Tuesday, July 15, 2008

တယ္!!!


ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ ဟာသေလးပါ။ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့တဲ့အတြက္ စဥ္းစားေရးလိုက္တာ အမွားပါႏိုင္ပါတယ္။
အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ တျမိဳ႕တရြာကို အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ေရာက္ေနပါတယ္။ အဲဒီျမိဳ႕မွာ ထမင္းစားဖို႕ ထမင္းဆိုင္ထဲဝင္ျပီး ေအာ္ဒါမွာတာက "ကြၽန္ေတာအတြက္ ထမင္းေအးစက္စက္၊ တူးေနတဲ့ၾကက္ဥေၾကာ္ရယ္ ေပါ့ရႊတ္အရသာမရွိတဲ့ ဟင္းရည္ရယ္ ေပးပါ၊ ျပီးရင္ ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္နဲ႕ ေရာ့-ေတခ်င္းဆိုး ျမိဳဆို႕လို႕ေျပာျပီး စားစရာေတြခ်ေပးပါ"တဲ့။ ဆိုင္ရွင္က သူမွာတဲ့အတိုင္း လုပ္ေပးျပီး အရမ္းထူးဆန္းေနလို႕ ဘာလို႕ ဒီလိုေအာ္ဒါမွာရသလဲေမးမိတယ္။ အဲဒီအခါ ျပန္ေျဖတာက "အိမ္ကမိန္းမကို သတိရလြန္းလို႕ပါဗ်ာ"တဲ့။
ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒီပုံျပင္ကို အရင္လကုန္ခါနီးက ျပန္သတိရဖို႕ျဖစ္လာတယ္။

2008.06.26 ၾကာသပေတးေန႕
အိမ္ၾကီးရွင္- "လာမယ့္တနလၤာေန႕ ခြင့္ယူထားတယ္။ "
က်မ - "ဘာျဖစ္လို႕လဲ"
အိမ္ၾကီးရွင္- "အခ်ိန္ေတြ အရမ္းမ်ားေနလို႕"
က်မ- "ဪ။ အင္း အင္း" (သူတို႕က စာခ်ဳပ္နဲ႕အလုပ္လုပ္တာဆိုေတာ့ တလအတြက္ သက္မွတ္ထားတာထက္ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးပို မလုပ္ရဘူးေလ)
အိမ္ၾကီးရွင္- "ဒါေတာင္ မနက္ျဖန္ပါခြင့္ယူမလို႕ဟာ စေနေန႕ အခ်ိန္ပိုအတြက္ ျပင္ဆင္စရာေတြရွိလို႕၊ ေစာေစာေတာ့ျပန္လာမယ္"
က်မ- "အင္း..."
အိမ္ၾကီးရွင္- "တနလၤာက လကုန္ရက္ျဖစ္ေတာ့ ခြင့္က တေနကုန္ယူလို႕မျဖစ္ဘူး။ အလုပ္ဆင္းထားတဲ့စာရင္း တင္ဖို႕အတြက္ေတာ့ သြားရမယ္။ ၂နာရီေလာက္ဘဲေနျပီး ျပန္လာမယ္"
က်မ- "အင္း..."
သူ႕ဘာသာ အလုပ္နားရမယ္ဆိုျပီး အေတြးနဲ႕ ေပ်ာ္ေနတယ္။ ေနာက္မွ က်မက သတိရျပီး
က်မ- "ဪ တနလၤာေန႕လား။ တနလၤာေန႕ဆို ျပန္လာလဲ အိမ္မွာမရွိဘူးေနာ္။ သင္တန္းရွိတယ္။"
အိမ္ၾကီးရွင္- "အင္! ဟုတ္သားဘဲ"
သူအလုပ္ကျပန္လာတိုင္း အျမဲအိမ္မွာရွိတဲ့ က်မ အိမ္မွာမရွိဘူးဆိုေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာအီလည္လည္နဲ႕။ စိတ္ထဲက ၾကိတ္ေပ်ာ္လိုက္မိတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ သူ႕အိမ္သူကို ျမင္ခ်င္တယ္ေပါ့ေလ။
က်မ- "အမယ္! ရွိလည္းဘာထူးလို႕လဲ။ ျပန္လာတာနဲ႕ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ေရာက္ေနတာကိုမ်ား"
အိမ္ၾကီးရွင္- "အင္းမ္... ဒါေတာ့ဒါေပါ့"
က်မ- "ဒါနဲ႕မ်ား"
အိမ္ၾကီးရွင္- "အိမ္ျပန္လာတာ ပူညံပူညံလုပ္မယ့္သူမရွိေတာ့ တမ်ိဳးၾကီးဘဲ"
က်မ- "တယ္!!!"
အေပ်ာ္ေလးေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္။

2008.06.30 တနလၤာေန႕
မနက္
က်မ- "အ! ေနလို႕မေကာင္းဘူး ဒုကၡဘဲ"
အိမ္ၾကီးရွင္- "မထနဲ႕ ဆက္အိပ္ေနလိုက္"
အျမဲတန္း အဆင္သင့္ျပင္ထားေပးေနက်၊ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႕ဘာသာ ျပင္ဆင္ေနတယ္။
က်မ- "ထမင္းဘူးလဲ မထည့္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး"
အိမ္ၾကီးရွင္- "ရတယ္။ အျပင္မွာ စားလိုက္မယ္"
က်မ- "သင္တန္းလဲ မသြားႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္တယ္"
အိမ္ၾကီးရွင္- "မသြားႏိုင္လဲ မသြားေတာ့နဲ႕ေလ"
က်မ- "အင္းမ္..."

အလုပ္ကျပန္အေရာက္
အိမ္ၾကီးရွင္- "ただいま" (tadaima/ျပန္ေရာက္ပါျပီ)
က်မ- "お帰り" (okaeri/ျပန္လာတာ ၾကိဳဆိုပါတယ္)
ရစ္ခ်င္ခ်င္စိတ္ေလးလဲရွိေနေတာ့
က်မ- "ဘယ့္ႏွယ့္ေနတုန္း၊ သင္တန္းမသြားဘဲ အိမ္မွာရွိေနေတာ့"
အိမ္ၾကီးရွင္- "အင္း...何とか 落ち着く" (nantoka ochitsuku/ ဘာျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ျငိမ္တာေပါ့)
က်မ- "ဟမ္!"
ဩ ဩ သူ႕အတြက္ စိတ္ျငိမ္ေဆးဘဲ ျဖစ္ေနရေသးတယ္။ ဟြန္႕ မွားပါဒယ္!



(မေန႕က 7th anniversary အမွတ္တရအတြက္တင္ဖို႕ အျပင္သြားျပီး ပင္ပန္းလာတာနဲ႕ ဒီေန႕မွဘဲ တင္လိုက္ရေတာ့တယ္။)

10 comments:

ရႊန္းမီ said...

Happy 7th anniversary !!
:-)

ဇနိ said...

7th -ဆိုတာ အိမ္ေထာင္သက္လား၊
အခ်စ္သက္လား။
ဘယ္အသက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ စီနီယာက စီနီယာပါ။
ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ။

May Moe said...

အမ ေရ HAPPY 7th Year Anniversary :)

myatnoe said...

ရီရတယ္..
ဟားဟား
ဘာသက္တမ္းျပည့္တာလဲဟင္

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ေနာ္။
အျမဲတမ္းျပံဳးေပ်ာ္ပီး
သက္ဆံုးတိုင္ ရိုးေျမက် ျဖစ္ပါေစလို့ ဆုေတာင္းပါတယ္။

ျမရြက္ေ၀ said...

အားလုံးသို႕---> ဂ်စ္သက္တမ္းပါ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေမာင္ေလးေမြးေန႕လဲ ျဖစ္ေနတယ္။ :P

diLo said...

wow!
7 years..3 more to go for 10th!!
wishing sis n ur lovely ain thu gyi..many years to come!
cheers..to a blessed life!!

ဇနိ said...

စကားမစပ္ ျမရြက္ေ၀ကို ေျပာခ်င္လို႔
- (ေခတ္ေဟာင္းျဖစ္ျဖစ္၊ ေခတ္ေပၚျဖစ္ျဖစ္ ဂ်ပန္၀တၳဳတိုေတြ ဘာသာျပန္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာတင္ပါ့လား။)
- ဂ်ပန္စာေတြသင္ေနတယ္ထင္လို႔ ေတာင္းဆိုၾကည့္တာ။ အခ်ိန္အားၿပီး စိတ္ေရာပါမွပါ။
း)

nu-san said...

ခ်စ္သက္တမ္း ၇ ႏွစ္ျပည့္ဆုိေတာ့ အမထက္ ေတာ္ေတာ္ကုိ စီနီယာက်တယ္ေျပာရမယ္.. ခ်စ္သက္တမ္း၊ အိမ္ေထာင္သက္တမ္း .. ဘယ္လုိ Anniversary ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီသီခ်င္းေလးလုိေပါ့ .. “ေနမ၀င္အခ်စ္ေတြ ~~ အခ်စ္ကုိေပးမယ္ ~~ ယေန႔မွစ ႏွစ္တစ္ရာတုိင္ကြယ္.. ”
ယေန႔မွ ႏွစ္ ၁၀၀ တုိင္ အတူတကြလက္တြဲသြားႏုိင္ပါေစ..

ျမရြက္ေ၀ said...

ညီမDilo---> ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ႕ ျပည့္ပါရေစေနာ္။

ကိုဇနိ---> ဘယ္လိုစာမ်ိဳး ဘာသာျပန္ရမွန္း မသိလို႕။ ရွိတာက ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြဘဲေလ။ ဝတၱဳစာအုပ္က သူဝယ္ထားတဲ့ ဟာေတြရွိေပမယ့္ levelျမင့္ျပီး အရွည္ၾကီးေတြမို႕ တခါမွ မဖတ္ဖူးဘူး။ အပ်င္းထူေနတာလဲ ပါတာေပါ့။:D ဘာသာျပန္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ရွိေပမယ့္ ကာတြန္းစာအုပ္ ျဖစ္ေနလို႕။

မnu-san---> ႏွစ္၁၀၀တိုင္ေအာင္ အသက္ရွည္ရင္ ႏွစ္ေယာက္လုံး သူငယ္ျပန္ေနေလာက္ျပီထင္တယ္ေနာ္။ ဘယ္က အဘိုးၾကီး အနားေရာက္ေနပါလိမ့္လို႕ ထင္ေနမိမွာ။ :D:D

ဇနိ said...

ေ၀း - ၃ ၄ မ်က္ႏွာေလာက္ရွိတာကို ရွာၿပီး ဘာသာျပန္ပါ့လား၊ အင္တာနက္မွာလည္း စာေတြက ေပါေလာက္တယ္။ ဖတ္ဖူးခ်င္လို႔ပါ။
ေမွ်ာ္ေနဦးမယ္။

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP