕တို႕ ပထမဆုံး ေရာက္လာရတယ္။ ခု ေမာင္စိန္ညြန္႕က အလယ္တန္းျပဆရာျဖစ္သင္တန္းသြားေတာ့ သူ႕ေနရာကို ေမာင္မုန္း ေရာက္လာတာဘဲ"
မူလတန္းေက်ာင္းသို႕ေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး ေဒၚဆင့္က ေက်ာင္း၏ရာဇဝင္ကို အေသးစိတ္ ရွင္းျပေလသည္။

ေရျမက္ရြာ အစိုးရမူလတန္းေက်ာင္းဟုသာ ဆိုရသည္။ ရြာထဲမွာ ေက်ာင္းမရွိ။ မူလတန္းေက်ာင္းႏွင့္ ရြာသည္ ေခ်ာင္းျပင္က်ယ္ၾကီး ျခားေနသည္။ ေဂါတမေခ်ာင္းဟုေခၚေၾကာင္း သိရသည္။ မူလတန္းေက်ာင္းသည္ ရြာႏွင့္ တေခၚမကေဝးျပီး ေခ်ာင္းတဘက္ကမ္းရွိ ေထာင့္ေက်ာင္းဟုေခၚေသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းဝိုင္းအတြင္းမွာ ရွိသည္။ ဇရပ္ေဆာင္ကို မူလတန္းေက်ာင္းအျဖစ္ ဖြင့္ထားျခင္းျဖစ္၏။ ဇရပ္ဟူ၍ ပ်ဥ္ခင္း၊ ပ်ဥ္ေထာင္၊ သြပ္မိုး မဟုတ္ရွာ။ ရွားတိုင္ျမားျဖင့္ေဆာက္ထားသည့္ ထန္းပလက္မိုး၊ ထရံကာ၊ ဝါးၾကမ္းခင္း အေဆာက္အအုံမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ေမာင္မုန္းသည္ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးကို မေရာက္ခင္က စိတ္ကူးျဖင့္ ေက်ာင္း၏ပုံကို ေဖာ္ၾကည့္မိသည္။ ပ်ဥ္ေထာင္၊ သမံတလင္းခင္း၊ သြပ္ သို႕မဟုတ္ ဝါးကပ္မိုး အေဆာက္အအုံကေလး။ ျပဴတင္းေပါက္ေတြ တခါးေပါက္ေတြလဲ အစုံအေစ့။ ယခုမူ စိတ္ကူးႏွင့္ လက္ေတြ႕ကား တျခားစီျဖစ္သြားသည္။

သို႕ေသာ္ ထန္းပလက္မိုးဟူ၍ အထင္မေသးသင့္။ အေဆာက္အအုံတို႕၏ ထုပ္ေလ်ာက္တို႕တြင္ အမိုးမိုးသည့္ ေန႕စြဲမ်ားကို ေရးထိုးမွတ္တန္းတင္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ တြက္ၾကည့္ေသာအခါ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ပင္ရွိျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရေလသည္။ ေမာင္မုန္းသည္ မိမိထက္ အသက္ၾကီးေအာင္ ခိုင္ခံ့ေသာ ထန္းပလက္မိုးပညာကို လက္ဖ်ားခါမွ် ခ်ီးမြမ္းမိသည္။ အျခင္ရနယ္လည္း စိပ္သည္။ တန္းကိုလဲ ေျခာက္လက္မစီခြါ၍ ေျပးထားသည္။ ထန္းပလက္ကိုထစ္၍ တန္းမွာခ်ိတ္မိုးထားသည္။ ထထန္းရြက္ျပားမ်ား ေဆြး၍ ေႂကြက်သြားေစကာမူ ထန္းပလက္ေခါင္းခ်င္း ကပ္ထားသျဖင့္ ေလလုံမိုးလုံ ရွိေနသည္။ ေက်ာင္းဝိုင္း အက်ယ္ၾကီးထဲတြင္ ေက်ာင္းမၾကီးမွအပ အားလုံးေသာ အေဆာက္အအုံတို႕သည္ ထန္းပလက္မိုးမ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္။ ဆရာမုန္းတို႕ေဒသတြင္ ထန္းပလက္မိုးေသာ္လည္း ငါးႏွစ္သာခံသည္။ ေပါလဲေပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထန္းပလက္ကို အသုံးျပဳ မိုးထားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာမၾကီးက ယခင္ စာသင္ဘုန္းေတာ္ၾကီး ျဖစ္ခဲ့ေသာ ဆရာေတာ္ ဦးဥကၠံသထံ ေခၚသြားသည္။ ဆရာေတာ္သည္ ေက်ာင္းမၾကီးေပၚတြင္ သီတင္းမသုံး။ ထန္းပလက္မိုး ေက်ာင္းငယ္ေလးမွာပင္ သီတင္းသုံးေနသည္ကို ဖူးေတြ႕ရ၏။
"ေက်ာင္းဆရာအတြက္ ေနထိုင္စားေသာက္ေရးမပူနဲ႕ ဒကာၾကီး။ ဆရာေတာ္ရဲ့ တာဝန္ထား။ အစစအရာရာလဲ စိတ္သာခ်။ ဒကာၾကီး စိတ္ေအးေအးထားျပီးျပန္ေပေတာ့။"
ဆရာေတာ္က ကိုတင္ညြန္႕အား ကတိေပးေတာ္မူသည္။
"ဒီႏွစ္ ဘုန္းၾကီးပ်ံရွိေနတယ္ ဒကာၾကီးရဲ့၊ ေႏြမွ သျႋဂဳလ္မွာ၊ ဘုန္းၾကီးပ်ံအတြက္ ဝိုင္းဝန္းေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ဒကာ၊ဒကာမ အစိတ္သုံးဆယ္ကို စရာေတာ္ဘဲတာဝန္ယူ ေကြၽးေမြးေနရတာ။ ဆရာေတာ္အတြက္ေတာ့ ဘာမွအပန္းမၾကီးလွဘူး ဒကာၾကီးရဲ့။ ဒီတႏွစ္ေတာ့ ဒီမွာဘဲ ေနေပေတာ့။ ေဟာဒီဇရပ္ေပၚမွာေန"

ေမာင္မုန္းသည္ မိမိႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတို႕ ကံဆုံအက်ိဳးေပးခဲ့ပုံကို ျပန္လည္စဥ္းစားမိသည္။ ငယ္စဥ္က အတန္းေက်ာင္းမွာ ပညာသင္ခဲ့ရကား ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ မေနခဲ့ရဘူးေခ်။ ခုႏွစ္ရက္သာ ေက်ာင္း၌ ကိုရင္ဝတ္ခဲ့ရသည္။ ေနာင္တြင္မူ ျမင္းျခံျမိဳ႕ ေဇယ်သုခေက်ာင္းမွာ သံုးႏွစ္ေနခဲ့ရသည္။ ယခုလဲ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာေနရျပန္ျပီ။ ႏွစ္မည္မွ်ၾကာမည္ကို မခန္႕မွန္းႏိုင္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဘုန္းၾကီးပ်ံႏွင့္တိုးေနေခ်ေတာ့သည္။ မႏွစ္ကပင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္းဟု သိရသည္။ ယခုႏွစ္ တပို႕တြဲ တေပါင္းတြင္မွ ဘုန္းၾကီးပ်ံပြဲက်င္းပမည္ဟုသိရသည္။ ဤနယ္တဝိုက္မွ ၾကည္ညိဳကိုးကြယ္ၾကေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးျဖစ္၍ ရြာတစ္ဆယ္ေက်ာ္မွ ဒါယိကာ၊ ဒါယိကာမေတြ ဝင္ထြက္သြားလာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္မွာ ပယ်ာဥ္သတ္မစဲေအာင္ ရွိေနေတာ့သည္။ ယခုကပင္ ျပာသာဒ္၊ ေလာင္တိုက္၊ တလား၊ စံေက်ာင္းႏွင့္ မ႑ပ္မ်ားအတြက္ တေညာင္ရြာမ ယာယီမ႑ပ္ ေဆးေရးဆရာမ်ား အလုပ္ဝင္ေနၾကျပီျဖစ္သည္။ ႏွစ္ဖြဲ႕ေပါင္း လူအစိတ္ေက်ာ္မည္။ ေန႕ည ထမင္းေကြၽးရေၾကာင္း သိရေလသည္။


"ေက်ာင္းအေဆာက္အအုံက ထန္းပလက္ဆိုျပီး အားငယ္ေနသလား ေက်ာင္းဆရာ။ ဘုန္းၾကီးပ်ံျပီးရင္ ဘုန္းၾကီးအေလာင္းထားတဲ့ နိဗၺာန္ေက်ာင္းကို မူလတန္းေက်ာင္းအျဖစ္ ေျပာင္းေပးမယ္။ ေက်ာင္းဝိုင္းအျဖစ္ ေနရာကန္႕သတ္ျပီး ဖိနပ္စီးခြင့္ျပဳမယ္"
"တင္ပါ့ဘုရား"
ထန္းပလပ္တဲဇရပ္ေလးမ်ားကို ေငးေမာၾကည့္႐ႉေနမိေသာ ေမာင္မုန္းအား ဆရာေတာ္က မိန္႕ေတာ္မူလိုက္၏။

"ေရျမက္ရြာက အိမ္ေျခဘယ္ေလာက္ရွိပါသလဲ မမဆင့္"
ဆရာမၾကီးအား ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားက 'မမဆင့္'ဟုေခၚသည္ကို ၾကားမိေသာေမာင္မုန္းမွာ မမဆင့္ဟုပင္ ေခၚလိုက္ရေတာ့သည္။
"၄၂ အိမ္"
"ခင္ဗ်ာ"
ေမာင္မုန္းအံ့အားသင့္သြားမိသည္။
"ေက်ာင္းသားနည္းလိမ့္မယ္ထင္လို႕လား ေက်ာင္းဆရာ။ မနည္းဘူးဗ်။ ပ်ံလြန္ေတာ္မူတဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးကို ကိုးကြယ္တဲ့ လက္လွမ္းမွီ ပတ္ဝန္းက်င္ရြာေတြက ဒီမွာဘဲ ေက်ာင္းထားၾကတယ္။ ေရျမက္၊ ရြာသာေအး၊ ေညာင္ဂ်စ္ပင္၊ ေျမပန္းေတာင္း၊ ျပည့္အိုင္၊ ေက်ာင္းစု၊ ေညာင္ကုန္းစတဲ့ ရြာေပါင္းစုံက ေက်ာင္းသား ၁၀၀ေက်ာ္ အျမဲရွိေနတယ္"
"တင္ပါ့ဘုရား"

ဆရာေတာ္ႏွင့္ အလႅာပ၊ သလႅာပ စကားေျပာaအျပီးတြင္ ဆရာမၾကီးက ေမာင္မုန္းကို ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးေလသည္။
"ခုေရာက္လာတာ မင္းတို႕ကို ပညာသင္ေပးမယ့္ ဆရာပဲ။ အမည္က ဦးမုန္းလို႕ေခၚတယ္။ မင္းတို႕ကိုပညာသင္ေပးဖို႕ ေရစၾကိဳျမိဳ႕နယ္ ၾကဴရြာကလာခဲ့ရတာ။ မိုင္ေပါင္း ၃၀ေက်ာ္ ေဝးတယ္။ မင္းတို႕ဆရာေျပာသမွ်နားေထာင္။ ဆရာသင္သမွ် ၾကိဳးစားသင္ယူၾက"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ မမဆင့္"
"ကေလးတို႕ ေလာေလာဆယ္ ေျပာင္းသြားတဲ့ဆရာဦးစိန္ညြန္႕ကို ဘယ္လိုေခၚၾကသလဲကြဲ႕"
"ဆရာေလးလို႕ ေခၚၾကပါတယ္ ဆရာေလး"
"အဲ..... ဆရာ့ကိုေတာ့ ဆရာေလးလို႕ မေခၚၾကနဲ႕ကြဲ႕။ ဆရာၾကီး၊ ဆရာေလးလို႕ ခြဲျခားေခၚရေအာင္ ဆရာႏွစ္ေယာက္မွ မရွိတာဘဲ။ မမဆင့္နဲ႕ ဆရာဘဲရွိတယ္။ ဆရာေလးဆိုတာက သီလရွင္မွ ေခၚရတာ"
ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕က သေဘာေပါက္ျပီး ရယ္ၾကသည္။
"ဆရာ့ကို ဆရာလို႕ဘဲ ႐ိုး႐ိုးေခၚႏိုင္တယ္။ တျခားဆရာေတြနဲ႕ ကြဲျပားေအာင္ ေခၚမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာမုန္းလို႕ေခၚၾက"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာမုန္း"
ေမာင္မုန္းျပဳံးမိေလသည္။ သူတို႕၏ အေျဖထဲမွာပင္ ဆရာမုန္းဟူေသာ နာမ္စားပါသြားေလသည္။

၄နာရိထိုးရန္ မိနစ္၂၀ေလာက္လိုေသးသည္။ ေက်ာင္းမဆင္းေသး။ အတန္းအားလုံးမွ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စုေပါင္းထိန္းထားရန္ ေမာင္မုန္း၏တာဝန္ ျဖစ္လာသည္။ သူငယ္တန္းမွ စတုတၱတန္းအထိေက်ာင္းသားမ်ားကို သင္ခန္းစာတခုခုသင္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ အတန္းေပါင္းစုံအတြက္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ သင္ခန္းစာကို အေတာ္စဥ္းစားယူရသည္။ သင္ပုန္းေပၚသို႕ အကၡရာစာလုံးမ်ား အၾကီးၾကီး ေရးျပလိုက္သည္။
ဋ။ ဌ။ ဎ။ ဓ။ ဗ
"ဒီအကၡရာေတြ မင္းတို႕ဖတ္တတ္ၾကပါ့မလား"
တတိယတန္း ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ စတုတၱတန္းေက်ာင္းသားမ်ားက ရယ္ၾကသည္။ ကေလးဆန္သည္ဟုထင္ၾကလားမသိ။
"ဖတ္တတ္ပါတယ္ ဆရာမုန္း"
"ညီညီကေလးဖတ္ၾကစမ္းကြာ"
"ဋ တလင္းခ်ိတ္။ ဌ ဝင္ပဲ။ ဎ ရင္မႈတ္။ ဓ အုပ္ခ်ိဳက္။ ဗ လခ်ိဳက္"
"ကေလးတို႕ မွားေနက်္ာတယ္။ 'ဋ' ဟာ ေရွးက ထမ္းစင္ သံလ်င္းရဲ့ ခ်ိတ္ကေလးနဲ႕တူလို႕ 'ဋ' သလ်င္းခ်ိတ္လို႕ ေခၚတယ္ကြဲ႕။ 'ဌ' ဝင္ပဲမဟုတ္ဘူး။ ဝမ္းဘဲကေလးနဲ႕တူလို႕ 'ဌ' ဝမ္းဘဲ။ ေရမႈတ္ကေလးနဲ႕တူလို႕ 'ဎ'ေရမႈတ္။ 'ဎ' ရင္မႈတ္ဆိုရင္ အမွားဘဲ။ ေအာက္မွာ အခ်ိဳင့္ကေလးပါလို႕ 'ဓ'ေအာက္္ျခိဳက္္။ အေပၚအထက္ကခ်ိဳင့္ေနလို႕ 'ဗ'ထက္္ျခိဳက္ကြဲ႕မွတ္မိၾကပလား"
"မွတ္မိပါျပီ ဆရာမုန္း"
"ဒါျဖင့္ ဒီအကၡရာကေလးေတြကို အမည္အမွန္ေခၚၾကစမ္းကြာ"
" 'ဋ'သလ်င္းခ်ိတ္၊ 'ဌ'ဝမ္းဘဲ၊ 'ဎ'ေရမႈတ္၊ 'ဓ'ေအာက္ျခိဳက္၊ 'ဗ'ထက္ျခိဳက္ "
သူတို႕အားလုံး ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ လြယ္မေယာင္ႏွင့္ ခက္၊ ခတ္မေယာင္ႏွင့္လြယ္ေသာ သင္ခန္းစာကေလးကို သေဘာက်ေနၾကသည္။

ေက်ာင္းဆင္းသံေခ်ာင္း ေခါက္သြားသည္။ မဆင္းရေသး။ တန္းစီကာထိုင္လ်က္ေနရာယူၾကရသည္။ ကိုရင္ၾကီးတပါးက ငွက္ေပ်ာသီးတလင္ပန္းအျပည့္ ယူလာသည္။ အလုံးလိုက္မဟုတ္။ တဝက္စီပိုင္းထား၏။ ေက်ာင္းသားဦးေရႏွင့္အကိုက္ဟု ဆိုသည္။ ဘုရားရွိခိုးျပီး ေဝေပးပါဟုဆိုကာ စားပြဲေပၚတင္ထားခဲ့သည္။ ကေလးတို႕သည္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထုံးစံအတိုင္း ဘုရားရွိခိုးရသည္။ ငါးပါးသီလခံသည္။ ေမတၱာပို႕၍အမွ်ေဝသည္။ သာသနာေလွ်ာက္ရသည္။ မိနစ္၂၀ခန္႕ အခ်ိန္ယူသည္။ အျပီးတြင္ ဆရာမုန္းက ငွက္ေပ်ာသီးတပိုင္းစီ ေဝေပးရသည္။ သူတို႕မျပန္ၾကေသးေပ။ ေရာမျမိဳ႕သို႕ေရာက္လွ်င္ ေရာမသားသို႕က်င့္ႏိုင္ရန္ သူတို႕ဘာလုပ္မည္ကို ေမာင္မုန္းေစာင့္ၾကည့္ေန၏။ နိဗၺာန္ေက်ာင္းေပၚသို႕တက္၍ ဘုန္းၾကီးအေလာင္းကို ဝပ္ခ်ၾကသည္။ ေနာက္ ဆရာေတာ္ကို ဝပ္ခ်ၾကသည္။ ဆရာမၾကီးကိုလည္း ဝပ္သံုးၾကိမ္ခ်သည္။ ေနာက္... ေမာင္မုန္းထံ။

ေမာင္မုန္းသည္ ခဏခ်င္းပင္ တျဖစ္လဲျဖစ္သြားေသာ မိမိဘဝကို ျပန္ေတြးမိလာသည္။ ၁၅မိနစ္၊ ၂၀မိနစ္မွ် သင္ၾကားေပးလိုက္႐ုံျဖင့္ မိမိကို ကေလးမ်ားက ဆရာအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေလျပီတကား။ ကေလးမ်ား၏ ရွိခိုးဝပ္ခ်ကန္ေတာ့ျခင္းကို ခံယူလိုက္ရျပီတည္း။ ဘဝတာတေလွ်ာက္လုံးတြင္ ေမာင္မုန္းသည္ မိမိကသာ တပါးသူအား အ႐ိုေသေပးခဲ့ရ၏။ ရွိခိုးခဲ့ရ၏။ ဆုံးမစကားကို နားေထာင္ခဲ့ရသည္။ နည္းညႇြန္ဩဝါဒေပးမႈကို နာယူခဲ့ရသည္။ သင္ၾကားသမွ်ကို သင္ယူခဲ့ရသည္။
ယခုမူ...။
ကေလးတို႕၏ အ႐ိုေသေပးမႈကို ခံယူရေခ်ျပီ။ ရွိခိုးဝပ္ခ်မႈကို ခံယူရေခ်ျပီ။ ဆုံးမစကားေျပာၾကားရေတာ့မည္။ နည္းညႇြန္ဩဝါဒ ေပးရေတာ့မည္။ ပညာတတ္ေအာင္ သင္ေပးရေတာ့မည္။

ေမာင္မုန္းဆရာျဖစ္ျပီ။
မိမိထက္ၾကီးသူမ်ားက ေမာင္မုန္းကို "ငမုန္း"ဟုေခၚၾကသည္။ ရြယ္တူမ်ားက "ေမာင္မုန္း"။ ငယ္သူမ်ားက "ကိုမုန္း"။ တခါတေလတြင္ ကိုငမုန္းဟူ၏။ ယခုေသာ္ ဆရာမုန္းဟုေခၚၾကေတာ့မည္။ ငါဆရာျဖစ္ျပီ။ ဆရာ့အက်င့္ကို က်င့္ရေတာ့မည္။ ဆရာ့သိကၡာကို ထိန္းရေတာ့မည္။ ဆရာ့ဂုဏ္ကို ျမႇင့္တင္ရေတာ့မည္။ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေတာ့မည္။ ငမုန္း၊ ေမာင္မုန္း၊ ကိုမုန္း....မွ ဆရာမုန္းျဖစ္ရန္ မလြယ္ေခ်ပါတကား။ ေမာင္မုန္းသည္ ခိုင္မာေသာ သႏၷိ႒ာန္တရပ္ကို ခ်မွတ္လိုက္မိေတာ့၏။
"ငါသည္ ေအာင္ျမင္ေသာ ျပည္သူ႕ေက်ာင္းဆရာဘဝကို ခံယူပါအံ့"


(၁၉၇၉ ခုႏွစ္ စာေပဗိမာန္စာမူဆုရ ဝတၴုဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ ပထမဆုရ စာေရးဆရာ ၾကဴရတနာ ေမာင္ျမၾကိဳင္၏ ဆရာမုန္း ဝတၴုဳတိုမ်ား စာအုပ္မွ ဝတၴုဳတိုမ်ားကို ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)


Read More...

Thursday, May 8, 2008

ငလ်င္





မေန႕ညက ငလွ်င္လႈပ္တယ္။ ဒီေရာက္ကတည္းက ငလွ်င္နဲ႕ ခဏခဏၾကဳံေနရေတာ့ သိပ္ထူးျပီးမဆန္းေနေတာ့ပါဘူး။ ေရာက္ခါစကေတာ့ ငလွ်င္လႈပ္ရင္ ဆင္းဘဲေျပးရမလို၊ စားပြဲေအာက္ဝင္ေနရမလိုနဲ႕ အခန္းအလယ္မွာ တစ္ေယာက္ထဲငုတ္တုတ္နဲ႕ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေၾကာက္ေနတာ။ ဓာတ္ေလွကားမွာကလဲ ငလွ်င္လႈပ္တဲ့အခ်ိန္ မစီးဖို႕ သတိေပးထားတဲ့စာကပ္ထားေတာ့ ေစ်းဝယ္ဖို႕ ေအာက္ဆင္းတိုင္း ဒီအခ်ိန္မ်ား ငလွ်င္လႈပ္ရင္လို႕ေတြးျပီးေၾကာက္။ စားပြဲေအာက္ဝင္ရေအာင္လဲ ေခါက္စားပြဲပိစိေကြးေအာက္ ဝမ္းယားေမွာက္တိုးရမွာ။ ေတာ္ၾကာ စင္ေတြျပိဳလဲမွျဖင့္ ေခါက္စားပြဲက အရင္က်ိဳးမွာ ေသခ်ာတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြးပူျပီး ေၾကာက္တာေလ။ ခုမ်ားေတာ့ ေတာ္႐ုံလႈပ္႐ုံနဲ႕ သိပ္မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ မူး႐ုံကလြဲျပီး က်င့္သားရေနပါျပီ။ ဟိုတေလာကေတာင္ ငလွ်င္မလႈပ္တာၾကာေပါ့လို႕ ေတြးမိေနေသးတာ။ တခါတေလ နဲနဲခါ႐ုံကလြဲလို႕ ခပ္ျပင္းျပင္းမလႈပ္တာကို ေျပာတာပါ။ မေန႕ညကေတာ့ သူေရာက္လာတယ္။ ညတစ္နာရီေလာက္က စလႈပ္တာ။ ပထမပိုင္းေတာ့ ခပ္အားေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႕။ ေနာက္ေတာ့ အားျပင္းလာျပီး မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ေတြ အခ်င္းခ်င္း တခြပ္ခြပ္တိုက္လာတယ္။ အရင္ကလဲ ဒီလို ခပ္ျပင္းျပင္းလႈပ္ဖူးေတာ့ သိပ္မေၾကာက္ေသးဘူး။ ခဏေနေတာ့ ျပန္ျငိမ္သြားမွာလို႕ ေတြးထားလို႕။ ထင္တဲအတိုင္း ျပန္ျငိမ္သြားတယ္။ ေနာက္မၾကာဘူး ျပန္လႈပ္ျပန္ေရာ။ အဲလို ၂ၾကိမ္ေလာက္ ၁မိနစ္ေက်ာ္ေလာက္လႈပ္ျပီး ျပန္ျငိမ္သြားတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆးျပန္ျဖစ္သြားလို႕ အိပ္ေပ်ာ္ခါစရွိေသး အိမ္က လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္ထပ္ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ မ်က္ေစ့မဖြင့္ၾကည့္ေသးဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ျပင္းသထက္ျပင္းလာတယ္။ ေကာ္ဖီခြက္ေတြတိုက္သံကလဲ ျပင္းသထက္ျပင္းျပီး ဆူညံလာတယ္။ အယ္! ဒီတစ္ခါၾကမ္းသဟဲ့ဆိုျပီး မ်က္လုံးျပဴးသြားတယ္။ ထထျခင္း ေဘးက ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ စာအုပ္ေတြတင္ထားတဲ့စင္ကို ဖမ္းကိုင္ထားလိုက္တယ္။ ေတာ္ၾကာ စင္လဲျပီး လာပိမွာစိုးလို႕။ အိမ္ၾကီးရွင္လဲ ျပဴးျပဴးပ်ာပ်ာနဲ႕ထျပီး စင္ရဲ့ ဟိုဘက္တျခမ္းကတိုင္ကို ထိန္းထားတယ္။ လႈပ္တာက ေတာ္႐ုံနဲ႕မရပ္ႏိုင္ဘူး။ ခြက္သံေတြက အရမ္းနားျငီးလာတာနဲ႕ ၾကိဳးစားမတ္တပ္ရပ္ျပီး ေကာ္ဖီခြက္ေတြျဖဳတ္ျပီး ေဘစင္ထဲ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေလးလႈပ္ျပီးမွ ျငိမ္သြားတာ။ ဒီတစ္ခါ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလႈပ္ေပမယ့္ နဲနဲမွ မေၾကာက္မိဘူး။ ေဘးမွာ အားကိုးရာရွိေနလို႕လဲပါတယ္။ ျငိမ္သြားေတာ့မွ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ေျပာလာတယ္။ "ヤバイ! ちょっと怖い"တဲ့။ ဟမ္! ဒီကေတာ့ သူ႕အားကိုးနဲ႕ ေအးေဆး၊ သူကေတာ့ နဲနဲလန္႕သတဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ငလွ်င္လႈပ္ခါစက သူ႕မေမးမိလို႕။ ေတာ္ၾကာ ကိုယ္ပါတိုးျပီး ေၾကာက္ေနမိဦးမယ္။ လႈပ္တာရပ္သြားေတာ့ သတင္းေတာင္ ထဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ဘယ္ေလာက္အားလဲလို႕။ မနက္ကသတင္းမွာေတာ့ အနီးဆုံးေနရာမွာ 6.2 တဲ့။ ငလွ်င္auto သတိေပးစက္ေတြ ေနာက္က်လို႕ဆိုျပီးလႊင့္သြားတယ္။ စုစုေပါင္း လူ၆ေယာက္ေလာက္ ဒါဏ္ရာအနဲအက်င္းေလာက္ရတယ္တဲ့။ ေသခ်ာၾကည့္ခ်င္လို႕ ရာသီဥတုအေျခအေနၾကည့္ေနၾက http://www.tenki.jp/qua/q_11.html မွာ ရွာလိုက္ေသးတယ္။ ဒီကိုေရာက္တဲ့အားက ၃ ေလာက္ဘဲရွိတယ္။ ဒါေတာင္ အေတာ္ခါတယ္။ ငလွ်င္ဒါဏ္ကာကြယ္ေအာင္ေဆာက္ထားလို႕ ပိုခါတာလဲပါမွာပါ။ ေခါင္းထဲကငလွ်င္ကေတာ့ တခ်က္တခ်က္ ရိပ္ခနဲရိပ္ခနဲ။ ရင္ထဲကငလွ်င္ကေတာ့ မေန႕ညေနကမွ သက္သာသြားတယ္။ အေမနဲ႕ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဖုန္းေျပာလိုက္ရလို႕။ စိတ္မပူနဲ႕ အစစအရာရာ ေစ်းၾကီးတာတခုဘဲ။ စိတ္မပူဖို႕ဘဲ အထပ္ထပ္မွာတယ္။ အဆက္သြယ္ လုံးဝမရတာထက္စာရင္ေတာ့ စိတ္ေအးရပါေသးတယ္ေလ။

Read More...

Tuesday, April 15, 2008

မေပ်ာ္ဘူး


ဧျပီတေခါက္ ျပန္ေရာက္လာျပန္ျပီ။ ဘာလိုလိုနဲ႕ ဒီေရာက္တာ တစ္ႏွစ္ရွိသြားေရာေပါ့။ ဒီမွာ ခ်ယ္ရီေတြပြင့္တယ္။ ကိုယ့္ေျမမွာ ေရႊေရာင္ဝင္းဝင္း ရနံ႕သင္းသင္းနဲ႕ ပိေတာက္ေတြ ေဝေနျပီ။ ဂ်ပန္ေတြက ကခ်ယ္ရီပန္းၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ အုအဲႏိုပန္းျခံေရာ အိမ္နားကပန္းျခံေတြ လိုက္လည္ျပီး ၾကည့္လိုက္ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္လိုက္နဲ႕ေပါ့။





ခ်ယ္ရီေတြက လွပါတယ္။ ၾကည့္လို႕လဲေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္ေတြလိုေတာ့ မေပ်ာ္မိတာ အမွန္ဘဲ။



ပိေတာက္ကို ျမင္ရရင္ ထခုန္မိမတတ္ ေပ်ာ္မိမွာ အမွန္ဘဲ။ ကိုယ္တိုင္က အေအးမခံႏိုင္ (ဖ်ားနာလြယ္တဲ့ ကိုယ္ခႏၶာမို႕) ေရမၾကိဳက္ေပမယ့္ ေရပက္သူေတြၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့အေပ်ာ္ေတြ ခုထိ သတိရဆဲ။ အေမ့ရဲ့ သၾကၤန္ထမင္းနဲ႕ သရက္သီးငါးပိေၾကာ္စပ္စပ္ေလးကိုေရာ...။ တစ္ေယာက္ထဲဖြင့္ျပီးနားေထာင္ရတဲ့ သၾကၤန္သီခ်င္းက ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႕ရယ္။ ေမြးရပ္ေျမမွာ အေမ၊ အေဒၚေတြနဲ႕အတူ ညဘက္ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က ျပည္နယ္မ႑ပ္မွာ သၾကၤန္ယိမ္းသြားၾကည့္တာ သတိရတယ္။ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕ မိသားစုနဲ႕အတူ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြား ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလုပ္ခဲ့တာေတြ၊ ေရမပက္ရတဲ့ေန႕ကို အေနာက္ကေန တိတ္တိတ္ေလး ေရဇလုံၾကီးနဲ႕ေလာင္းဖို႕လာတဲ့သူကို ေမာင္ဝမ္းကြဲေလးက ေဆာင့္တြန္းျပီး ေရေတြေမွာက္ေအာင္လုပ္ျပစ္ျပီး "မတူး၊ မမို႕ ေျပးေျပး"လို႕ ေအာ္ခဲ့တာေတြ၊ ေရအေလာင္းခံရလို႕ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ႏႈတ္ခမ္းေထာ္ ပြစိပြစိလုပ္ခဲ့ၾကတာေတြ လြမ္းတယ္။ ပိေတာက္ေတြအျပင္ ငုပင္ေတြအရမ္းေပါလို႕ ငုေတြဝင္းေနတဲ့ျမင္ကြင္းေတြ လြမ္းတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိေပမယ့္ ဒီမွာအျပင္သြားတိုင္း ပိေတာက္ကို ရွာမိတယ္။ တစ္ပင္လုံး ဝါဝါဖတ္ေတြနဲ႕အပင္ကိုေတြ႕ရင္ ငုပင္လားလို႕ အေျပးသြားၾကည့္ရတာ။ ဘယ္လိုလုပ္ရွိမွာလဲေနာ္။ ရာသီဥတုမွ မတူတာကိုး။ လြမ္းရပါတယ္ ပိေတာက္ရယ္......

Read More...

Monday, March 24, 2008

င၊ ေမာင္၊ ကို မွ ဆရာသို႕


(ႏွစ္)

ခ႐ိုင္ပညာဝန္႐ုံး
ပခုကၠဴျမိဳ႕
အမိန္႕စာအမွတ္ (၂၃၉) / ၆၁
ေန႕စြဲ၊ ၁၉၆၁ ခု၊ ေအာက္တိုဘာလ ၂၀ ရက္။

ဤ႐ုံးသို႕ ေလွ်ာက္ထားခ်က္အရ လစ္လပ္ေနေသာ လက္ေထာက္ဆရာေနရာ ေပၚေပါက္ပါက ခန္႕ထားႏိုင္ရန္အတြက္ အရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲေျဖဆိုထားသူေမာင္မုန္း (မွတ္ပုံတင္အမွတ္ YSO ၁၃၇၃၈၄)အား ပခုကၠဴ (က)နယ္ေျမ ေရျမက္ရြာ အစိုးရမူလတန္းေက်ာင္းတြင္ မူလတန္းလက္ေထာက္ဆရာအျဖစ္ လစာစေကး ၇၀-၅-၁၁၀/တြင္ လစာရင္း ၇၀+ရွားပါးစရိတ္တို႕ျဖင့္ ၁၉၆၁ ခု ႏိုဝင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႕မွစ၍ အရည္အခ်င္းျပည့္ဆရာမရမီ ေခတၱခန္႕ထားလိုက္သည္။
(တိုင္းပညာဝန္ အတည္ျပဳျပီး)

ပုံ(တင္ဦး)
ခ႐ိုင္ပညာဝန္
ပခုကၠဴျမိဳ႕
XXXXX

ပညာေရးဌာန
စာအမွတ္ ၂၅/၂၈၊ အီး (၂)
ေန႕စြဲ ၂၈-၁၀-၆၁

မိတၱဴကို....
၁။ ေမာင္မုန္း၊ တဆင့္ ခ႐ိုင္ရဲဝန္႐ုံး၊ ပခုကၠဴ။
၂။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး၊ ေရျမက္ရြာအစိုးရမူလတန္းေက်ာင္း၊ ပခုကၠဴ(က)နယ္။

ပုံ (ဝင္းေမာင္)
ပညာအုပ္၊
ပခုကၠဴ(က)နယ္။
XXXXX


ေမာင္မုန္းသည္ သူ၏လက္ထဲသို႕ အမိန္႕စာရြက္ေရာက္လာသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ဖတ္၍မျငီးႏိုင္ေတာ့ပဲ ဖတ္ျပီးယင္း ဖတ္ေနမိေတာ့သည္။ အခ်ိန္မီ အလုပ္ဝင္ရမည္။ သည္ၾကားဝယ္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္စရာမ်ားရွိေနသည္။ ရြာသို႕ျပန္၍ မိဘ ေဆြမ်ိဳးမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ကန္ေတာ့ရဦးမည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကိုသိန္းကားျဖင့္ ပခုကၠဴမွ ၾကဴရြာသို႕ ျပန္လာခဲ့ရသည္။ အထူးႏႈတ္ဆက္ကန္ေတာ့လိုသူက ဘဖီးႏွင့္ ဘဖိုးစံ။

"ငါ့ေျမးက သိပ္ပညာခြၽန္တာ။ တေန႕ေန႕မွာ ရာထူးရာခံနဲ႕ ၾကီးပြါးမယ့္ကေလး။ ၾကိဳးစား ကေလး။ မင္းၾကီးပြါးယင္ ဘဖီးတို႕ကို မေမ့နဲ႕ေနာ္ ၾကားလား"
ဘဖီးႏွင့္ေတြ႕တိုင္း ဤသို႕အားေပးစကားဆိုေလ့ရွိသည္။ ဘဖီးသည္ ေမာင္မုန္းတို႕ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာမဟုတ္ပါ။ သို႕ေသာ္ ဘဖီးသည္ ရြာထဲရွိ အိမ္တိုင္းသို႕ သြားလာဝင္ထြက္ေနတတ္သူျဖစ္သည္။ ကေလးမ်ားကို ခ်စ္တတ္သည္။ အလိုလိုက္သည္။ ပညာထူးခြၽန္ေသာ ေမာင္မုန္းကိုမူ ပိုမို၍ ခ်စ္ခင္ေျမႇာက္စားေလသည္။

"အဲဒါ ငါ့ေျမးေမာင္မုန္းစာေမးပြဲေအာင္လို႕ ရထားတဲ့ လက္မွတ္"
ေမာင္မုန္း ပညာသင္ယူေနေသာ ျမင္းျခံျမိဳ႕ အမွတ္(၁)အထက္တန္းေက်ာင္းသည္ အစဥ္အလာအရ ႏွစ္စဥ္ မိဘဆရာသင္းလုံးကြၽတ္ အစည္းအေဝးၾကီးတြင္ အတန္းတိုင္းမွ ပညာထူးခြၽန္သည့္ေက်ာင္းသားမ်ားကို ဆုခ်ီးျမႇင့္စျမဲျဖစ္သည္။ ေမာင္မုန္းသည္ အတန္းတိုင္းတြင္ ပထမ သို႕မဟုတ္ ဒုတိယ ရေလ့ရွိသည္။ ဆုလက္မွတ္ႏွင့္ ဆုပစၥည္းမ်ားကို ပိုက္လွ်က္ ရြာသို႕ျပန္ကာ ႂကြားေလ့ရွိသည္။ ထိုအခါ ဘဖီးသည္ ေမာင္မုန္း၏ ဆုလက္မွတ္ႏွင့္ ဆုပစၥည္းမ်ားကိုယူေဆာင္ျပီး တအိမ္တက္ဆင္းလည္၍ ထပ္ဆင့္ႂကြားလိုက္ရသည္မွာ အေမာပင္။ ေမာင္မုန္း၏ ေကာင္းသတင္းသည္ "ဗ်ိဳး"မဟစ္၊ ေမာင္းမထုရပဲ ရြာႏွင့္ ရြာပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေမႊးသြားတတ္သည္။

သို႕ေသာ္ ဘဖီးသည္ စာမတတ္ရွာေခ်။ ဤဟာကြက္ကို ေမာင္မုန္းက ျဖည့္စြက္ေပးရသည္။ ဘဖီးစာသင္ရန္ အေတာ္စည္း႐ုံးယူရသည္။ အရြယ္ၾကီးမွ လူသိျမင္ၾကား စာသင္ရမွရွက္ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဘဖီးအားလပ္သည့္အခ်ိန္တိုင္း ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား သြားေရာက္ကာ တိတ္တဆိတ္သင္ေပးရ၏။ ေမာင္မုန္း၏ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ႏွစ္ေႏြတြင္ ဘဖီးအတြက္ အသုံးလုံး ေက်သြားေတာ့၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ဘဖီးသည္ ေမာင္မုန္းကို အျခားကေလးမ်ားထက္ ပိုမိုခ်စ္ခင္ေပသည္။

"ကဲ ငါ့ေျမး။ ဒါမင္းမွာထားတဲ့ ပ်ားရည္။ ခုနတင္ပဲ ကိုဖိုးသန္႕ ရွားေတာထဲက ငါကိုယ္တိုင္ ဖြပ္လာခဲ့တာ။ စစ္လိုက္သမွ စစ္စစ္၊စစ္စစ္နဲ႕ေတာင္ ျမည္ျပလိမ့္ဦးမယ္။ ယုန္ေပါင္ကိုလဲ ဆရာေတာ္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေၾကာ္ကပ္လိုက္။ ဆရာေတာ္က အထူးတဆန္းမို႕ မက္ပါလိမ့္မယ္။ ထန္းလ်က္ကေတာ့ မရေသးဘူးကြ။ ေနာက္တပတ္ မင္းျပန္လာမွယူ။ အထူးစပယ္ရွယ္ ခ်က္ထားလိုက္မယ္"

ေမာင္မုန္းသည္ ျမင္းျခံျမိဳ႕ ကိုးေဆာင္တိုက္ ေဇယ်သုခေက်ာင္းတြင္ေန၍ အတန္းပညာကို ေက်ာင္းတက္ဆည္းပူးရသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ စတုမဓူကို အျမဲဘုဥ္းေပးေလ့ရွိသည္။ ျမိဳ႕မွဝယ္လွ်င္ ပ်ားရည္စစ္စစ္ ရခဲသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ရြာေရာက္သည့္အခိုက္ ပ်ားရည္စစ္စစ္ရရန္ ဘဖီးကို အပူကပ္ရေတာ့သည္။ ဘဖီးသည္ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေနျပီ။ သို႕ေသာ္ ေတာလိုက္ဝါသနာၾကီးလွ၏။ ပဒတ္၊ ခ်ိဳး၊ ခါ၊ ယုန္၊ သမင္ လိုက္ရသမွ်ကို ေရာင္းခ်၍ အသက္ေမြးသည္။ တခါတရံ ထန္းတက္သည္။ ဇနီးျဖစ္သူ ကြယ္လြန္သြားျပီးေနာက္ သားသမီးမ်ားက်န္ရွိခဲ့ေသာ္လည္း သူတို႕မွာ သူ႕အိုးသူ႕အိမ္ႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကေပျပီ။ ယခုအခါ၌ ဘဖီးသည္ အပ်ိဳၾကီး ႏွမႏွစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ ေနထိုင္လွ်က္ရွိေပသည္။

ရြာတြင္ အလႉ၊ မဂၤလာေဆာင္၊ မသာ စသည့္ သာေရးနာေရး တခုခုရွိျပီဆိုလွ်င္ ေတာမွာေပ်ာ္တတ္ေသာ ဘဖီးသည္ ေတာလုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကို လစ္လ်ဴ႐ႈေတာ့သည္။ ႏွမအပ်ိဳၾကီး ေဒၚဖြားမူကို အိမ္ေစာင့္ထားပစ္ခဲ့ကာ ႏွမအပ်ိဳၾကီး ေဒၚဖြားစုႏွင့္အတူ အလႉအိမ္၊ မဂၤလာေဆာင္အိမ္၊ အသုဘအိမ္မွာ ေရာက္ေနတတ္သည္။ ကာယကံရွင္ကိုယ္စား လုပ္ေဆာင္ရမည့္အလုပ္ဟူသမွ် သူတို႕ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္က သိမ္းက်ဳံးတာဝန္ယူသြားေတာ့သည္။ ကိုယ္တိုင္လည္း လုပ္ၾကသည္။ ဦးေဆာင္မႈလည္း ေပးတတ္ၾကသည္။ ပြဲျပီးမီးေသ ပတ္စာခြါ ဖ်ာသိမ္း ကိစၥအဝဝျပီးမွ ျပန္တတ္ၾကသည္။

ဘဖိုးစံကား ဘဖီးႏွင့္ဆန္႕က်င္ဘက္။
သူ႕အိမ္မွာ ရွိသမွ် အလုပ္အားလုံးကို သူ႕သားသမီးမ်ားႏွင့္ လႊဲထားကာ နဖားၾကိဳးခြၽတ္ အနားယူေတာ့သည္။ အခ်ိန္ရွိသမွ်ကို အိမ္လည္ျခင္းျဖင့္ အသုံးခ်ေလသည္။ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္းဟူသမွ် ဘဖိုးစံေရာက္သည္ခ်ည္း။ တရြာလုံးအႏွံ႕ သြားတတ္သူျဖစ္ရာ အိမ္တိုင္းရွိ အမႈကိစၥအဝဝကို အပ္က်သည္မွအစ သိေနေလသည္။ တအိမ္မွသတင္းကို တျခားတအိမ္သို႕ ျဖန္႕ခ်ီေရးတာဝန္၌ တဦးတည္း ဒိုင္ခံတာဝန္ယူထားသည္။ ထို႕ျပင္ ေရာက္ေနက်အိမ္သို႕ ေရာက္ေနက်အခ်ိန္တြင္ ေရာက္ေလ့ရွိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ဘဖိုးစံအား "ေရဒီယို"ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ "စံေတာ္ခ်ိန္"ဟူ၍လည္းေကာင္း အမ်ားကေခၚၾကသည္။

"ဖြားဇုံ နင့္သား ေလးတန္းေအာင္ျပီပဲ။ ေသစာရွင္စာ ဖတ္တတ္ယင္ ေတာ္ေရာေပါ့။ ေက်ာင္းဆက္ထားျပီး ကုလားျဖဴစာသင္ယင္ နင့္သား မိစၧာဒိ႒ိျဖစ္သြားမယ္။ သိရဲ့လား"

ေမာင္မုန္း ေလးတန္းေအာင္၍ ေက်ာင္းဆက္ထားေရးကို ဘိုးေအဘြားေအႏွင့္ မိဘႏွစ္ပါးတို႕ တိုင္ပင္ေနဆဲတြင္ ဘဖိုးစံေရာက္လာျပီး ဤသို႕ေျပာျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ဘဖိုးစံသည္ ေမာင္မုန္းအား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမထားဘဲ လူေက်ာင္းထားကာ အတန္းစာ သင္ေစသည္ကိုပင္ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူမဟုတ္ေခ်။ လူမွန္လွ်င္ ပရိတ္ၾကီး ၁၁သုတ္ႏွင့္ သဒၵါ၊ သျဂႋဳလ္ တတ္ရမည္ဟု ခံယူထားေလသည္။ ယခု ျမိဳ႕ေက်ာင္းသို႕ထားကာ အဂၤလိပ္စာသင္ေစမည္ ဆိုေသာအခါ အျပင္းအထန္ ကန္႕ကြက္ေလေတာ့သည္။ ဘဖိုးစံသည္ ေမာင္မုန္းတို႕ ဘိုးဘြားမိဘမ်ားႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးအရင္းအခ်ာ ေတာ္စပ္သည္။ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူလည္းျဖစ္သည္။

"နင္တို႕ စဥ္းစားၾကေနာ္။ ျမိဳ႕ေက်ာင္းထားရင္ ထမင္းစရိတ္၊ စာအုပ္ဖိုး၊ ေဖာင္တိန္ဖိုးကုန္မယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ဖို႕ ေနာက္ေျခာက္ႏွစ္ထားရဦးမယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ပါျပီတဲ့၊ အစိုးရအလုပ္က ေသခ်ာတယ္ မဆိုႏိုင္ျပန္ဘူး။ ငါၾကားထားတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ၁၀ တန္းေအာင္ျပီး ေရထမ္းေရာင္းစားရတဲ့သူေတြ တပုံၾကီးပဲတဲ့"
ဘဖိုးစံ ေစတနာႏွင့္ ေျပာျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ ထိုစဥ္က ရြာႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ နီးနီးနားနားတြင္ အလယ္တန္းေက်ာင္းဟူ၍ မဖြင့္ေသး။ ေလးတန္းေအာင္၍ ေက်ာင္းဆက္ထားလိုလွ်င္ ပခုကၠဴႏွင့္ ျမင္းျခံသို႕ သြားႏိုင္မွ ျဖစ္သည္။ ထမင္းလခက တလ ၃၀ က်ပ္။ ထိုစဥ္က ဆန္ေစ်းႏွင့္တြက္ေသာ္ ဆန္ သံုးတင္းဖိုး။ ေမာင္မုန္းတို႕မိသားစုမွာ ေခ်ာင္လည္သည္ဟု မဆိုႏိုင္ေပ။

"ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ ထားေတာ့မယ္ ဆုံးျဖတ္လိုက္ျပီ အရီးစံ။ သူသူငါငါ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံျပီး ေက်ာင္းထားက်တာ ပညာတန္ဖိုးရွိလို႕သာ ျဖစ္ရမယ္။ အဂၤလိပ္စာသင္တိုင္းလည္း မိစၧာဒိ႒ိမျဖစ္ပါဘူး အရီးစံ။ ကြၽန္ေတာ္ ေလ့လာျပီးပါျပီ။ ျမိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ သင္ေပးပါတယ္။ အလုပ္ရလဲလုပ္၊ အလုပ္မရလဲ အသိဉာဏ္ပညာအလိမၼာ တိုးတာေပါ့။ ေရထမ္းေရာင္းစားရျခင္း အတူတူ ၁၀ တန္းေအာင္သူက မေအာင္သူထက္ေတာ့ ပညာအဆင့္ျခင္း ပိုပါလိမ့္မယ္။ အနည္းဆုံး ၁၀ တန္းေအာင္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ့ ရွိဦးမွာေပါ့ဗ်ာ။ မဟုတ္ဘူးလား အရီးစံ"

"ဟ ေရထမ္းမွာဆိုယင္ ခုထြက္ထမ္း ျဖစ္တာေပါ့ကြ။ ေငြကုန္ အခ်ိန္ကုန္ လူပင္ပန္းခံျပီး ျမိဳ႕ေက်ာင္းထားဦးမွာလား။ ငါ့လခြီးတဲ့မွပဲ"
ကိုတင္ညြန္႕ေျပာသည္ကို ဘဖိုးစံက ေဒါသတၾကီး ျပန္ေျပာသည္။
"အျဖစ္ေျပာတာပါ အရီးစံ။ အစိုးရက ပညာေရး အားေပးေနတာဟာ တိုင္းျပည္အတြက္ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ ေမြးထုတ္ အသုံးခ်ခ်င္လို႕ ေနမွာပါ။ အလုပ္ရေရး မရေရးထက္ ပညာတတ္ဖို႕ အသိပညာ အလိမၼာပြါးဖို႕ကို အဓိက ထားရမွာေပါ့ အရီးစံရယ္"

"မင္းကတယ္ျပီး အားသန္ေနတာကိုး။ အသိဉာဏ္ပညာအလိမၼာပြါးခ်င္ယင္ တဝါေလာက္ ကိုရင္ဝတ္ျပီး ဘုန္းၾကီးဆီပို႕။ သဒၵါ၊ သျဂႋဳလ္ သင္ေပးလိမ့္မယ္။ ရက္ရာဇာ ျပႆဒါး ေရြးတတ္သြားမယ္။ မဟာဘုတ္တိုင္ ထူတတ္ျပီး သက္ေရာက္ ျဂိဳလ္စား နားလည္သြားမယ္။ ေလာကနီတိဆိုတာ တသက္လုံးသုံးမကုန္တဲ့ ဗဟုသုတပါကြာ။ ဇာတ္ၾကီးဆယ္ဖြဲ႕နဲ႕ ငါးရာ့ငါးဆယ္၊ ဇိနတၴိတို႕ကိုပဲ ေလ့လာဦး။ တကယ့္အဖိုးတန္ေတြပါကြာ"
ဘဖိုးစံစကားကို ကိုတင္ညြန္႕ ျပဳံးေလသည္။

"ခု မင့္သား ေလးတန္းေအာင္တယ္သာဆိုတယ္ ေခါင္းေလွ်ာ္ရက္၊ မေလွ်ာ္ရက္၊ စပါးသြင္းရက္၊ မသြင္းရက္။ လာဘ္ေန၊ နတ္ေန၊ စက္ေနဆိုတာ ေဝလာေဝးေရာကြ။ သစ္တန္တြက္ စပါးတြက္လဲ မတြက္တတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အစက ငါမေျပာလား။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထားပါဆိုတာ။ မင္းတို႕ ေခတ္လူေတြ တယ္ခက္တာပဲ"
ဘဖိုးစံစကားေၾကာင့္ ေမာင္မုန္း မ်က္လုံးျပဴးသြားရေလသည္။ မွန္သည္။ ဘဖိုးစံေျပာေသာ ပညာရပ္မ်ား ေမာင္မုန္း မတတ္ေသးပါ။ ျပား ၁၀၀ တက်ပ္ သုံးေသာေခတ္တြင္ ေမာင္မုန္းဘာမွ်နားမလည္ေသာ က်ပ္၊ ပဲ၊ ပိုင္ တြက္နည္းမ်ား။ မူး၊ ပဲ၊ ေရြး တြက္နည္းမ်ားႏွင့္ မၾကာခဏ ပညာစမ္းတတ္သည္။ ေမာင္မုန္း မတြက္တက္၍ ခ်ာခ်ာလည္ရေတာ့၏။ ေမာင္မုန္းသည္ မိမိ၌ ထိုပညာ လိုေနေသးသည္ဟုသာ ထင္မွတ္လိုက္သည္။ ျမိဳ႕ေက်ာင္းမွာေနလွ်င္ ထိုပညာမ်ား သင္ရေကာင္း၏ဟုသာ ေမွ်ာ္လင့္ရေတာ့၏။

"မင္းတို႕ စဥ္းစားဖို႕ေကာင္းတယ္ကြာ။ ငမုန္းဆိုရင္ ျမက္ရိတ္ႏိုင္ျပီ။ ႏြားစာစဥ္းႏိုင္ျပီ။ ေရခတ္ႏိုင္ျပီ။ ႏြားစာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းၾကီးေကြၽးႏိုင္ျပီကြ။ ေနာင္ႏွစ္ဆိုရင္ ထြန္စီးႏိုင္ျပီ။ သူ႕ကို ေက်ာင္းထားမယ္ဆိုရင္ မင္းတို႕ ဘယ္သူ႕ကို သြားခိုင္းမလဲ။ မင္းတို႕မွာ သားေထာက္သမီးခံ ၾကီးၾကီးမားမား မရွိဘူးေနာ္။ အဲ ပညာတပိုင္းတစနဲ႕ ဆက္မသင္ႏိုင္ရင္လဲ ဒုကၡ။ ေခ်းမေကာ္ေလာက္၊ ပဲမေလွာ္ေလာက္နဲ႕ နတ္အိုးကြဲ ျဖစ္ေနဦးမယ္"

မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ေမာင္မုန္းသည္ ျမိဳ႕ေက်ာင္းတြင္ ပညာဆက္လက္သင္ၾကားခြင့္ ရရွိေလသည္။ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားျဖစ္ေသာ ပခုကၠဴ ဦးထြန္းလိႈင္၊ ေဒၚခင္ေမတို႕အိမ္တြင္ တစ္ႏွစ္။ ေနာက္ ဦးစိန္ေဖ၊ ေဒၚျမေႂကြတို႕အိမ္တြင္ တစ္ႏွစ္ေန၍ ပခုကၠဴျမိဳ႕ အမွတ္(၁) အစိုးရအထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ယူရသည္။ ပခုကၠဴမွ ဆ႒မတန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။

စီးပြါးေရး အေျခအေနအရ ထမင္းလခဟူ၍လဲ အတိအက်မေပးႏိုင္ခဲ့။ ဆန္ေပး၊ ဆီေပး၊ ယာထြက္ ပစၥည္းေလးႏွင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကိုသာ တတ္အားသေရြ႕ တည္းခိုအိမ္သို႕ ေပးပို႕ေထာက္ပံ့ရသည္။ အားနာသျဖင့္ ျမင္းျခံျမိဳ႕၊ ကိုးေဆာင္တိုက္၊ ေဇယ်သုခေက်ာင္းတြင္ ေဆြမ်ိဳးဘုန္းေတာ္ၾကီးထံ ေျပာင္းေနရသည္။ မိဘမ်ားမွာ သားပညာေရးအတြက္ ေျမအခ်ိဳ႕ကို ဖဲ့ခဲ့ရေလသည္။

"အစက ငါအေျပာသား။ ခု ဘယ့္ႏွယ့္ရွိစ။ ဒီေကာင္ေလးကို အိမ္မွာခိုင္းရင္ ခုဆို ထြန္ဦးစီးျဖစ္ေလာက္ျပီ။ ခုေတာ့ အိမ္ျပန္လာတုန္း ႏြားစာေတာင္း ေကာင္းေကာင္းမစင္းတတ္ဘူး"
ေရဒီယိုစံေတာ္ခ်ိန္ ဘဖိုးစံက ရြာထဲသို႕လည္၍ ေမာင္မုန္းအတြက္ ဂ႐ုဏာေဒၚေသာ အျပစ္တင္ေနသည္။
ျမင္းျခံျမိဳ႕၊ အမွတ္(၁) အစိုးရအထက္တန္းေက်ာင္းမွာပင္ ေမာင္မုန္း မက္ထရစ္စာေမးပြဲကို ေအာင္ျမင္ခဲ့ေလသည္။

"သား-- မင္းကိုေတာ့ ေတာင္သူအလုပ္ မလုပ္ခိုင္းခ်င္ဘူး။ အဲ အရီးစံေျပာသလို နတ္အိုးကြဲ အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ လူအကဲ့အရဲ့လြတ္ေအာင္ အစိုးရအလုပ္တခုခု ရွာေပေတာ့"
မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းတို႕၏ အကူအညီေပးမႈေၾကာင့္ ပခုကၠဴျမိဳ႕ ခ႐ိုင္ရဲဝန္႐ုံးတြင္ "အကူစာေရး"အျဖစ္ ေစတနာ့ဝန္ထန္း လုပ္အားေပး အလုပ္ဝင္ရသည္။ အကယ္၍ စာေရးေနရာ လစ္လပ္ခဲ့ေသာ္ အလြယ္တကူ အလုပ္ဝင္ႏိုင္ရန္ျဖစ္၏။ မည္သည့္ကာလတြင္ အလုပ္ရလိမ့္မည္ဟု မခန္႕မွန္းႏိုင္။ ဝါသနာလဲ မပါလွ။

"အစိုးရအလုပ္ဆိုတာ လြယ္တာမွတ္လို႕။ ဌာနဆိုင္ရာေတြနဲ႕ ရင္းလဲရင္းႏွီးမွ။ လာဘ္ယင္လဲ ထိုးမွ။ ခုလို စိုက္လိုက္မတ္တတ္လုပ္ေနလို႕ ဘယ္ရမလဲ။ ခုဆို ငမုန္းမွာ အလုပ္လုပ္ရေပမယ့္ လခမရတဲ့အျပင္ အိမ္ကထမင္းလခနဲ႕ သားေရစာဖိုးေတာင္ စိုက္ရေသးတယ္"
ဘဖိုးစံကား နဂိုက သူ႕စကားကို နားမေထာင္မိခဲ့သည့္ ျပစ္ခ်က္ျဖင့္ ေမာင္မုန္းလုပ္သမွ်ကို အေကာင္းမျမင္တတ္ေတာ့ေခ်။

ေမာင္မုန္းသည္ အကူစာေရးဘဝႏွင့္ အလုပ္ေခၚသမွ်ကို ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ အရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲမွန္သမွ် ဝင္ေျဖသည္။ မူလတန္း လက္ေထာက္ဆရာခန္႕ေသာအခါတြင္ ေမာင္မုန္း ထခုန္ ကြၽမ္းပစ္မိသည္အထိ ဝမ္းသာသြားသည္။ ကေလးဘဝကာ့ပင္ ဝါသနာပါခဲ့သည့္ အလုပ္။ တိုင္းယက္သည့္ ပကၠလာ၊ မိုးရြာသည္ႏွင့္ အခန္႕သင့္ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

"ေကာင္အိုေလး၊ မင္းမွားကြက္နင္းမိျပီ။ တို႕ဌာနမွာေနရင္ တေန႕ေန႕ ေအာက္တန္းစာေရးေတာ့ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲရမွာ ေသခ်ာတယ္။ တက္လမ္းအမ်ားၾကီးရွိတယ္ကြ။ ေအာက္တန္းစာေရးက အထက္တန္းစာေရး၊ အထက္တန္းစာေရးကေနျပီး ႐ုံးအုပ္စာေရးၾကီး၊ ေနာက္ဝန္ေထာက္။ ဘယ္မွာလဲ၊ မင့္ေက်ာင္းဆရာက တက္လမ္း။ သင္တန္းေတြ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီျပီးတက္ဦး။ အင္တာဗ်ဴးေတြ ဝင္ေျဖဦး။ ဒီေတာ့မွ တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ႏႈန္းေလာက္သာ တက္လမ္းရွိတာကလား"
ခ႐ိုင္ရဲဝန္႐ုံး ေငြစာရင္းဌာန စာေရးၾကီး ဦးေမာ္ႏွင့္ ဦးတင္စိုးတို႕က က႐ုဏာေဒါေသာျဖင့္ ေျပာေလသည္။ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ကို မဝင္ပဲေန၊ ဌာနမွာပင္ အလုပ္ရေစဟု အာမခံၾကေလသည္။ သို႕ေသာ္ ေမာင္မုန္း မေနေတာ့ျပီတည္း။

"အေမေတာ့ ဝမ္းမသာႏိုင္ဘူး ငါ့ေျမးရယ္။ မင္းအေဖ ရက္စက္လို႕ ငါ့ေျမး ၁၀ ႏွစ္သားကတည္းက အေမတို႕နဲ႕ ခြဲခြါျပီး ေက်ာင္းေနခဲ့ရတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းထြက္ခ်ိန္ အိမ္ျပန္ေရာက္မွာပဲလို႕ ေျဖသာေသးရဲ့။ ခု အလုပ္ရျပီး တရြာတရပ္ကို သြားေနမယ္ဆိုေတာ့ အေမဘယ္လို စိတ္ေျဖရမလဲ ငါ့ေျမးရယ္"
ဝမ္းသာအားရႏွင့္ ကားေပၚကအဆင္း အိမ္အဝင္ေရာက္မဆိုက္ပင္ ပခုကၠဴျမိဳ႕နယ္ ေရျမက္ရြာတြင္ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ရေၾကာင္း ေအာ္ေျပာလိုက္မိသည္။ ဘြားေအ အေမေဌးက မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင့္ ဆိုရွာသည္။ မိခင္လည္း ထိုနည္း၎ပင္။
"ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ျပန္လာခဲ့ပါမယ္ဗ်ာ"
ဘိုးေအ၊ ဖြားေအႏွင့္ မိခင္တို႕ကို ႏွစ္သိမ့္စကား ေျပာရေလသည္။ ဝမ္းသာသူမွာ ေမာင္မုန္း၏ဖခင္ ကိုတင္ညြန္႕ပင္တည္း။
ဖခင္က ဝမ္းသာအားရျဖင့္ နည္းညႇြန္စကားဆိုေလသည္။

ရြာထဲသို႕လည္၍ ႏႈတ္ဆက္ကန္ေတာ့ရာတြင္ ပထမဦးစြာ ဘဖိုးစံႏွင့္ ေတြ႕ဆုံရသည္။
"မင္းဟာက ဘယ္မွာဇယားကိုက္လို႕လဲကြာ။ မင္းအတြက္ ကုန္က်ခဲ့တဲ့ ေငြငါးေထာင္ေက်ာ္ကို အတိုးေပးၾကည့္စမ္း။ တလ တလ အတိုးေငြ ၁၅၀ အနည္းဆုံး ရႏိုင္တယ္ကြ။ ခုမင္းရတဲ့လခက တလမွ ၁၂၆က်ပ္ ၇၅ျပား။ မိုင္ ၃၀ေက်ာ္ေဝးတဲ့ေဒသ သြားေနရဦးမယ္"
ဘဖိုးစံကမူ ထုံးစံအတိုင္း အေကာင္းျမင္ဝါဒကို ဖယ္ၾကဥ္၍ အပ်က္ျမင္ဝါဒျဖင့္ ေမာင္မုန္းအား ႐ႈတ္ခ်ေလသည္။ ေမာင္မုန္းစိတ္မဆိုးပါ။
"ကြၽန္ေတာ္ ေခ်းမေကာ္ေလာက္၊ ပဲမေလွာ္ေလာက္နဲ႕ နတ္အိုးကြဲဘဝကေတာ့ လြတ္ျပီ ဘဖိုးစံရယ္"
ေမာင္မုန္းသည္ ဤစကားတခြန္းကိုေျပာကာ ဘဖိုးစံထံမွ ထြက္ခြါခဲ့ေလသည္။

"ငါ့ေျမး တေန႕ေန႕ ဒီလိုျဖစ္မယ္လို႕ ဘ အတပ္ေျပာခဲ့တာဘဲ။ မဆန္းပါဘူး။ ခုေက်ာင္းဆရာထက္ျမင့္တဲ့ အဆင့္ကို တက္ႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားဦး ငါ့ေျမး"
ဘဖီးသည္ ခ်ိဳးသားေၾကာ္၊ ေရေႏြၾကမ္းတို႕ျဖင့္ ဧည့္ခံေလသည္။ ဝမ္းသာအားရရွိလြန္းလွသည္။ ေမာင္မုန္း ကေလးဘဝက သူႏွင့္ထိစပ္ခဲ့သည့္ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္မ်ားကို တဝၾကီးေျပာျပေနသည္။
"ဘမွာေတာ့ တျခားေပးကမ္းစရာ မရွိဘူးကြယ္။ အဲ သားေရဖိနပ္တရံေတာ့ ရွိေလရဲ့။ ငါ့ေျမးယူသြား။ ေက်ာင္းဆရာဆိုေတာ့ ဂုဏ္နဲ႕ထိုက္တန္ေအာင္ ဝတ္ရစားရမွာ"
"မယူပါရေစနဲ႕ ဘဖီးရယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကသာ ကန္ေတာ့ရမွာပါ"
"ယူသြား ငါ့ေျမး။ မယူရင္ ဘာ့စိတ္ဆိုးမယ္"
ေမာင္မုန္းသည္ ဘဖီးကို ကန္ေတာ့ကာ ျပန္လည္ထြက္ခြါခဲ့၏။ ဖိနပ္ကိုလည္း ယူလာရသည္။

"ငါ့တပည့္၊ မင္းဟာ တပည့္ေကာင္းတဦးျဖစ္ခဲ့ျပီ။ ဆရာေကာင္းတဦးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေပေတာ့"
ဆရာၾကီး ဦးဘိုးေက်ာင္းက ဩဝါဒတိုေလးကို မိန္႕ၾကားျပီး ဆရာ့လက္စြဲစာအုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးလိုက္သည္။

ဆရာေလးဦးညြန္႕ေမာင္ကာ့မူ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္တြင္ ရွိသင့္ရွိထိုက္သည့္ အရည္အခ်င္း၊ သိကၡာ၊ သမာဓိမ်ားကို အေသးစိတ္ေျပာျပ နည္းညႇြန္ေလသည္။
"အဓိကလိုအပ္တာကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာတဦးမွာ နာသံုးနာနဲ႕ ျပည့္စုံရမယ္ကြ။ ဝါသနာ၊ ေစတနာနဲ႕ အနစ္နာခံျခင္းေပါ့ကြာ။ ေနာက္ထပ္ နာတနာတိုးလိုက္ဦး။ အထက္အမိန္႕ကို နာခံျခင္းတဲ့။ နာေလးနာနဲ႕ျပည့္စုံေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္တဲ့ ျပည္သူ႕ေက်ာင္းဆရာတဦးျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္"

XXXXX



(၁၉၇၉ ခုႏွစ္ စာေပဗိမာန္စာမူဆုရ ဝတၴုဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ ပထမဆုရ စာေရးဆရာ ၾကဴရတနာ ေမာင္ျမၾကိဳင္၏ ဆရာမုန္း ဝတၴုဳတိုမ်ား စာအုပ္မွ ဝတၴုဳတိုမ်ားကို ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

Read More...

Wednesday, March 19, 2008

င၊ ေမာင္၊ ကို မွ ဆရာသို႕


(တစ္)

"ဘူးသီးႏုႏုမခူးရ"
"ငါ၏ ဒူးနာ၏။"
"ဘဦး ေရကူးေနသည္။"
ယေန႕ အဖိတ္ေန႕။ ေက်ာင္းပိတ္ထားသည္။ ေမာင္မုန္းအားေန၏။ ထို႕ေၾကာင့္ "ကေလးေက်ာင္း" ဖြင့္လိုက္ရသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေမာင္မုန္း၏ေက်ာင္းသည္ အဖိတ္ေန႕ႏွင့္ ဥပုသ္ေန႕မ်ား၌ ဖြင့္တတ္ေလသည္။ ေမာင္မုန္းသည္ မိမိ၏ဆရာၾကီး ဦးဘိုးေက်ာင္း၏ သြင္ျပင္ဟန္ပန္ကို အျပည့္ယူထားသည္။ ဆရာၾကီးက မ်က္မွန္တပ္သည္။ ေမာင္မုန္းလည္း မိမိလက္ျဖစ္ ေျပာင္း႐ိုးအူမ်က္မွန္ကို တပ္ထားရ၏။ ကေလးမ်ားေရွ႕တြင္ တုတ္တေခ်ာင္းႏွင့္ စာခ်လ်က္ရွိေနသည္။

ေမာင္မုန္းက ေအာ္၍စာခ်သည္။ ကေလးမ်ားကလည္း ေအာ္၍စာလိုက္ၾကရသည္။ စာကိုေအာ္၍လိုက္မွ ေမာင္မုန္းသေဘာက်၏။ တိုးတိုးလိုက္သူမ်ားအား ေခါင္းကိုတုတ္ႏွင့္ တို႕၍တို႕၍ သတိေပးေနရသည္။ ဆရာၾကီးကဲ့သို႕ ျဖန္းကနဲ ရႊမ္းကနဲ ေဆာ္ထည့္လိုက္ခ်င္လွသည္။ သို႕ေသာ္--မျဖစ္။ နာက်င္သြားလွ်င္ ထကာျပန္ေျပးမွာ စိုးရသည္။ ေက်ာင္းသားတေယာက္ေလ်ာ့သြားလွ်င္ ေလ်ာ့မွန္းသိသိ စိတ္အားငယ္ဖြယ္ေကာင္း၏။ အျခားသူမ်ားကိုပါ အေဖာ္ေခၚသြားလွ်င္ ယေန႕အဖို႕ ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ရမည္ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ ေမာင္မုန္းဆရာလုပ္ရေတာ့မည္မဟုတ္ျပီ။ ထို႕ေၾကာင့္ နာနာမ႐ိုက္ရဲ။ စတိမွ်သာ ႐ိုက္ရေတာ့သည္။

ေက်ာင္သားမ်ားတြင္ အမာခံဟူ၍ ေမာင္မုန္း၏ ႏွမငယ္ ခင္ရီ ႏွင့္ ညီငယ္ဖိုးၾကည္တို႕သာ ရွိသည္။ သူတို႕ကိုပင္ စိတ္မခ်ရဲေသးေခ်။ ခင္ရီသည္ စာလိုက္ရမည္ထက္ ဇယ္ခတ္ရမည္ကို ပို၍အားသန္ေနသူျဖစ္၏။ ေမာင္မုန္း၏ က်န္ေက်ာင္းသားမ်ားမွာ အိမ္နီးခ်င္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ဖိုးေျပာ့၊ သိန္းေအာင္၊ စိန္ေသာင္း၊ ေသာင္းခင္၊ ေဘာဂ၊ ေရႊမိ၊ ကုလားမ၊ ပုတ္ၾကီး၊ ခင္လွႏွင့္ မိေမွးတို႕ျဖစ္ၾက၏။ စုစုေပါင္း ၁၂ေယာက္။ ဤမွ်ေသာေက်ာင္းသားဦးေရကို ရရွိရန္ ေမာင္မုန္း ခက္ခက္ခဲခဲ စီး႐ုံးယူခဲ့ရသည္။

ေမာင္မုန္းေက်ာင္းတက္သြားတိုင္း မိဘမ်ားက သားေရစာအျဖစ္ ထန္းလ်က္ငါးလုံး ေပးေနက်ျဖစ္သည္။ ေမာင္မုန္းသည္ ေန႕စဥ္ေဝစုရေသာ ထန္းလ်က္မ်ားကို မစားရက္ မေသာက္ရက္ျဖင့္ ထန္းဖူးဖာငယ္ကေလးထဲတြင္ ထည့္ကာစုထားရသည္။ တပတ္အတြင္း ထန္းလ်က္အလုံး အစိတ္သုံးဆယ္ စုမိတတ္ေလသည္။ ေမာင္မုန္းသည္ ထိုထန္းလ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ မိမိေက်ာင္းသားမ်ားကို စည္း႐ုံးယူရသည္။ ေက်ာင္းဆင္းေသာအခါ တေယာက္ဘယ္ႏွစ္လုံးေပးမည္ဟု။ ယေန႕လည္း ထန္းလ်က္ ၂၄ လုံးကို အသုံးျပဳကာ ေက်ာင္းဖြင့္ခဲ့ရသည္။ သည္အထဲ ေလာဘၾကီးလွသူ ဖိုးေျပာ့က ထန္းလ်က္သုံးလုံးတိတိေပးမွ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္မည္၊ စာလိုက္ႏိုင္မည္ဟု အေရးဆိုလာေသးသည္။ ေခ်ာ့ေခ်ာ့ေမာ့ေမာ့ႏွင့္ မနည္းၾကီး ေျပာယူရေလသည္။

ေမာင္မုန္းသည္ ယခုအပတ္ေက်ာင္းဖြင့္ဖို႕အေရး သုံးေလးရက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းသုံးသင္ပုန္းၾကီးအျဖစ္ ထင္း႐ႉးေသတၱာအခြံကို အသုံးျပဳရမည္။ ျဖဴေနသည္ကို မဲသြားေအာင္ ဆရာၾကီး သင္ပုန္းေခ်သည္ကို အတုယူလ်က္ ထမင္းရည္ခံကာ မီးေသြးခဲျဖင့္ တိုက္ထားရသည္။ ထိုသင္ပုန္းေပၚတြင္ စာေရးရန္ ေျမျဖဴမရွိသျဖင့္ ေမာင္မုန္းအေတာ္ေလး အခက္အခဲေတြ႕ရျပန္သည္။ သင္ပုန္းမဲေပၚတြင္ မီးေသြးခဲျဖင့္ ေရး၍လည္းမထင္။ ေဂြ႕နီခဲကား ေပါပါ၏။ မာလြန္းလွသည္။ စာလုံးလည္း ေကာင္းေကာင္းမထင္။ ေမာင္မုန္းသည္ သင္ပုန္းမဲမဲေပၚတြင္ ဆရာၾကီးေရးထားေသာ စာလုံးေလးမ်ားႏွယ္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး လွလွပပကေလးေတြ အထင္းသား ေပၚလြင္ေနေစခ်င္သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္မွ နည္းေကာင္းနည္းမွန္ကို စဥ္းစား၍ရေတာ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ယေန႕ ေက်ာင္းစတင္ဖြင့္ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ေအးျမေသာ တမာပင္ရိပ္ေအာက္တြင္ ကေလးတို႕၏ စာလိုက္သံမ်ား သံျပိဳင္ညီညာစြာ ေပၚထြက္ေနသည္။

"ဟ--ဟ-- ငါ့ထုံးဗူးထဲက ထုံးေတြဘယ္ေရာက္ကုန္ပါလိမ့္"
ေမာင္မုန္း၏ ဖခင္ ကိုတင္ညြန္႕သည္ ရြာအေရွ႕ပိုင္းမွျပန္အလာ ကြမ္းအစ္ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ ကြမ္းရြက္ေပၚသို႕ ထုံးတို႕ရန္ ထုံးဗူးကို အႏိႈက္တြင္ ထုံး လုံးဝမရွိေတာ့ေၾကာင္း ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ အလန္႕တၾကား ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
"နဂိုကတည္းက မရွိလို႕ျဖစ္မွာေပါ့ေတာ္"
ေဆးလိပ္လိပ္ေနေသာ ဇနီးသည္ မဖြားဇုံက ေျပာလိုက္၏။
"ရွိပါတယ္။ မနက္က ငါ ကြမ္းစားေသးတာပဲဟာ"
"က်ဳပ္လည္း ခုနေလးတင္ပဲ အဝတ္ေလွ်ာ္ျပန္လာတာ။ ဘယ္သူမ်ား ဝင္ယူသြားပါလိမ့္"
မဖြားဇုံက သံသယျဖစ္မိသည္။
ကိုတင္ညြန္႕သည္ ေျပာမေနေတာ့ဘဲ ထုံးဗူးထဲ ထုံးျဖည့္ရန္ ေရအိုးစင္ေအာက္တြင္ထားေသာ ထုံးအိုးဆီသို႕ ထြက္သြားေတာ့သည္။
"ဟိုက္-- ဒီမွာလဲ မရွိေတာ့ဘူးဟ။ တစုံတေယာက္ေတာ့ မေျပာမဆို ဝင္ယူသြားျပီထင္တယ္"
"ဟုတ္ပါရဲ့။ ဘယ္သူမ်ားယူပါလိမ့္။ အဲ-- က်ဳပ္ေရခ်ိဳးသြားတုန္း ငမုန္းေတာ့ အိမ္ေစာင့္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ သူ႕ေမးၾကည့္"
"ဘူးသီးႏုႏုမခူးရ"
"ငါ၏ ဒူးနာ၏။"
"ဘဦး ေရကူးေနသည္။"
သည္ေတာ့မွ ကိုတင္ညြန္႕ သားျဖစ္သူ၏ စာခ်သံကို သတိခ်ပ္မိေတာ့သည္။ ေက်နပ္ႏွစ္သက္စြာ ျပဳံးလိုက္မိသည္။ ယာလက္စကြမ္းကို ထားပစ္ခဲ့ကာ သားစာသင္ေနပုံကို ၾကည့္လို၍ တမာပင္ေအာက္သို႕ ထြက္လာခဲ့သည္။

"အေဖ ကြၽန္ေတာ္ ဆရာျဖစ္ျပီဗ်"
ေမာင္မုန္းက အားရဝမ္းသာ ဆီးၾကိဳေျပာေလသည္။ ေက်ာင္းဆရာ၏ဂိုက္ အျပည့္အဝဖမ္းေနေသာ္လည္း ေမာင္မုန္း၏႐ုပ္သြင္မွာ ရယ္စရာျဖစ္ေနေတာ့၏။ ေျပာင္း႐ိုးအူမ်က္မွန္ႏွင့္။ ေနာက္ ထုံးစြန္းေတြ အိုးမဲကြက္ေတြ ဗလဗြႏွင့္။ ႏွာရည္ယိုေနသည္ျဖစ္ေလရာ ႏွပ္ေခ်းသုတ္တိုင္း လက္မွ အိုးမဲေတြက ႏႈတ္ခမ္းေမႊးဆြဲေပးသလို ျဖစ္ေနသည္။ ထုံးေတြ ေပ်ာက္ဆုံးရျခင္း ကိစၥကိုလည္း ကိုတင္ညြန္႕ နားလည္လိုက္သည္။ သင္ပုန္းေဘးတြင္ ေျမျဖဴတံပမာ လုံးထားေသာ ထုံးေတာင့္ေတြ။ ေနာက္-- သင္ပုန္းေပၚမွာလည္း ထုံးျဖဴႏွင့္ ေရးထားေသာစာေတြ။

"ေျမျဖဴတံက ေရးမေကာင္းဘူးအေဖရာ၊ သိပ္မာတာဘဲ။ ထင္လဲမထင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေဖ့ထုံးအစိုေတြနဲ႕ စာေရးရတယ္"
ေမာင္မုန္းက လူၾကီးသူၾကီးပမာ ညည္းညဴေလသည္။ ကိုတင္ညြန္႕သည္ ထုံးမ်ားဆုံး႐ႈံးမႈအတြက္ သားကို အပစ္မတင္ရက္ေတာ့ပါ။ သားျဖစ္သူသည္ ကေလးမ်ားစြာကို ေအာင္ျမင္စြာစုစည္းႏိုင္ျပီး ေက်ာင္းဆရာလုပ္တန္းကစားေနသည္ကို ပီတိျဖစ္၍မဆုံး ရွိရသည္။ ေမာင္မုန္း၏ ဝါသနာကို သဲလြန္စ ေတြ႕ရေလျပီ။
"သားက ဆရာ ျဖစ္ခ်င္သလား"
"ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့၊ ဒါေၾကာင့္ ခု ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ေနတာေလ"
"ဘာေၾကာင့္ ဆရာျဖစ္ခ်င္တာလဲ"
"ဆရာၾကီးကို သေဘာက်လို႕ေပါ့"
"ဘာကိုသေဘာက်တာလဲ"
သၾၤကန္တုန္းက ဆရာၾကီးကို တရြာလုံး ကန္ေတာ့ၾကတယ္ အေဖရာ။ ပဲေတြ ဆန္ေတြ အမ်ားၾကီးရတာဘဲ။ ေနာက္ျပီး အရက္မူးသမားဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ အားၾကီးေၾကာက္တယ္။ ဆရာၾကီးက မေၾကာက္ဘူး။ လမ္းမွာဆုံမိရင္ အရက္မူးသမားက ဆရာၾကီးေရွ႕မွာ ထိုင္ဝပ္ခ်ၾကေတာ့တာဘဲ။ လူေတြသတ္တယ္ဆိုတဲ့ ေသနတ္ၾကီးနဲ႕ ဗိုလ္မုတ္ဆိတ္တို႕ဆိုတာေလ တရြာလုံးက ေၾကာက္ရေပမယ့္ ဆရာၾကီးက မေၾကာတ္ဘူးဗ်"

ေမာင္မုန္းမွာ သူငယ္တန္း အဆင့္သာ ရွိေသးသည္။ အသက္အားျဖင့္ ေျခာက္ႏွစ္မွ်သာ။ ကေလးအျမင္၊အသိျဖင့္ ဆရာၾကီးဘဝကို အားက်ေနသည္။ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ကို ဝါသနာပါေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ေျပာျပႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္သည္ မိမိ လက္ရွိလုပ္ကိုင္ေနေသာ ေတာင္သူအလုပ္ထက္ေတာ့ သာေပလိမ့္မည္ဟု ကိုတင္ညြန္႕ ေတြးမိသည္။

သို႕ေသာ္ ဆရာၾကီးဦးဘိုးေက်ာင္းမွာ လစာမရရွာပါ။ ရြာကို ဗိုလ္မုတ္ဆိတ္ဦးစီးေသာ ရဲေဘာ္ျဖဴတို႕ မင္းမူအုပ္စိုးေနသည္။ အစိုးရမွာ အာဏာလက္လွမ္းမမွီသျဖင့္ ေက်ာင္းစရာမ်ားကို လစာမေပးႏိုင္ပါ။ ရဲေဘာ္ျဖဴမ်ားကလည္း လစာေပးႏိုင္ဖို႕ အပထား၊ သူတို႕ဘဝ ရပ္တည္ႏိုင္ရန္အတြက္ပင္ ဆက္ေၾကးအမ်ိဳးမ်ိဳး ခြဲေနရသည္။ ဗိုလ္မုတ္ဆိတ္မွာ ဆရာၾကီး၏ ငယ္တပည့္ျဖစ္သည္။ ဆရာၾကီးေရွ႕တြင္ေၾကာက္ေရာင္ျပ၍ ေနာက္ကြယ္တြင္ ထင္ရာရမ္းေနသူျဖစ္သည္။ ဆရာၾကီးအတြက္ ထြက္ေပါက္ကား ရွိပါ၏။ ပခုကၠဴျမိဳ႕၌ရွိေသာ သူ႕ဦးေလးက ျမိဳ႕သို႕ ေျပာင္းခဲ့ပါ။ သူ႕ဆီစက္တြင္ စာေရးခန္႕မည္ဟု ေခၚေန၏။ သို႕ေသာ္ ဆရာၾကီးဦးဘိုးေက်ာင္းသည္ ျမိဳ႕သို႕ မေျပာင္းျဖစ္ပါ။ ေက်ာင္းသံေယာဇဥ္၊ ကေလးမ်ားအတြက္ ပညာေရးသံေယာဇဥ္တို႕ေၾကာင့္ လစာမရေသာ္လဲ ေက်ာင္းဖြင့္ျမဲဖြင့္ကာ ပညာသင္ေပးေနခဲ့သည္။ ဆရာၾကီး၏ မြန္ျမတ္ေသာ ေစတနာကို ကိုတင္ညြန္႕စဥ္းစားမိတိုင္း ေလးစားရသည္။ ရြာကလည္း ဆရာၾကီး၏ ေစတနာကို တုန္႕ျပန္သင့္သည္ဟုယူဆကာ ကိုတင္ညြန္႕ကပင္ ဦးေဆာင္လ်က္ သီတင္းကြၽတ္ႏွင့္ တန္ခူးလတို႕တြင္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ လုပ္ေပးသည္။ ေက်ာင္းလခကိုလည္ ေက်ာင္းသားတိုင္း လစဥ္ တတ္အားသေရြ႕ ေပးေစသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဆရာၾကီးတို႕မိသားစု ရပ္တည္ႏိုင္ခြင့္ရျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ကိုတင္ညြန္႕သည္ ေက်ာင္းဆရာတို႕၏ မြန္ျမတ္ေသာ ေစတနာကို ေလးစားသည္။ တန္ဖိုးထားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မိမိသား ေမာင္မုန္းတေယာက္ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္၌ ဝါသနာပါေနသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ပီတိျဖာရသည္။
"သား- ေၾကာင္ဆရာျဖစ္ခ်င္ရင္ ၾကိဳးစား။ ခု မင္း သူငယ္တန္းမို႕ စာနည္းနည္းေလးဘဲ သင္တတ္မယ္။ တတန္းျပီးတတန္း အတန္းၾကီးလာရင္ စာေတြအမ်ားၾကီးသင္တတ္လာမယ္။ ေနာက္ ဆရာၾကီးလို ေက်ာင္းဆရာျဖစ္လာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုကတည္းက ၾကိဳးစားရမယ္-- သိလား"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ အေဖ"
ေမာင္မုန္း၏ ကတိေပးခ်က္ကား ရႊင္လန္းတက္ႂကြလွသည္။ အားရဖြယ္ ေကာင္းလွေပ၏။
"ထုံးက ေျမျဖဴလုပ္လို႕မေကာင္းဘူးသားရဲ့။ မာတယ္၊ လက္ေပါက္တယ္။ ေနာင္ကို အေဖ့ထုံးအိုး မႏိႈက္နဲ႕ေနာ္"
"ကြၽန္ေတာ့အတြက္ ေျမျဖဴ ဘယ္ကရမလဲ"
"အေဖဝယ္ေပးမယ္"
"တကယ္ေနာ္"
"တကယ္ပါကြ၊ ေျမျဖဴလဲ ဝယ္ေပးမယ္၊ စာသင္ႏိုင္ဖို႕ ေက်ာက္သင္ပုန္းေလးလဲ လုပ္ေပးမယ္"
"ဒါမွ ဒို႕အေဖကြ"

ေမာင္မုန္း ေပ်ာ္မဆုံးေတာ့ျပီ။ ကိုတင္ညြန္႕သည္ ကတိအတိုင္းပင္ ေမာင္မုန္းအတြက္ သင္ပုန္းငယ္တခ်ပ္ လုပ္ေပးသည္။ ေျမျဖဴတပုံး ဝယ္ေပးသည္။ အျခားကေလးမ်ားမွာ မုန္႕ပဲ သားေရစာ စားရ၍ေပ်ာ္သည္။ ကစားစရာ အိုးပုတ္ ခ်ိဳး႐ုပ္ရ၍ ေပ်ာ္သည္။ ေမာင္မုန္းမွာမူ ေက်ာင္းဆရာလုပ္တမ္း ကစားႏိုင္ရန္ အေထာက္အကူပစၥည္းမ်ားရ၍ ေပ်ာ္ေနသည္။
"ကို႕ ႏွယ္။ အလိုစလိုက္ အလားစလိုက္ ကေလးကို ေျမျဖဴဝယ္ေပးရတယ္လို႕၊ တကယ္ဆို စားစရာ မုန္႕ပဲသားေရစာ ဝယ္ေပးပါလား၊ ကစားစရာ အ႐ုပ္ဝယ္ေပးပါလား"
မဖြားဇုံက ခင္ပြန္းျဖစ္သူအား အျပစ္တင္ေလသည္။
"ေျမျဖဴကလဲ သားအတြက္ ကစားစရာဘဲကြ။ တို႕သားက ေက်ာင္းဆရာစိတ္ဝင္ေနတာ၊ ေကာင္းတဲ့ဝါသနာကို ေျမႇာတ္ေပးရမွာက တို႕တာဝန္။ ေလးခြနဲ႕ ၾကက္ကေလးေတြ ငွက္ကေလးေတြ လိုက္ပစ္ေနတာထက္ စာသင္တမ္းကစားတာက ေဘးကင္းတယ္ ေကာင္းတယ္"
ထိုအခါမွစ၍ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ေမာင္မုန္း၏ ေက်ာင္းငယ္ကေလး ဖြင့္ႏိုင္ေတာ့ေလသည္။

ေမာင္မုန္းသည္ သူငယ္တန္း၊ ပထမတန္းႏွင့္ ဒုတိယတန္းသားဘဝကမူ စိတ္ပါလြန္း၍သာ စာသင္သည္။ မသင္တတ္၊ အစီအစဥ္ မက်န၊ ကစားျခင္းသေဘာမွ်သာ သက္ဝင္ေနသည္။ တတိယတန္းေက်ာင္းသားဘဝသို႕ ေရာက္ေသာအခါတြင္ စနစ္တက် သင္တတ္လာျပီး ထိေရာက္မႈ ရွိလာသည္။ ေက်ာင္းမေနရေသးေသာ အိမ္နီးခ်င္းကေလးမ်ားပင္ စာေရးတတ္ ဖတ္တတ္လာသည္ကို လူၾကီးမ်ား သတိထားမိလာသည္။ ထိုအခါ ပညာလိုလားေသာ ကေလးငယ္တို႕၏မိဘမ်ားက သူတို႕၏ကေလးမ်ားကို ေမာင္မုန္းထံလႊတ္၍ ကစားယင္း စာသင္ေစေတာ့သည္။ ဆရာေပါက္စကေလးေမာင္မုန္းမွာ ေက်ာင္းသား အစိတ္သုံးဆယ္အထိပင္ စာသင္ေပးေနရ၏။ ဖခင္ ကိုတင္ညြန္႕ကလည္း အားေပးသည္။ စာသင္ေက်ာင္းအတြက္ ထန္းပလက္တဲငယ္ကေလး ေဆာက္ထားေပးသည္။

ေနာင္အခါတြင္ ေမာင္မိုမုန္းစာသင္ေပးခဲ့ေသာ္ တပည့္မ်ားသည္ အ သုံးလုံးေက်သင္တန္းမွ ကင္းလြတ္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရေလသည္။ ေမာင္မုန္းကိုလဲ ဆရာေပါက္စကေလးဟု ေခၚၾကသည္။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ-- ေမာင္မုန္းမွာ ဆရာၾကီးဦးဘိုးေက်ာင္းကဲ့သို႕ ဆရာျဖစ္ခ်င္ေနေတာ့သည္။
XXXXX


(၁၉၇၉ ခုႏွစ္ စာေပဗိမာန္စာမူဆုရ ဝတၴုဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္ ပထမဆုရ စာေရးဆရာ ၾကဴရတနာ ေမာင္ျမၾကိဳင္၏ ဆရာမုန္း ဝတၴုဳတိုမ်ား စာအုပ္မွ ဝတၴုဳတိုမ်ားကို ႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

Read More...

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP